II SA/Wa 1995/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę zdanie odrębne złożyła Sędzia Joanna Kube Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej "Szef CBA" lub "organ"), postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia D. J. (dalej "skarżący") stawki uposażenia zasadniczego. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych: Szef CBA decyzją personalną z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] zwolnił skarżącego z dniem [...] lutego 2024 r. ze służby w CBA. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2024 r. skarżący zwrócił się do Szefa CBA o wydanie decyzji administracyjnej stwierdzającej (przyznającej) podwyższenie stawki uposażenia zasadniczego do wysokości uwzględniającej średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 120,0%, wynikający z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 (Dz.U. 2024 r. poz. 122), ze skutkiem od 1 stycznia 2024 roku, do dnia zwolnienia ze służby. Skarżący formułując to żądanie powołał się na art. 54 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 184), dalej "ustawa o CBA", w zw. z § 4 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz.U. z 2015 r. poz. 503) i § 1 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2022 r. poz. 2396, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie z dnia 6 października 2010 r." (w brzmieniu znowelizowanym na mocy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat Dz.U. z 2024 r. poz. 745, dalej "rozporządzenie z dnia 16 maja 2024 r.") oraz w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.". Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Szef CBA, powołując się na art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia skarżącemu stawki uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu organ podniósł, że postępowanie w sprawie nie może być wszczęte albowiem decyzja organu, której wydania domaga się skarżący w przedmiocie ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego jest aktem z zakresu podległości służbowej. Zdaniem Szefa CBA funkcjonariuszowi CBA (również byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, a tym samym możliwość żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach wynikających z relacji między przełożonym i podwładnym. Organ podał, że wynika to z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych. Szef CBA powołał się na prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 689/23, w którym Sąd wskazał, że "(...) kwestie dotyczące uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, w tym stawek tego uposażenia, nie stanowią odrębnej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, lecz są ściśle związane z mianowaniem funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Stosownie bowiem do treści przepisów § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (...) ustala się stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego na poszczególnych stanowiskach służbowych (ust. 1); stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego określa tabela, stanowiąca załącznik do rozporządzenia (ust. 2). (...)". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb (...) (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego; (...) z 7 września 2011 r. sygn. akt I OSK 382/11-...)". Dalej organ zauważył, że argumentując powyższe Sąd zważył, iż "(...) Również w postanowieniu z 5 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1672/21, NSA zaznaczył, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej niż jest przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania w przedmiocie awansu na wyższy stopień służbowy czy (...) ustalenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w (...) tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb.". Od powyższego postanowienia skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Szef CBA, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o CBA Szef CBA jest właściwy do przyjmowania do służby w CBA, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. Stosunek służbowy funkcjonariusza CBA, mimo nawiązania go wskutek dobrowolnego zgłoszenia się do służby, charakteryzuje się przede wszystkim silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy. Organ podniósł, że stosunek służbowy funkcjonariusza CBA opiera się na administracyjnoprawnym stosunku zatrudnienia, którego cechami wyróżniającymi są między innymi: hierarchiczne podporządkowanie, ścisła podległość służbowa, dyspozycyjność i poddanie poleceniom służbowym. Podległość służbowa jest cechą szczególną i charakterystyczną dla stosunków służbowych, której zakres i charakter sprawia, że nie występuje w nich równorzędność podmiotów je tworzących. Przełożony funkcjonariusza zyskuje bowiem znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest m. in. pozostawienie Szefowi CBA decyzji o ustaleniu wysokości stawki uposażenia zasadniczego. Zakres takiej podległości sprawia, że w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej, niż jest przy stosunku pracy. Zatem decyzje w sprawach dotyczących awansu, podwyższenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego, czy też ustalenia premii w służbie, jaką jest służba w CBA, są decyzjami uznaniowymi (postanowienie NSA z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1672/21 oraz postanowienie z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt III OSK 3256/23). W związku z powyższym, zdaniem organu, funkcjonariuszowi CBA (również byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższe stanowisko służbowe lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, a tym samym nie przysługuje możliwość żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach wynikających z relacji między przełożonym i podwładnym. Kwestia ta pozostawiona jest swobodnemu uznaniu Szefa CBA oraz uzależniona od możliwości kadrowych i finansowych Biura. Decyzje w przedmiocie awansu, czy też ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania służby. Funkcjonariusz CBA podejmując decyzję o wstąpieniu do służby godzi się na możliwość władczego działania swojego przełożonego w sprawach wynikających z nawiązanego stosunku służbowego. Szef CBA podniósł, że znajduje to odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ słusznie przywołał prawomocne postanowienie w sprawie byłego funkcjonariusza CBA wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 31 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 689/23). Organ wyjaśnił, że w postanowieniu tym Sąd wskazał, iż "(...) kwestie dotyczące uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, w tym stawek tego uposażenia, nie stanowią odrębnej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, lecz są ściśle związane z mianowaniem funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Stosownie bowiem do treści przepisów § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (...) ustala się stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego na poszczególnych stanowiskach służbowych (ust. 1); stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego określa tabela, stanowiąca załącznik do rozporządzenia (ust. 2)". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, "takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb". Ponadto organ stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest aktem formalnym, a nie merytorycznym, co oznacza, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. organ nie rozpatruje merytorycznie żądania strony, a jedynie ogranicza się do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 61a § 1 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania, w sytuacji, gdy organ winien rozpoznać sprawę merytorycznie i wydać w tej sprawie decyzję; 2) art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów, wypowiedzi i twierdzeń zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] sierpnia 2024 r., a także we wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r.; 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 11, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera pełnej oceny stanu faktycznego i prawnego w sprawie, wyczerpującej wykładni zastosowanych przepisów, oraz które nie zmierza do wyjaśnienia mi jako stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy - w szczególności w zakresie uznania przez organ, że funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie o podwyższenie wysokości uposażenia zasadniczego, bez wyjaśnienia stronie przyczyn zajęcia tego stanowiska; 4) art. 54 ust. 1 i 3 ustawy CBA w zw. z § 4 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego i § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. (w brzmieniu znowelizowanym na mocy rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r.) - poprzez niewydanie decyzji personalnej w przedmiocie wysokości uposażenia zasadniczego, pomimo że w okolicznościach niniejszej sprawy Szef CBA jest właściwy i zobowiązany do wydania takiej decyzji z uwagi na przepisy prawa materialnego; II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 (Dz.U. 2024 r. poz. 122) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 2692, ze zm.) - poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niepodwyższenie uposażenia w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia 2024 r., w oparciu o średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalony w wysokości 120,0%. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: I. stwierdzenie nieważności skarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego z dnia [...] sierpnia 2024 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie w całości skarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego z dnia [...] sierpnia 2024 r.; II. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Szefowi CBA; III. zobowiązanie Szefa CBA do wydania w terminie 14 dni decyzji stwierdzającej (przyznającej) podwyższenie stawki jego uposażenia zasadniczego do wysokości uwzględniającej średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 120,0%, wynikający z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024, ze skutkiem od 1 stycznia 2024 r., ewentualnie wskazanie Szefowi CBA, że rozstrzygając ponownie sprawę winien wykonać wynikający z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 obowiązek podwyższenia jego uposażenia jako funkcjonariusza CBA do wysokości uwzględniającej średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 120,0%, ze skutkiem od 1 stycznia 2024 roku, do dnia zwolnienia ze służby. Ponadto skarżący wniósł o: 1) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym; 2) w przypadku skierowania rozpoznania sprawy na posiedzenie jawne - przeprowadzenie na podstawie posiedzenia przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających jego przeprowadzenie na odległość (rozprawa zdalna); oświadczam, że posiadam wymagane urządzenia techniczne umożliwiające transmisję obrazu i dźwięku; 3) zasądzenie od Szefa CBA na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalono w wysokości 120,0%. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia i stycznia danego roku. Zdaniem skarżącego te dwa przepisy stanowią samodzielną podstawę i jednocześnie tworzą obowiązek dla podmiotów sektora finansów publicznych do podwyższenia wynagrodzeń pracowników państwowej sfery budżetowej. Skarżący podkreślił, że pozostawał funkcjonariuszem CBA w dniu 1 stycznia 2024 r., wobec czego istnieje obowiązek podwyższenie jego uposażenia z wyrównaniem od dnia 1 stycznia tego roku, co wynika wprost z zapisów ww. ustawy budżetowej. W ocenie skarżącego jedynie z uwagi na pragmatykę CBA, a mianowicie fakt, że stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy na poszczególnych stanowiskach służbowych muszą być określane rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów (art. 90 ust. 1 ustawy o CBA), zaszła konieczność nowelizacji przepisów rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. W ocenie skarżącego akt ten należy uznać jedynie za techniczny, wykonawczy - ustalający formalne "ramy", granice uposażeń - tzw. minimalne i maksymalne "widełki". Dalej skarżący wskazał, że wynikiem konieczności nowelizacji powyższego rozporządzenia było wydanie rozporządzenia, które weszło w życie w dniu 1 czerwca 2024 r. - a mianowicie rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. W myśl § 2 tego rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego w brzmieniu nadanym tym rozporządzeniem, stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r. Skarżący podniósł, że bezsporne jest, iż pozostawał funkcjonariuszem CBA na dzień 1 stycznia 2024 r., co powoduje, że powyższe rozporządzenie należy bezwzględnie stosować także wobec jego osoby. Ponadto skarżący podał, że na podstawie ustawy budżetowej na rok 2024 nastąpił również wzrost kwoty bazowej funkcjonariuszy (która wraz z tzw. mnożnikiem jest podstawą wyliczenia przeciętnego uposażenia) do wysokości 2.088,77 zł (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2024), co stanowi wzrost dokładnie o 20% względem kwoty bazowej na rok 2023 - 1.740,64 zł (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023). Skutkiem tego jest fakt, że budżet CBA został zasilony dodatkowymi środkami na wypłatę uposażeń i innych świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunku służby, co dotyczy wszystkich funkcjonariuszy pozostających w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. Ustawa budżetowa na rok 2024 weszła bowiem w życie z dniem ogłoszenia, jednak z mocą od dnia 1 stycznia 2024 r. (art. 40 ustawy budżetowej na rok 2024). Skarżący podniósł również, że poglądy zawarte w powołanym przez organ postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 lipca 2023 r., sygn. II SA/Wa 689/23, nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięta tym orzeczeniem sprawa dotyczyła wniosku funkcjonariusza o podwyższenie stawki uposażenia zasadniczego na tej tylko podstawie, że według funkcjonariusza przyznana mu stawka uposażenia była niewspółmierna i nieadekwatna do poprzednio ustalonej na tym samym stanowisku służbowym. Ponadto, w sprawie rozstrzygniętej ww. orzeczeniem nie była zupełnie poruszana kwestia zapisów ustawy budżetowej, jak i obowiązku wykonania budżetu przez podmioty sektora finansów publicznych, w zakresie zapewnienia przez te podmioty przewidzianego w ustawie budżetowej wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie zachodzi brak podstaw do prowadzenia postępowania, o jakim mowa w art. 61a k.p.a., skoro organ podjął analizę oraz próbę (choć niezbyt przekonującą) wykazania, że nie przysługuje mu roszczenie o podwyższenie stawki uposażenia i tym samym możliwość żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Postępowanie, w którym należy przekonywać stronę o braku słuszności jej żądań, siłą rzeczy jest postępowaniem administracyjnym, które musi zakończyć się wydaniem decyzji o charakterze merytorycznym, a nie jedynie wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Załatwienie spraw w formie decyzji pozwoliłoby mu na poznanie rzeczywistych przyczyn bierności organu (niestosowanie się do obowiązku wynikającego z ustawy budżetowej), a także umożliwiłoby sądowi administracyjnemu dokonanie kontroli, czy organ w sposób zgodny z ustawowymi przesłankami, a nie dowolny i autorytarny, zróżnicował sytuację prawną funkcjonariuszy (tych, którzy odeszli oraz tych, którzy pozostali w służbie) w kontekście zasady równego dostępu do służby publicznej, określonej w art. 60 Konstytucji RP. Skarżący podał również, że przedmiotową sprawą (tj. sprawą skarżącego oraz wielu innych funkcjonariuszy CBA w całej Polsce, pozostających w tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej) zainteresował się Rzecznik Praw Obywatelskich, w wyniku czego skierował zapytanie najpierw do CBA, a następnie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - Koordynatora Służb Specjalnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto organ podniósł, że pierwsza wersja projektu rozporządzenia w sprawie stawek uposażenia zakładała brak wstecznej mocy obowiązującej, ale także podwyższenie zarówno dolnych, jak i górnych granic wysokości stawek uposażenia zasadniczego o 20%. Już w procesie legislacyjnym Szef CBA wskazywał w swoim piśmie do kierownictwa RCL, że wprowadzenie wstecznej mocy obowiązującej projektowanych przepisów, przy zachowaniu podwyższenia o 20% dolnej granicy stawek skutkować będzie koniecznością podwyższenia uposażeń również funkcjonariuszom, którzy - tak jak skarżący - odeszli ze służby w pierwszych miesiącach 2024 r., co winno być oceniane krytycznie. W piśmie tym Szef CBA zwracał także uwagę na znaczne obciążenie budżetu poprzez konieczność zwiększenia jednocześnie wysokości odprawy oraz (w przypadku emerytowanych funkcjonariuszy) wysokości świadczenia emerytalnego, co uwzględniając wysokość waloryzacji rent i emerytur na poziomie 12,12%, w ocenie Szefa CBA, spowoduje w istocie podwójne podwyższenie świadczenia emerytalnego, nieznajdujące oparcia w przepisach ustawy budżetowej. Szef CBA od początku procesu legislacyjnego zajmował zatem stanowisko, zgodnie z którym wsteczne podwyższanie byłym funkcjonariuszom CBA uposażenia o dodatkowe 20% jest ze wszech miar niesłuszne i niecelowe. Organ podniósł, że ostatecznie przyjęte rozporządzenie z dnia 16 maja 2024 r. wprowadza wprawdzie w § 2 wsteczną moc obowiązywania, tj. stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r., jednak - co istotne - podwyższeniu uległa wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna - na każdym stanowisku służbowym pozostała w dotychczasowej wysokości. Szef CBA wskazał, że stoi na stanowisku, że wynikający z § 2 rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. obowiązek stosowania nowych stawek uposażenia zasadniczego przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2024 r. nie wprowadza po stronie organu obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach od dnia 1 stycznia 2024 r. Potwierdza to także przeprowadzona wykładnia celowościowa obejmująca analizę intencji prawodawcy wynikająca z uzasadnienia projektu rozporządzenia. Zdaniem organu "istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie może być utożsamiana z prawnym obowiązkiem leżącym po stronie Szefa CBA, lecz winna być rozumiana jako okoliczność pozostająca w autonomii decyzyjnej Szefa CBA w zakresie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA, wynikającej ze stosunków podległości służbowej. Organ zaznaczył również, że przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego, a zatem - wbrew stanowisku skarżącego - nie wprowadzają żadnego automatyzmu, lecz wymagają podjęcia przez Szefa CBA stosownych decyzji kadrowych. Ustawa budżetowa wskazuje bowiem jedynie średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej, jednak wykonanie budżetu pozostawia się dysponentowi - w tym przypadku Szefowi CBA, który dysponuje środkami budżetowymi w ramach obowiązujących przepisów prawa, m.in. z poszanowaniem zasad dyscypliny finansów publicznych. Bez wątpienia jest to zatem czynność indywidualna, wchodząca w zakres stosunku podległości służbowej i podlegająca wszystkim regułom opisanym w ustawie o CBA oraz w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych. Szef CBA zwrócił również uwagę, że skarżący został zwolniony ze służby w CBA w dniu [...] lutego 2024 r. na mocy decyzji personalnej z dnia [...] stycznia 2024 r., zajmując stanowisko [...] w Wydziale [...] CBA w [...], z następującymi składnikami uposażenia: 1) uposażenie zasadnicze obejmujące stawkę uposażenia zasadniczego, w wysokości 6 330,00 zł oraz kwotę stanowiącą 13% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, a także 2) premię w wysokości 6% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1. Zgodnie z tabelą stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, stanowiącą załącznik do rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. w obowiązującym obecnie kształcie, tj. po uwzględnieniu zmian, o których mowa w skardze, na stanowisku służbowym agenta (poz. 14) ustawodawca przewidział stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości od 6 250 zł do 8 220 zł. Stawka uposażenia zasadniczego uzyskiwana przez skarżącego w dniu zwolnienia ze służby, tj. 6 330,00 zł, jest zgodna z przepisami prawa, albowiem mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym przez skarżącego stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r., a więc nie zachodzi konieczność dostosowania uposażenia skarżącego do obowiązujących przepisów prawa, w konsekwencji czego zastosowanie mają zasady ogólne kształtowania polityki kadrowej i wynagradzania funkcjonariuszy CBA, opisane w ustawie oraz rozporządzeniu w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy CBA. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na odrębną podstawę odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego występującą w przedmiotowej sprawie, tj. brak posiadania przez skarżącego przymiotu strony. Wniosek skarżącego o ustalenie wyższej stawki uposażenia zasadniczego z mocą wsteczną wpłynął do organu w dniu [...] sierpnia 2024 r., a zatem w dniu, gdy skarżący nie był już funkcjonariuszem CBA. Zgodnie natomiast z § 1 rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. stawki uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych ustala się wyłącznie funkcjonariuszom CBA. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2024 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych do tego pisma dokumentów, które mają szczególnie istotne znaczenie dla sprawy, a jednocześnie nie były mu wcześniej znane: 1) pisma Rządowego Centrum Legislacji nr [...] z dnia [...] marca 2024 r., 2) pisma Szefa CBA nr [...] z dnia [...] marca 2024 r. - na okoliczność wcześniejszego zajęcia przez organ stanowiska, że "wprowadzenie przepisów [rozporządzenia nowelizującego stawki uposażenia] z mocą wsteczną będzie skutkowało koniecznością podniesienia uposażeń również funkcjonariuszom, którzy odeszli ze służby w pierwszych miesiącach br. [tj. 2024 r. -]", Skarżący wyjaśnił, że pierwszy projekt rozporządzenia nowelizującego rozporządzenie z dnia 6 października 2010 r., sporządzony zresztą przez CBA, zakładał wejście tego rozporządzenia w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, bez mocy wstecznej ani jakichkolwiek przepisów przejściowych, tj. bez podwyższenia uposażeń funkcjonariuszy od dnia 1 stycznia 2024 roku. W odpowiedzi na tak skonstruowany projekt rozporządzenia, wiele organów uczestniczących z- procesie legislacyjnym (w. tym: Rządowe Centrum Legislacji - pismo nr [...] z dnia [...] marca 2024 r.; Minister Finansów - pismo nr [...] z dnia [...] lutego 2024 r., Prezes Rady Ministrów - pismo nr [...] z dnia [...] marca 2024 r.) zwróciło uwagę, że jest to projekt wadliwy, bowiem tak skonstruowane rozporządzenie nie jest zgodne z założeniami ustawy budżetowej na 2024 r., która przewiduje wprowadzenie podwyżek dla pracowników sfery budżetowej od 1 stycznia 2024 r. Wskazano zatem, że w celu realizacji ustawy budżetowej należy uzupełnić projekt rozporządzenia o stosowny przepis przejściowy, z którego wynikałoby, że stawki uposażenia zasadniczego określone w projektowanym rozporządzeniu będą miały zastosowanie już od dnia 1 stycznia 2024 r. W odpowiedzi na powyższe uwagi legislacyjne, Szef CBA skierował do Prezesa Rządowego Centrum Legislacji przywołane wyżej pismo nr [...] z dnia [...] marca 2024 r., w którym wyraził brak woli takiej modyfikacji projektu rozporządzenia, stwierdzając, że "wprowadzenie przepisów z mocą wsteczną będzie skutkowało koniecznością podniesienia uposażeń również funkcjonariuszom, którzy odeszli ze służby w pierwszych miesiącach br.", oraz że cel ustawy budżetowej może zostać osiągnięty przez "rozwiązania doraźne" w postaci "przyznania premii czy zmiany uposażenia w ramach obowiązujących stawek uposażenia" - czyli rozwiązań ściśle powiązanych z faktem podległości służbowej i uznaniowością decyzji personalnych przełożonego. Skarżący podniósł, że mimo wyrażenia swojego sprzeciwu, Szef CBA pod wpływem ww. uwag już tydzień później ([...] marca 2024 r.) przedstawił projekt rozporządzenia uwzględniający uwagi tych organów, a więc dostosowujący jego treść do założeń ustawy budżetowej. Wprowadzony bowiem został dodatkowy przepis (§ 2) wskazujący, że "stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego od dnia 1 stycznia 2024 r." (które to brzmienie nie było już później zmieniane i w takiej treści trafiło do finalnie wydanego rozporządzenia). W replice na to stanowisko skarżącego, organ w piśmie z dnia [...] marca 2025 r. wskazał, że już w odpowiedzi na skargę odniósł się do przedłożonej przez skarżącego korespondencji Szefa CBA z kierownictwem Rządowego Centrum Legislacji. Organ podniósł, że przywołana przez skarżącego korespondencja była prowadzona na początkowym etapie procesu legislacyjnego, gdy opiniowano projekt rozporządzenia w kształcie, w którym ustawodawca zakładał podwyższenie zarówno górnych jak i dolnych granic wysokości stawek uposażenia zasadniczego. Wówczas, istotnie, podniesienie tych granic o 20% determinowałoby konieczność dostosowania wysokości stawek wobec zdecydowanej większości funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby w pierwszych miesiącach 2024 r. Tymczasem, ostatecznie przyjęte i obowiązujące rozporządzenie z dnia 16 maja 2024 r. wprowadziło wprawdzie w § 2 wsteczną moc obowiązywania, tj. stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r., jednak – co istotne – podwyższeniu uległa wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna – na każdym stanowisku służbowym pozostała w dotychczasowej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1685, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: podmiotową – wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną i przedmiotową - z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Obie te przyczyny uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w formie decyzji administracyjnej. Przyczyny te muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku i być oczywiste. Na tym etapie postępowania organ bada jedynie kwestie formalne, tj., czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku, nie podejmując analizy zasadności wniosku. Tak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i doktrynie akceptowana jest teza, że inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., to przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, a więc przypadki, w których, np. sprawa nie ma charakteru administracyjnego albo sprawa administracyjna nie podlega załatwieniu w formie aktu administracyjnego, w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. B. Adamiak, Komentarz do art. 61a k.p.a. (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 317). Podkreśla się również, że odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy, wtedy gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (vide: wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13, LEX nr 1982821). Zaskarżonym postanowieniem organ odmówił wszczęcia postepowania administracyjnego w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego skarżącego. Rozstrzygnięcie takie organ wydał w związku z wnioskiem skarżącego o podwyższenie stawki uposażenia zasadniczego. Skarżący upatruje źródła przysługującego mu uprawnienia do podwyższenia uposażenia m.in. w treści art. 9 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy budżetowej na 2024 r. Przepis ten stanowi, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 2692) ustala się średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, z wyłączeniem osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe - w wysokości 120,0%. Ponadto skarżący składając wniosek w niniejszej sprawie powołał się również na § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z dnia 16 maja 2024 r. Zauważyć należy, że w załączniku do rozporządzenia z 6 października 2010 r. "Tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy centralnego biura antykorupcyjnego", stawki uposażenia funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych określone są "widełkowo", tj. wskazany jest przedział kwot wynagrodzenia przysługującego na danym stanowisku służbowym. Na mocy § 1 rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. w rozporządzeniu z 6 października 2010 r., zmieniony został wskazany wyżej załącznik. Zmiana ta polegała na podwyższeniu górnej granicy przysługującego wynagrodzenia na danym stanowisku służbowym o 20%. W § 2 rozporządzenia z 16 maja 2024 r. wskazano ponadto, że stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego od dnia 1 stycznia 2024 r. Podnieść należy, że znowelizowane przepisy rozporządzenia nie obligują wprost organu do podwyższenia uposażenia funkcjonariuszom CBA (w tym byłym funkcjonariuszom) o 20%, a jedynie stwarzają taką możliwość. Nowelizacja rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. objęła, jak już wskazano wyżej, wyłącznie podwyższenie o 20% górnej granicy stawek uposażenia należnego na poszczególnych stanowiskach służbowych. Ustalenie przez organ stawki uposażenia konkretnemu funkcjonariuszowi w dalszym ciągu pozostawione zostało uznaniu organu. Funkcjonariuszowi CBA nie przysługuje zaś roszczenie o podwyższenie uposażenia. Wynika to bowiem ze specyfiki stosunku służbowego funkcjonariuszy CBA. W orzecznictwie wskazuje, się że podjęcie służby w formacjach mundurowych jest dobrowolne. Każdy, kto dobrowolnie przystępuje do takiej służby, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym decyduje się automatycznie na ograniczenie prawa do sądu. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe, czy też awansie na wyższy stopień służbowy. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb (zob. postanowienie NSA z 7 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1382/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w postanowieniu z 5 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1672/21, NSA zaznaczył, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej niż jest przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 689/23 (orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazujący, że przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania w przedmiocie awansu na wyższy stopień służbowy czy ustalenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Warto w tym miejscu przywołać fragment stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich na temat uposażenia funkcjonariuszy CBA, zawartego w dołączonym do skargi wystąpieniu z dnia [...] sierpnia 2024 r. (nr [...]), które trafnie oddaje istotę problemu w sprawie. Pogląd, ten został oparty na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt K 1/12. W wystąpieniu tym Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że "(...) w przypadku funkcjonariuszy CBA nie istnieje abstrakcyjnie pojmowane prawo podmiotowe do wynagrodzenia w określonej wysokości ani prawo do podwyżki wynagrodzenia. Określenie sposobu obliczania uposażenia jest konstytutywnym elementem stosunku służby funkcjonariusza, nie tworzy jednak prawa majątkowego do uposażenia w określonej wysokości, lecz tylko jego ekspektatywę. Jej wyrazem jest np. roszczenie o uposażenie w wysokości mieszczącej się w ramach dolnej i górnej granicy ustalonej dla zajmowanego stanowiska, podobnie rzecz się ma z dodatkiem za wysługę, a także dodatkiem stołecznym/terenowym, których wysokość powiązana została z kwotą bazową, o której mowa w art. 89 ust. 5 ustawy o CBA. Z tego przepisu nie można z całą pewnością wywieść roszczenia poszczególnej osoby o ukształtowanie uposażenia w określonej wysokości, ponieważ mowa jest w nim o wynagrodzeniu "przeciętnym"." Sąd nie podziela jednak poglądu Rzecznika Praw Obywatelskich odnośnie konieczności podwyższenia uposażenia wszystkim funkcjonariuszom CBA pozostającym w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. w związku z treścią § 2 rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. oraz art. 40 ustawy budżetowej na 2024 r. i art. 8 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw. Jak już podniesiono wyżej, rozporządzenie to zmieniło wyłącznie górną stawkę uposażenia przysługującego na danym stanowisku służbowym, a podwyższenie uposażenia pozostawione w dalszym ciągu jest uznaniu organu. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. sygn. akt [...] (LEX nr 2732483) wskazujący, że "wprawdzie ustawa budżetowa na rok 2010 przewidywała średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 101%, to jednak nie można mówić o pracowniczym prawie podmiotowym do automatycznej waloryzacji wynagrodzenia i nabyciu takiego prawa przez pracowników państwowej sfery budżetowej. Nie istnieje tu nawet prawna ekspektatywa, a tym bardziej - ekspektatywa maksymalnie ukształtowana. Przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń, aczkolwiek nieobojętne dla sytuacji majątkowej pracowników, nie tworzą bezpośrednio indywidualnych praw podmiotowych i są - przede wszystkim - dyrektywami dla organów państwa, dotyczącymi gospodarowania funduszem płac sfery budżetowej" (wyroki TK: z 17 listopada 2003 R., K 32/02, Legalis oraz 12 grudnia 2012 r., K 1/12, Leagalis). Wobec powyższego sam fakt, iż ustawa budżetowa na rok 2010 przewidywała średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 101%, nie prowadzi do wniosku, iż pozwany był zobligowany do podwyższenia uposażenia funkcjonariuszom Straży Granicznej. Jak słusznie podniósł Trybunał Konstytucyjny przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń nie "tworzą bezpośrednich praw podmiotowych", a jedynie stanowią wytyczne do dalszego działania." Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę wskazującym, że przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego. Ponadto przyjęte w rozporządzeniu z dnia 6 października 2010 r. rozwiązanie polegające na "widełkowym" określeniu stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA powoduje, że nie zachodzi wskazywany przez skarżącego "automatyzm" polegający na konieczności podwyższenia uposażenia wszystkim funkcjonariuszom, także byłym, o wskaźnik 20%., w związku z nowelizacją tego rozporządzenia na podstawie rozporządzenia z 16 maja 2024 r. Zauważyć należy, że regulacje prawne dotyczące stawek uposażenia funkcjonariuszy CBA są zasadniczo odmienne od przepisów dotyczących stawek uposażenia funkcjonariuszy innych formacji, jak choćby od regulacji dotyczących funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej. Wysokość uposażenia funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej nie jest kształtowana w sposób uznaniowy przez właściwego przełożonego strażaka. Ustalona ona została w sposób sztywny i zależy od zajmowanego stanowiska służbowego, któremu przypisana została odpowiednia grupa uposażenia, której z kolei odpowiada określony mnożnik kwoty bazowej (zob. przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 września 2021 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. poz. 1750, z późn. zm.). Problematyki uposażenia funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej dotyczy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4482/21. W sprawie tej, skarżący został objęty podwyżką uposażenia już po zwolnieniu ze służby. Nastąpiło to w oparciu o przepisy obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 lutego 2020 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 281, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie 5 lutego 2020 r.", a także rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 marca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020 r., poz. 588), dalej "rozporządzenie z 30 marca 2020 r.", które znowelizowało rozporządzenie z 5 lutego 2020 r. Zmiana ta polegała na podwyższeniu mnożników kwoty bazowej przypisanych do poszczególnych grup uposażenia funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z § 2 rozporządzenia z 30 marca 2020 r. przepisy rozporządzenia z 5 lutego 2020 r., w brzmieniu nadanym tym rozporządzeniem, miały zastosowanie od dnia 1 stycznia 2020 r. W tym przypadku podwyższenie stawek uposażenia funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej nie podlegało jednak uznaniu odpowiedniego organu, tak jak w niniejszej sprawie. Stąd też skarżącemu w tej sprawie zostało podwyższone uposażenie, mimo, że nie pozostawał już w służbie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje treść pism Rządowego Centrum Legislacji z dnia [...] marca 2024 r. oraz Szefa CBA z dnia [...] marca 2024 r. Pisma te zostały sporządzone w toku prac legislacyjnych, których efektem jest rozporządzenie z dnia 16 maja 2024 r. Zawierają one stanowisko wymienionych organów wyrażone w toku prac nad projektem rozporządzenia nowelizującego, zawierającego zapisy, które nie zostały wprowadzone w ostatecznym kształcie tego rozporządzenia. Ostatecznie, tak jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2024 r., w przyjętym rozporządzeniu zrezygnowano z podnoszenia dolnej granicy stawek uposażenia funkcjonariuszy CBA. Pisma te nie stanowią ani źródła prawa, ani też nie mogą być źródłem wykładni autentycznej zapisów rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. Nie można bowiem uznać, że zawierają one wypowiedź prawodawcy na temat obowiązującego prawa. Biorąc zatem pod uwagę, że przełożonym funkcjonariuszy CBA pozostawione jest prawo do decydowania w przedmiocie ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r., należy stwierdzić, iż Szef CBA nie był zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2024 r. w drodze decyzji. Funkcjonariuszom CBA (także byłym funkcjonariuszom) nie przysługuje roszczenie o podwyższenie wysokości uposażenia zasadniczego. Jak słusznie zatem zauważa organ, skarżący nie mógł się domagać wszczęcia postępowania w tej sprawie, która jest sprawą wynikającą z relacji między przełożonym i podwładnym. Tego rodzaju sprawa należy do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Wystąpiły zatem "inne uzasadnione przyczyny, z powodu których postępowanie nie mogło być wszczęte w tej sprawie. W sytuacji zaś, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji ustalił wystąpienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym, powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.), co zasadnie nastąpiło w tej sprawie. Biorąc pod uwagę, że organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, a także mając na uwadze zaprezentowaną w wydanych w sprawie postanowieniach argumentację, Szef CBA nie był zobowiązany do odniesienia się do wszystkich argumentów zaprezentowanych przez skarżącego we wniosku z dnia [...] maja 2024 r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym od postanowienia z dnia [...] sierpnia 2024 r. Jak słusznie wskazuje Szef CBA odmawiając wszczęcia postępowania organ ocenia wyłącznie przeszkody w prowadzeniu postępowania administracyjnego i jego rozstrzygnięcia w drodze decyzji. Uznając, że brak jest podstaw do wszczynania postępowania administracyjnego organ nie odnosi się merytorycznie do treści żądania strony. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.