II SA/Wa 1998/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędzia WSA Adam Lipiński, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swój rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] uchylający (na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 145a w związku z art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego), w całości, rozkazy personalne Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. oraz na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 oraz art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.) zwolnił funkcjonariusza B. D. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z pierwszym dniem przypadającym po upływie dwunastu miesięcy od dnia zapoznania się tego funkcjonariusza z tym rozkazem i na ten okres zwolnił ją od wykonywania obowiązków służbowych. W uzasadnieniu podał, że rozkazem personalnym Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. utrzymanym w mocy rozkazem personalnym [...] z dnia [...] lipca 2002 r., wydanym na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 7 i ust. 8 powołanej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, wypowiedziano B. D. stosunek służbowy i zwolniono ją ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W dniu 12 maja 2004 r. B. D., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 kwietnia 2004 r. wydanego w sprawie o sygn. akt K 45/02 ogłoszonego w Dz. U. Nr 109, poz. 1159, złożyła do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego i zwolnienia ze służby, na podstawie art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., a następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. uchylił w całości rozkaz personalny nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., a na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 63 ust. 1 powołanej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, zwolnił B. D. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z pierwszym dniem przypadającym po upływie 12 miesięcy od dnia zapoznania jej z tym rozkazem. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wyjaśnił, że w wyniku uchylenia rozkazów o wypowiedzeniu skarżącej stosunku służbowego, odzyskała ona status funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i dlatego dokonano analizy w zakresie przepisów powołanej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, oraz aktów wykonawczych do tej ustawy mających zastosowanie w sprawie. Wobec tego, że orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2002 r. Regionalnej Komisji Lekarskiej nr [...] ABW B. D. została uznana za trwale niezdolną do służby, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zmuszony był, zgodnie z art. 60 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zwolnić ją ze służby w ABW z zachowaniem 12 miesięcy od dnia zapoznania jej z tym rozkazem, stosownie do postanowień art. 63 ust. 1 tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. D. domagała się uchylenia powyższej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2004 r., w części orzekającej o zwolnieniu jej ze służby po upływie 12 miesięcy, zarzucając, iż zostały wydane z naruszeniem art. 60 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 59 ust. 1 powołanej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu przez to, iż mimo jej wniosku nie została skierowana na badania przez komisję lekarską ABW, celem ustalenia obecnego stanu jej zdrowia. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 oraz art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego przez to, że pominięto jej wniosek o orzeczenie aktualnej przydatności do służby, czym naruszono jej słuszny interes i uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym. Podniosła, że za podstawę zwolnienia jej ze służby wykorzystano orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej nr [...] ABW z dnia [...] października 2002 r. wydane w okresie po zwolnieniu ze służby, kiedy była na emeryturze. Jej zdaniem Regionalna Komisja Lekarska zaliczając ja do kategorii "D" (trwale niezdolna do służby), nie odniosła się do oceny jej zdolności do służby na zajmowanym, przed zwolnieniem ze służby, stanowisku [...] i rodzaju wykonywanej biurowej, pomocniczej pracy. Wyjaśniła, że uwzględnienie tej okoliczności pozwalałoby na zaliczenie jej do kategorii C, a więc zdolnej do służby z ograniczeniem. Brak więc było podstaw do zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Zarzuciła także naruszenie art. 59 tej ustawy przez to, że nie skierowano jej, po przywróceniu do służby, na badanie lekarskie, celem ustalenia faktycznego stanu jej zdrowia. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując sprawę B. D. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, podejmując zaskarżoną decyzję o zwolnieniu skarżącej ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącej B. D. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stanowił przepis art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. - o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.). Z treści tego przepisu wynika, że funkcjonariusza zwalania się ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską ABW. Niewątpliwie została spełniona ta zasadnicza przesłanka z art. 60 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, polegająca na stwierdzeniu przez Regionalną Komisję Lekarską nr [...] ABW, że z uwagi na stan zdrowia jest ona trwale niezdolna do służby. Takie ustalenia komisja ta podjęła opierając się na dokumentacji medycznej, wynikach badań specjalistycznych oraz informacji o warunkach przebiegu służby skarżącej B. D. w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. B. D. nie kwestionowała ustaleń Regionalnej Komisji Lekarskiej w zakresie ustalenia jej trwałej, całkowitej niezdolności do służby i nie skorzystała z przysługującego jej prawa odwołania od takich ustaleń. Powołane orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej stanowiło podstawę do wydania przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w W. orzeczenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. stwierdzającego, że p. B. D. jest całkowicie niezdolna do służby w ABW z zaliczeniem do trzeciej grupy inwalidów - w związku ze służbą. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że p. B. D. została skierowana do Regionalnej Komisji Lekarskiej nr [...] ABW w W. w wyniku uwzględnienia przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego złożonego przez nią wniosku o ustalenie jej stanu zdrowia i zdolności do służby w ABW. Skoro więc Regionalna Komisja Lekarska stwierdziła, że p. B. D. jest trwale niezdolna do służby, nietrafny jest jej zarzut naruszenia art. 59 powołanej ustawy pragmatycznej przez nieskierowanie jej, przy ponownym przyjęciu do służby, na badania lekarskie. Nietrafne są więc również kolejne zarzuty zawarte w skardze, które generalnie sprowadzają się do naruszenia art. 7 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności warunkujących podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby w ABW. Należy także podkreślić, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności z jej uzasadnienia wynika, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego podjął decyzję o zwolnieniu skarżącej ze służby w ABW. Dlatego też, z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, wobec czego Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)