II SA/Wa 1990/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. z dnia 24 lutego 2010 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: ustanowić dla K. K. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie K. K. wnioskiem z dnia 24 lutego 2010 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Z treści wniosku oraz zawartych w aktach administracyjnych dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i trójką pełnoletnich dzieci, a źródłem dochodu w tym gospodarstwie jest renta jego żony z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 764, 44 zł oraz renty socjalne dwójki jego niepełnosprawnych dzieci (E. i J.) - każda w wysokości 504,04 zł netto (kwoty świadczeń w rubryce 10. formularza wniosku i na karcie świadczeń w aktach administracyjnych, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności – w aktach administracyjnych). Jednocześnie skarżący oświadczył, iż drugi syn – M. - jest bezrobotny i nie osiąga żadnego dochodu. Dodatkowo, z akt administracyjnych wynika, że skarżący w 2009 r. korzystał z pomocy finansowej Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. w formie zasiłku rodzinnego, zasiłku pielęgnacyjnego i świadczenia pielęgnacyjnego. W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Osiągany w gospodarstwie domowym skarżącego dochód, który w rozbiciu na każdą z pozostających w nim osób daje kwotę ok. 355 zł netto, nie pozwala poczynić wnioskodawcy niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny, w tym dwójki niepełnosprawnych dzieci. Tym samym nie jest możliwe poniesienie przez skarżącego wydatków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 ppsa przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak sentencji.