II SA/Wa 1996/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty świadczenia mieszkaniowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], Prezes Agencji Mienia Wojskowego (dalej także: "Prezes AMW" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2308), po rozpatrzeniu odwołania K. R. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej także: "Dyrektor OR AMW" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w sprawie odmowy wypłaty skarżącemu świadczenia mieszkaniowego - uchylił w/w decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji w całości. Zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego wydana została w następującym stanie faktycznym. [...] K. R. pełni zawodowa służbę wojskową, jako służbę stałą w [...] Batalionie [...]. Zgodnie z rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wydanym przez Dowódcę [...] Batalionu [...] został wyznaczony na stanowisko służbowe od dnia [...] maja 2018 r. w garnizonie [...]. W dniu [...] kwietnia 2019 r. do Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] wpłynął wniosek skarżącego o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. W uzasadnieniu wniosku skarżący żołnierz oświadczył, że wraz z małżonką nabyli lokal mieszkalny od jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą w cenie nabycia. Na podstawie przedłożonego przez skarżącego aktu notarialnego [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. ustalono, iż skarżący wraz z małżonką R.R. nabyli od Starostwa Powiatu w [...] lokal mieszkalny położony w [...] przy ul. [...]. Przy sprzedaży ww. lokalu zastosowano bonifikatę obniżającą cenę nabycia o 95%. Ponadto, ustalono, iż wykup przedmiotowego lokalu miał miejsce przez powołaniem skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Skarżący oświadczył, że wraz z małżonką nie są już obecnie właścicielami ww. lokalu mieszkalnego. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] - powołując się na przepisy art. art. 21 ust. 1, 2, 3 i ust. 6 pkt 3 oraz art. 48d ust. 12 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2356) w związku z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego oraz art. 104 k.p.a. - decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], odmówił skarżącemu wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] zauważył, że w przedmiotowej sprawie niezaprzeczalne jest, że skarżący K. R. wraz z małżonką R. R. w dniu [...] lipca 2007 r. nabyli od powiatu [...] lokal mieszkalny położony w [...] przy ul. [...] z 95% bonifikatą w cenie nabycia. W tej sytuacji, mając na uwadze powyższe, organ pierwszej instancji uznał, że zaistniała negatywna przesłanka wskazana w przywołanym wyżej art. 21 ust. 6 pkt 3 cyt. ustawy wyłączająca dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania (w tym prawa do wypłaty świadczenia mieszkaniowego) żołnierzowi zawodowemu. Dyrektor OR AMW podkreślił, że powołany przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 cyt. ustawy nie odnosi się do kwestii czasu, w jakim miało miejsce nabycie lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Co więcej, jak zauważył organ pierwszej instancji, negatywne przesłanki zawarte w art. 21 ust. 6 pkt 3 cyt. ustawy obejmują sytuację, gdy nabycie lokalu w sposób określony w tym przepisie nastąpiło na rzecz małżonka żołnierza. Dyrektor OR AMW stwierdził, że w tym przypadku zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny przez małżonka, czyli osobę inną, niż żołnierz zawodowy - niezależnie od daty nabycia lokalu, tj. przed zawarciem, czy też po zawarciu związku małżeńskiego, panującego ustroju majątkowego pomiędzy małżonkami oraz okoliczności, czy lokal ten pozostaje nadal własnością małżonka - wyłącza możliwość skorzystania przez żołnierza z prawa do zakwaterowania. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor OR AMW uznał, iż w tym stanie faktycznym zaistniała negatywna przesłanka do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, a tym samym wniosek strony skarżącej o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, który wpłynął w dniu [...] kwietnia 2019 r., musi zostać rozpatrzony negatywnie. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] wskazał, że odmowa wypłaty świadczenia mieszkaniowego, zgodnie z przepisem art. 48d ust. 12 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, następuje w formie decyzji administracyjnej. W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący wniósł do Prezesa AMW odwołanie od ww. decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...]. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji organu pierwszej instancji, skarżący zarzucił, że interpretacja przepisów, na podstawie których Dyrektor OR AMW odmówił skarżącemu wypłaty świadczenia mieszkaniowego, była niewłaściwa. Skarżący zauważył bowiem, że lokal mieszkalny, który jest powodem wydania negatywnej decyzji, nabył on w dniu [...] lipca 2007 r., nie będąc żołnierzem. Ponadto, skarżący wskazał, że obecnie wraz z żoną nie są już właścicielami przedmiotowego lokalu mieszkalnego oraz w nim nie zamieszkują. Na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2439/14. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Prezes Agencji Mienia Wojskowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], uchylił sporną decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej Prezes AMW zauważył na wstępie, że organowi odwoławczemu z urzędu wiadomym jest również to, że sprawa K. R. została już uprzednio rozpoznana w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym. Prezes AMW wskazał bowiem, że w wyroku z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1129/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na decyzję Prezesa AMW w przedmiocie odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy stwierdził, że w uzasadnieniu wspomnianego wyroku WSA w Warszawie uznał, że w związku z zakupem przez skarżącego K. R. w dniu [...] lipca 2007 r. od powiatu [...] lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], w sprawie ma zastosowanie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym, Prezes AMW uznał, że okoliczność zakupu lokalu z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego będzie się odnosić również do formy zakwaterowania, jaką jest świadczenie mieszkaniowe. Innymi słowy, zdaniem organu odwoławczego, odmowa realizacji prawa do zakwaterowania w jednej z form uniemożliwia ubieganie się o to prawo w innej formie w niezmienionym stanie faktycznym (ta sama przesłanka negatywna z art. 21 ust. 6 cyt. ustawy). Prezes Agencji Mienia Wojskowego stwierdził, że postępowanie niniejsze jest tożsame ze sprawą o przyznanie skarżącemu prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, w której zapadła decyzja odmowna z tego samego powodu, określonego w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, co w konsekwencji powoduje bezprzedmiotowość niniejszego postępowania. Odnosząc się do okoliczności podnoszonej przez skarżącego w odwołaniu, że strona skarżąca nie jest już właścicielem lokalu nabytego z bonifikatą i nie zamieszkuje w nim uznać, Prezes AMW stwierdził, że okoliczność ta jest dla bytu niniejszego postępowania całkowicie obojętna. W tej sytuacji, Prezes AMW uznał zatem, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...], wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r., rozpoznał sprawę skarżącego K. R. na podstawie tych samych przepisów prawnych i w tych samych okolicznościach, nie uwzględniając jednak faktu, że już raz rozstrzygnął o prawie skarżącego do zakwaterowania. Z tej przyczyny organ odwoławczy uznał, że Dyrektor OR AMW nie był uprawniony do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanym przypadku brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego, a co za tym idzie, zachodziła podstawa do zastosowania art. 61a k.p.a. i odmowy wszczęcia takiego postępowania. Organ odwoławczy uznał bowiem, że postępowanie to nie mogło być wszczęte z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. W tym stanie sprawy, Prezes AMW stwierdził, że wydanie decyzji merytorycznej byłoby dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest w tej sytuacji uchylenie spornej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa AMW z dnia [...] lipca 2019 r. Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa AMW, a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na zastosowaniu tego przepisu w przedmiotowej sprawie, mimo że po dniu [...] listopada 2008 r. skarżący, jako "żołnierz", nie nabył lokalu od Skarbu Państwa, a także poprzez dowolne przyjęcie, iż w systemie prawnym obowiązuje zakaz korzystania z pomocy Skarbu Państwa w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych więcej niż raz, a w szczególności, że zasada taka wynika z ustawy o zakwaterowaniu. Ponadto, skarżący zarzucił organowi pozbawienie go ustawowego prawa w postaci świadczenia mieszkaniowego na czas pełnienia służby wojskowej, w sytuacji, gdy część żołnierzy korzysta z podwójnej pomocy Państwa, a mianowicie pobiera świadczenie mieszkaniowe i jednocześnie korzysta z kredytów na zakup mieszkania lub budowę domu, w których część odsetek spłaca Państwo. Skarżący zarzucił jednocześnie, iż niewłaściwa jest również interpretacja przez organ faktu, że mimo, iż skarżący jest żołnierzem służby stałej oraz nie jest właścicielem spornego lokalu i w nim nie zamieszkuję - okoliczności te nie mają żadnego znaczenia. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła na wstępie, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2439/14 wyraził stanowisko, iż przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej nie obejmuje sytuacji nabycia lokalu z bonifikatą przed powołaniem do służby wojskowej. Powołując się na wskazany powyżej wyrok NSA, skarżący wskazał m.in., iż nie sposób trafnie bronić na tle ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych poglądu, że w systemie prawa obowiązuje zasada, iż tylko raz można uzyskać pomoc mieszkaniową ze środków publicznych. Strona skarżąca zauważyła jednocześnie, że zdaniem NSA, obowiązujące regulacje prawne, w tym ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, nie stanowią, że żołnierz zawodowy, który w związku ze służbą otrzymał jakiekolwiek świadczenie WAM, po odejściu ze służby i na przykład po przejściu do innej służby wymienionej wyżej, nie będzie mógł nabyć prawa do zakwaterowania przewidzianego dla członków tej innej służby, czy na przykład z prawa pomocy ze środków publicznych w postaci dodatku mieszkaniowego. Skarżący zauważył bowiem, że prawo do zakwaterowania, czy też szerzej - prawo do pomocy ze środków publicznych na cele mieszkaniowe nie jest prawem uniwersalnym przysługującym w obowiązującym porządku prawnym tylko raz, ale samoistnym uprawnieniem (przywilejem) związanym z faktem pełnienia każdego rodzaju wymienionych wyżej służb. W konsekwencji, skarżący - powołując się na wskazany powyżej wyrok NSA - uznał, że prawidłowa interpretacja art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP powinna uwzględniać zarówno wykładnię językową, jak i celowościową, systemową i historyczną. Zdaniem skarżącego, przede wszystkim należy podkreślić, że ustawodawca w tym przepisie posługuje się pojęciem żołnierza, uzależniając powstanie negatywnej przesłanki korzystania ze świadczenia mieszkaniowego od nabycia lokalu mieszkalnego z bonifikatą lub pomniejszeniem ceny nabycia przez "żołnierza". W tej sytuacji, jak uznał skarżący, wykładnia językowa wskazuje zatem na to, że przesłanka ta nie ziszcza się, gdy lokal mieszkalny nabyty został przez osobę cywilną, przed powołaniem jej do służby wojskowej, nie jest to bowiem nabycie lokalu mieszkalnego przez żołnierza. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K. R. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lipca 2019 r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Prezes AMW, wydając sporną decyzję administracyjną uchylającą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] wydaną sprawie odmowy wypłaty skarżącemu świadczenia mieszkaniowego i umarzającą postępowanie przez organem pierwszej instancji w całości, prawidłowo zastosował przede wszystkim przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., albowiem słusznie uznał, że w rozpatrywanym przypadku Dyrektor OR AMW nie zwrócił uwagi na fakt, iż brak było podstaw do wszczęcia postępowania przez organ pierwszej instancji z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. W tym stanie sprawy, Prezes AMW, jako organ odwoławczy, zasadnie stwierdził, że wydanie w toku postępowania odwoławczego decyzji merytorycznej byłoby dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest w tej sytuacji uchylenie spornej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji. Ponadto, Sąd uznał, że Prezes AMW, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2019 r., nie dopuściły się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Jednocześnie, w ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim obrazy przepisów art. 48d ust. 12 w związku z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - prawidłowo przyjął w niniejszej sprawie, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego jest tożsame ze sprawą o przyznanie skarżącemu prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, w której zapadła decyzja odmowna z tego samego powodu, określonego w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, co w konsekwencji - jak słusznie uznał Prezes AMW – powodowało bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na res iudicata. Przyjmując powyższe stanowisko, organ odwoławczy prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie w sposób wszechstronny do podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów i argumentów. Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Prezesa AMW z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], należy zauważyć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2018 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1129/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. R. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wspomnianego wyroku WSA w Warszawie stwierdził, że w sprawie tej jest bezsporne, że K. R. nabył w dniu [...] lipca 2007 r. od powiatu [...] lokal mieszkalny położony w [...] w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby. Przy sprzedaży tego lokalu zastosowano bonifikatę obniżającą cenę nabycia o 95%. Prawidłowo organ wskazał zatem, jak zauważył WSA w Warszawie, że skarżący skorzystał z preferencyjnych zasad wykupu lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Sąd podkreślił, że zgodnie z zastosowanym przez organ przepisem art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który wszedł w życie 1 lipca 2010 r., żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. W konsekwencji, Sąd uznał w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 stycznia 2018 r., że mimo, iż regulacji tej nie było w systemie prawa w dniu, w którym skarżący został powołany do zawodowej służby wojskowej (kontrakt na pełnienie służby terminowej), zasadnie organ - po rozpatrzeniu wniosku złożonego [...] lutego 2017 r. - stwierdził, że brak jest podstaw do przydziału skarżącemu kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Jednocześnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wspomnianego wyroku z dnia 29 stycznia 2018 r. stwierdził, że "Trafnie organ wskazał, że powołany przepis nie odnosi się do kwestii czasu, w jakim miało miejsce nabycie lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego. Przepis ten nie precyzuje również żadnych innych okoliczności, w których doszło do nabycia lokalu mieszkalnego". Ponadto, warto zauważyć, że w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku z dnia 29 stycznia 2018 r. WSA w Warszawie stwierdził, że zgodnie z obowiązującym na dzień powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej przepisem art. 21 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, żołnierzowi pełniącemu służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej Agencja może wydać decyzję o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, pod warunkiem zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy służby stałej. W świetle powyższego, WSA w Warszawie za niezasadny uznał zarzut pozbawienia skarżącego prawa słusznie nabytego, wskazując, że brzmienie powołanego przepisu art. 21 ust. 2 zdanie pierwsze w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu na dzień powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej, nie pozwala przyjąć, że skarżący - powołany do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba terminowa - nabył prawo do przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Ponadto, WSA w Warszawie uznał, że nieuprawnione jest wywodzenie przez skarżącego, na podstawie wyroku NSA z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2439/14, że brak było podstaw do zastosowania przez organ w sprawie skarżącego przepisu art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Sądu - uznać, że Prezes AMW prawidłowo przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., że Dyrektorowi Oddziału Regionalnego AMW w [...], wydającemu sporną decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r. odmawiającą wypłatę skarżącemu świadczenia mieszkaniowego, uszło uwadze to, że brak było podstaw faktycznych i prawnych do wszczęcia i prowadzenia pierwszoinstancyjnego postępowania administracyjnego, albowiem przesłanka negatywna wynikająca z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, powodująca brak uprawnień do zakwaterowania (we wszystkich formach) była już przedmiotem postępowania administracyjnego dotyczącego przydziału lokalu mieszkalnego zakończonego prawomocną decyzją Prezesa AMW z dnia [...] czerwca 2017 r., [...], a także przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1129/17. W tej sytuacji, Prezes AMW prawidłowo stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., że sprawa wniosku skarżącego o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, jako tożsama ze sprawą rozpatrywaną poprzednio (vide: sprawa o przydział lokalu) korzysta z powagi rzeczy osądzonej inną ostateczną decyzją administracyjną. W ocenie Sądu, przyjąć należy, że w obu tych sprawach zachodziła tożsamość spraw, albowiem sprawy - rozpoznawane zarówno przez organy administracji państwowej, jak i rozpoznawane przez sąd - toczą się z udziałem tych samych stron, dotyczą tego samego przedmiotu i oparte są na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, co w konsekwencji świadczy o tym, że kolejne postępowanie o inną formę zakwaterowania - jak w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r. - było bezprzedmiotowe, a to - jak słusznie zauważył Prezes AMW - musiało skutkować uchyleniem spornej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2019 r. i jednoczesnym umorzeniem postępowania administracyjnego. Warto zauważyć, że zarówno w dotychczasowej judykaturze, jak i doktrynie przyjmuje się zgodnie, iż zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 in fine jest zasadne w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji: została wydana w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe, została wydana na podstawie przepisu prawa materialnego, który utracił moc obowiązującą, dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, a także w przypadku, kiedy nie istnieje już podmiot, który wszczął postępowanie, a rodzaj sprawy administracyjnej wyklucza wstąpienie na miejsce tego podmiotu jego następców prawnych (tak m. in. Andrzej Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2019 i powołane tak poglądy). W konsekwencji, uznać należy, że Prezes AMW prawidłowo stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., że okoliczność zakupu lokalu z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego będzie się odnosić również do formy zakwaterowania, jaką jest świadczenie mieszkaniowe. W ocenie Sądu, odmowa realizacji prawa do zakwaterowania w jednej z form przewidzianych w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej uniemożliwia ubieganie się o to prawo w innej formie w niezmienionym stanie faktycznym. Skoro w obu postepowaniach zachodziła ta sama przesłanka negatywna z art. 21 ust. 6 cyt. ustawy, to przyjąć należy, że Prezes Agencji Mienia Wojskowego prawidłowo stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego jest tożsame ze sprawą o przyznanie skarżącemu prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, w której z tego samego powodu, określonego w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zapadła prawomocna decyzja odmowna Prezesa AMW z dnia [...] czerwca 2017 r., a to w konsekwencji - jak słusznie zauważył organ odwoławczy - powodowało bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego zainicjowane wspomnianym wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r. W związku z powyższym, Sąd uznał, iż Prezes Agencji Mienia Wojskowego zasadnie przyjął, że - w świetle regulacji prawnych zawartych w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP - z uwagi na stwierdzoną tożsamość obu wspomnianych spraw, należy zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., uchylając sporną decyzji Dyrektora OR AMW z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w sprawie odmowy wypłaty skarżącemu świadczenia mieszkaniowego i umarzając postępowanie przed organem pierwszej instancji w całości. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, warto wyraźnie podkreślić w tym miejscu, iż zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Wobec powyższego, należy uznać, że Prezes Agencji Mienia Wojskowego, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2019 r., nie uchybił normom prawnym zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem organ ten podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Sąd uznał jednocześnie, że organ odwoławczy nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc owo postępowanie w kontekście przepisów art. 21 ust. 1-3 i ust. 6 pkt 3 w związku z art. 48d ust. 12 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów oraz dokonanych ustaleń faktycznych - zachodziła podstawa do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. i wydania spornej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.