II SA/Wa 1986/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącego W.Z. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. Z. (zwany dalej skarżącym), w dniu 2 września 2016 r., w formie elektronicznej przesłał do Głównego Inspektora Farmaceutycznego wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie w tej samej formie pełnej treści decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...]. Główny Inspektor Farmaceutyczny, działając na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058, z późn. zm.), w dniu [...] września 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. W. Z. w dniu 28 września 2016 r. przesłał do organu, w formie elektronicznej, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Farmaceutyczny, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 § 2 o dostępie do informacji publicznej oraz art. 127 § 1 i 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] października 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2015 r. W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2016 r. zarzucając, że została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz z naruszeniem art. 16 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że żądana informacja publiczna korzysta z ochrony z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. Poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Sąd nie ocenia zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego słuszności, czy też celowości. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów postepowania, co musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W ocenie Sądu organ nie miał podstaw do uznania, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 Kpa. Przepis art. 63 § 1 Kpa stanowi, że podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Stwierdzić zatem należy, że forma złożenia podania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) w postaci elektronicznej jest dopuszczalna. Niewątpliwie jednak treść art. 63 § 3a Kpa wskazuje, że podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 1) być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej; 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. Jednakże brak na podaniu wnoszonym w formie elektronicznej bezpiecznego podpisu elektronicznego, weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu jest brakiem formalnym, który może być usunięty w trybie art. 64 § 2 Kpa., gdyż jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Na podstawie art. 64 § 2 Kpa uzupełnieniu podlega brak podpisu pod podaniem, w tym i bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu na podaniu wnoszonym w formie elektronicznej (zob. H. Knysiak - Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WK 2015, Lex/el). Brak na podaniu wnoszonym w formie elektronicznej bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu można uzupełnić przez przesłanie podania przez wnoszącego i opatrzenie go bezpiecznym podpisem elektronicznym bądź też wniesienie podania w formie pisemnej opatrzonego podpisem własnoręcznym. Organ po otrzymaniu w dniu 28 września 2016 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w formie elektronicznej nie uczynił zadość obowiązkowi wskazanemu w art. 64 § 2 Kpa i nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego poprzez jego podpisanie, a więc rozpoznał środek zaskarżenia, który nie został skutecznie wniesiony Z tych też względów Sąd uznał, że kontrolowana decyzja został wydana z rażącym naruszeniem prawa i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących kwotę wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.