II SA/Wa 200/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Andrzej Góraj (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji uchylającej decyzję odmawiającą przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...].08.2010 r. nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Komendant Miejski Policji w J., działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: kpa, art. 92 ust. 1 i art. 96 ust. 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) w zw. z § 1 ust. 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu oświadczenia mieszkaniowego K. M. - policjanta w służbie stałej Komendy Miejskiej Policji w J. -w sprawie przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] odmówił wymienionemu przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Komendant Wojewódzki Policji [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 kpa, art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w zw. z § 1 ust. 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 918 ze zm.), decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie I instancji. K. M. wnioskiem z dnia [...] lutego 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] lipca 2010 r., wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 i art. 145 § 1 kpa, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. K. M. złożył odwołanie od ww. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 kpa oraz art. 97 ust. 5, w dniu [...] listopada 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wymienionej decyzji Komendant wyjaśnił, że podstawy prawne wznowienia postępowania administracyjnego wyliczono w art. 145 § 1 kpa. Podkreślił, że żądanie wznowienia musi nastąpić w ściśle określonym terminie. W ocenie organu odwoławczego strona nie wykazała zaistnienia żadnej z przesłanek wznowienia postępowania. KGP wskazał, że decyzja KWP [...] została wydana w wyniku odwołania K. M. od decyzji KMP w J. nr [...] i zgodnie z wolą strony ją uchylała. Zdaniem organu II instancji również rozważania zawarte w piśmie pełnomocnika strony z dnia [...] lipca 2010 r., dotyczące charakteru uzyskanej pomocy finansowej, nie miały żadnego znaczenia i nie mogły zostać uwzględnione jako nowe okoliczności faktyczne lub fałszywe dowody. Pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. K. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie, dokonanie analizy zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego, przyjęcie jako dowodów wskazanych w skardze dokumentów oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany dotychczas prezentowanego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa. Istota sprawy w realiach niniejszego postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób wyczerpujący sporządził uzasadnienie skarżonej decyzji, tj. czy odniósł się do wszystkich przesłanek, które podlegają badaniu przy rozpoznawaniu wniosku o wznowienie postępowania. Pierwszą czynnością, jaką organ winien dokonać po otrzymaniu wniosku strony o wznowienie postępowania, jest poczynienie ustaleń w zakresie objętym tematyką przepisu art. 148 § 1 kpa. Powinien więc sprawdzić, czy wniosek strony został złożony w ustawowym terminie. Jest to pierwsza czynność, jaką organ musi wykonać rozpoczynając postępowanie dotyczące wniosku o wznowienie postępowania. Od ustaleń w omawianym zakresie uzależniony jest bowiem dalszy bieg postępowania. Jeśli okaże się, że strona uchybiła terminowi dla złożenia przedmiotowego wniosku, organ będzie władny do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (wyrok NSA z 29 stycznia 1986 r. sygn. akt III SA 1263/85). Wtedy też nie tylko nie będzie musiał, lecz wręcz nie będzie mógł badać meritum wniosku o wznowienie postępowania. Do kwestii merytorycznych będzie mógł się zaś ustosunkować w sytuacji, gdy stwierdzi, że strona dochowała ustawowego terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ wydał skarżoną decyzję w skutek rozpoznania wniosku strony o wznowienie postępowania. Powyższe prowadzi więc do domniemania, iż organ ustalił, że wnioskodawca nie uchybił terminowi dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Poza sporem pozostaje również fakt, iż uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawiera odniesienia do materii opisanej w treści art. 148 § 1 kpa. Przytoczone okoliczności prowadzą do konkluzji, iż organ nie sporządził uzasadnienia zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 kpa. Nie wskazał bowiem, jakie ustalenia poczynił odnośnie kwestii terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Tym samym pozbawił tutejszy Sąd możliwości weryfikacji poprawności swoich działań. Pominięcie zaś przez organ wyjaśnienia przesłanek jakimi się kierował, uznając omawiany wniosek strony, jako złożony w terminie, sprawia, że Sąd administracyjny został pozbawiony także możliwości weryfikacji poprawności rozstrzygnięcia organu co do meritum. Skoro bowiem nie jest możliwym dokonanie oceny terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania i prawidłowości działań oraz konkluzji organu w tym zakresie, jako przedwczesne jawi się dokonywanie działań zmierzających do badania poprawności wniosków organu odnośnie meritum wniosku. W realiach niniejszego postępowania Sąd nie ma bowiem możliwości stwierdzenia tego, czy strona istotnie dochowała terminu oznaczonego w art. 148 § 1 kpa. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby sporządzić uzasadnienie decyzji w sposób odpowiadający wymogom przepisu art. 107 § 3 kpa. W szczególności organ będzie musiał przedstawić w uzasadnieniu decyzji ustalenia, jakie poczynił w kwestii dochowania przez stronę terminu opisanego w art. 148 § 1 kpa oraz konkluzje, jakie wywiódł z powyższych ustaleń. W związku z powyższym, uznając, że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.