II SA/Wa 1987/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, adwokata w sprawie ze skargi B. N. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozbawienia prawa do zasiłku przedemerytalnego postanawia 1. oddalić wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla B. N. radcę prawnego, 3. odmówić ustanowienia adwokata. B. N. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, adwokata w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozbawienia prawa do zasiłku przedemerytalnego. Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz na podstawie kopii nadesłanych faktur i rachunków ustalono, co następuje. Skarżąca we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z mężem oraz dwojgiem dzieci (20-letnim synem i 17-letnią córką). Wnioskodawczyni nie pracuje, od czerwca 2009 r. nie uzyskuje również zasiłku dla osób bezrobotnych, nie posiada żadnych dochodów. Rodzina utrzymuje się wyłącznie z wynagrodzenia za pracę męża skarżącej w wysokości 1.276 zł brutto miesięcznie (ustalenie dokonane na podstawie kserokopii umowy o pracę). Syn strony nie pracuje, córka zaś uczy się. Skarżąca oświadczyła, że opiekuje się 85-letnią matką, mieszkającą razem z nią. Stałe miesięczne wydatki stanowią: opłata na rzecz Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji – 31,17 zł, dostawa wody – 99,79 zł, gaz – 32,70 zł, energia elektryczna – 188,54 zł, Internet – 35 zł, opłata za węgiel 1.620,01 zł (faktura z 3 lutego 2010 r.) Majątek stanowi dom o powierzchni 200 m2 (stan wymagający generalnego remontu) oraz 1,24 ha ziemi. Wnioskodawczyni i osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają żadnych oszczędności. Skarżąca wskazała na zły stan swego zdrowia oraz wysokie koszty leczenia. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżąca z mocy prawa zwolniona jest w niniejszej sprawie od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania, w tym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z tego względu, wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie podlega ocenie w odniesieniu do przesłanek określonych w ustawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. b P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia. Odnosząc się do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, że prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 ppsa). Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych kserokopiach rachunków stwierdzić należy, że skarżąca spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Wnioskodawczyni znajduje się aktualnie w niezwykle trudnej sytuacji materialnej. Dochód 4-osobowej rodziny wynosi jedynie 1.276 zł brutto miesięcznie i z pewnością nie pozwala na poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej i rodziny. Dysponując takim dochodem strona nie miała możliwości poczynić oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na ustanowienie radcy prawnego, czy adwokata. Wobec tego, że strona nie dysponuje w chwili obecnej środkami umożliwiającymi ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, zaś przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, skarżącej należało przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt. 2 postanowienia. Jednocześnie, w związku z tym, że skarżącej ustanowiono radcę prawnego, brak jest podstaw, aby dodatkowo przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt. 3 postanowienia.