II SA/Wa 1988/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej MSWiA/organ) decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] po rozpoznaniu sprawy Pana A. S. (dalej wnioskodawca/skarżący) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (ówcześnie obowiązujący Dz. U. z 2016 r. poz. 708, z późn. zm. dalej ustawa zaopatrzeniowa) odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Skarżący wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. wystąpił do MSWiA o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, to jest o wyłączenie wobec niego stosowania art. 15c, art. 22a oraz 24a ww. ustawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z pisma z Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu tj. informacji o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, przez okres 3 lat, 7 miesięcy i 16 dni. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 29 lat, 4 miesiące i 16 dni. Wyjaśnił, że kopii akt osobowych przekazanych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie wynika, aby wnioskodawca nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby. Komendant Główny Policji w piśmie przekazał zaś informację dotyczącą przebiegu służby strony. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że ww. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki służbowe. Wnioskującemu wielokrotnie przyznano nagrody finansowe, jak też mianowano na wyższe stopnie policyjne. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wymienionemu karach dyscyplinarnych. Jednocześnie poinformowano, iż brak jest dokumentów potwierdzających wprost udział strony w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia Organ wskazał, że decyzja w tym zakresie jest decyzją uznaniową a przesłanki z pkt 1 i 2 art. 8a muszą występować łącznie. Wyjaśnił też jak rozumie te przesłanki. W ocenie MSWiA przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Odnosząc się do analizy przesłanki uwzględnionej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej wskazano, iż organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez wnioskodawcę w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Dodano, że brak jest jednak dowodów na to, że strona pełniła służbę z narażeniem życia i zdrowia. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2019 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2020 r. (II SA/Wa 1451/19), którym Sąd zobligował organ do ponownego rozpatrzenia sprawy skarżącego, przy uwzględnieniu, że skarżący spełnia obie przesłanki, stypizowane w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Ponownie rozpoznając sprawę organ zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 8a minister właściwy ds. wewnętrznych, w szczególnie uzasadnionych wypadkach może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Organ zauważył, że przesłanki wymienione w cytowanym przepisie muszą być spełnione łącznie. Stwierdził również, że dopiero po stwierdzeniu, że te dwie przesłanki zostały spełnione "otwiera to możliwość do rozpatrywania przez organ, czy sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek". Stwierdził, że uregulowanie zawarte w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej ma charakter uznaniowy. Podkreślił, że uznanie administracyjne daje organowi prawo do załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny oraz możliwości organu związane z posiadanymi uprawnieniami. Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności przy wydawaniu decyzji, bowiem organ powinien wykazać, że w konkretnej sprawie istniały przesłanki uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie. Wskazał, że odnosząc się do konieczności ustalenia, że stanowi ona szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający wyłączenie względem skarżącego stosowania przepisów ogólnych tejże ustawy, spełnienia tego warunku postrzegać należy prze pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów, mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. Dalej organ wskazuje, że uprawnienie z art. 8a ma charakter wyjątkowy i dotyczy osób, których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna a "rzetelność" oczywista. W ocenie MSWiA przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Odnosząc się do analizy przesłanki uwzględnionej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej wskazano, iż organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez wnioskodawcę w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Dodano, że brak jest dowodów na to, że skarżący pełnił służbę z narażeniem życia i zdrowia. Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu. Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając - naruszenie interesu prawnego i dowolną ocenę dowodów, - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej poprzez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, co miało wpływ na treść zaskarżanej decyzji, - naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a które nie posiadają uzasadnienia prawnego - podstawy prawnej, - naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7a § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest odebranie stronie uprawnienia - odmowa wyłączenia wobec wnioskodawcy przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej - podczas gdy przy rozstrzygnięciu tych wątpliwości na korzyść strony nie sprzeciwiają się sporne interesy stron albo osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, - naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w z zw. z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, poprzez nieprzeprowadzenie przez organ w sposób wszechstronny i wnikliwy postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności dokonanie oceny spełnienia przez niego kryterium, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, jako niewystarczającego do uznania, że jest to przypadek szczególnie uzasadniony, pomimo spełnienia - łącznie - przewidzianych ustawą zaopatrzeniową przesłanek, - naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnym, poprzez nieuwzględnienie braku istnienia "superprzesłanki", na co zwrócił uwagę Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. W związku z powyższym wnosił o uchylenie orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Uchylając decyzję z dnia [...] kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2020 roku (II SA/Wa 1451/19), zobligował organ do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem stanowiska Sądu przesądzającego, że przedmiotowa służba pełniona przez skarżącego przed 31 lipca 1990 r. była krótkotrwała a służba pełniona po dniu 12 września 1989 r. rzetelna. Nadto organ winien był odnieść się do "szczególnie uzasadnionego przepadku", na który się powoływał, ale nie wyjaśnił sposobu swojego rozumowania w tym zakresie i nie dokonał wykładni art. 8a omawianej ustawy. Nadto nie przeanalizował służby skarżącego, pod kątem istnienia omawianych "szczególnych okoliczności". Sąd zauważa, że stosownie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W ocenie Sądu przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza zaś, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Dodać należy, że przepis art. 153 ww. ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przy czym, ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana - po wydaniu orzeczenia sądowego - istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. W świetle natomiast dokonanej przez Sąd wykładni art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jako uprawniona jawiła się konkluzja, iż w stosunku do skarżącego zostały spełnione obydwie przesłanki z art. 8a ust.1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, od istnienia których ustawodawca uzależnił możliwość wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a. Skoro bowiem strona pełniła służbę przed 31 lipca 1990 r. w wymiarze jedynie 3 lat, 7 miesięcy i 16 dni, zaś cała pełniona przez stronę służba wynosiła 29 lat, 4 miesiące i 16 dni, to już samo zestawienie powyższych okresów świadczy o tym, że służba na rzecz tzw. totalitarnego Państwa nie miała znacznej długości, a nawet że wręcz nie była długa. Jeszcze korzystniej dla strony wygląda zaś zestawienie długości służby pełnionej przed 31 lipca 1990 r. z długością trwania tzw. Państwa totalitarnego, czy długością życia skarżącego. Przenosząc powyższe wnioski na realia faktyczne badanej sprawy za zasadny należy uznać wniosek, że organ dokonał błędnej interpretacji normy prawnej, którą uczynił podstawą badanego rozstrzygnięcia. Co zaś się tyczy przesłanki opisanej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, to w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ przywołując zawartość akt osobowych funkcjonariusza, oraz informację udzieloną o skarżącym przez Komendanta Głównego Policji, z których wynika, że strona w sposób rzetelny wykonywała zadania i obowiązki po 12 września 1989 r. – nie zakwestionował owej rzetelności. Takie działanie organu, równoznaczne jest zaś z przyznaniem faktu, że skarżący po dniu 12 września 1989 r. w sposób rzetelny wykonywał swoje zadania i obowiązki. Okoliczności te zostały jednoznacznie przesądzone w powołanym wyżej orzeczeniu. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył, że skarżący w toku pełnionej służby posiadał pozytywne opinie służbowe, był wielokrotnie wyróżniany, w tym również poprzez podwyższanie dodatków służbowych. Organ zauważył, że skarżącemu nadano wysokiej rangi odznaczenia, a także zajmowanie przez skarżącego kierowniczych stanowisk, co wskazuje na wyróżnianie się skarżącego na tle innych funkcjonariuszy. Jednocześnie organ stwierdził, że o zaangażowaniu się skarżącego w działalność typowo charakteryzującą ustrój państwa totalitarnego świadczy m.in. fakt, że wnioskodawca w sposób świadomy rozpoczął służbę w Wydziale [...] SB WUSW w G. W. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera dokument zatytułowany "Ankieta osobowa" z dnia [...] listopada 1979 r., w której widnieje zapis o następującej treści: "Kandydat został poinformowany o warunkach pełnienia służby oraz warunkach finansowych", przystąpienie do PZPR i identyfikowanie się z realizowanymi przez ten ustrój zadaniami i funkcjami uzasadnia w ocenie organu twierdzenie, że przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekający w niniejszej sprawie, stwierdza, że organ nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy pod kątem zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W tym miejscu należy przytoczyć pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 21 maja 2020 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1669/19 (dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl). NSA podkreślił, iż: "(...) brak spełnienia któregoś z kryteriów wskazanych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy nie wyłącza automatycznie możliwości spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", lecz wymaga zbadania, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r.", bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań, czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma - z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego - żadnych konotacji negatywnych. W tym drugim przypadku dopuszczalne jest przyjęcie, że wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki", obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Aby ustalić, czy zachodzą szczególnie uzasadnione przypadki, pomocniczą rolę mogą spełniać kryteria wskazane w pkt 1 i pkt 2 art. 8a ustawy, wykładnia których sprawia spore trudności interpretacyjne. Niemniej jednak kryteria te powinny być oceniane przez pryzmat przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", ułatwiając obalenie domniemania służby charakteryzującej się zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizację zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu." Argumenty zaangażowania w pracę w PZPR (w zasadzie przystąpienie), zamiar dalszego kształcenia się, służba w Wydziale [...] SB WUSW w G. i kontynuowanie kariery zawodowej w charakterze funkcjonariusza SB, aż do momentu likwidacji struktur formacji, związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce nie są tymi okolicznościami, które są opisane w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny wyroku o sygn. akt I OSK 1895/19, unormowanie zawarte w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej należy wykładać jako dany przez ustawodawcę organowi administracji publicznej instrument, służący wszechstronnemu zbadaniu sprawy określonego funkcjonariusza w celu zweryfikowania, czy funkcjonariusz ten - objęty ustawowym domniemaniem "służby na rzecz totalitarnego państwa" - jest w istocie osobą, której wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego powinna być ustalana na podstawie restrykcyjnych przepisów, znajdujących aksjologiczne uzasadnienie wyłącznie do tych osób, które angażowały się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji i których prawa - z tego właśnie względu - zostały nabyte niesłusznie z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego. Powyżej wskazaną okoliczność należało ocenić, czego organ nie uczynił, przez pryzmat szczególnie uzasadnionego przypadku. Podobnie jak przesłanka rzetelności może być oceniana w różny sposób tak też szczególne okoliczności mogą być oceniane jako pozytywne dla skarżącego lub negatywne. Ponownie rozpatrując sprawę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uwzględni wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Organ dokona oceny spełnienia przez skarżącego przesłanki, umożliwiającej zastosowanie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Przy czym, wskazane w tym przepisie kryteria, oceni przez pryzmat przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Organ musi rozważyć, w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", podniesione przez skarżącego we wniosku z dnia z dnia [...] marca 2017 r., okoliczności jego służby na rzecz totalitarnego państwa oraz służby w demokratycznej Polsce. Z tych wszystkich powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w oparciu o art. 119 pkt 2 P.p.s.a..