II SA/Wa 2001/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty świadczenia mieszkaniowego i zobowiązania do zwrotu należności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] 2. umarza postępowanie administracyjne. Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. i art. 17 ust 4 ustawy z 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (j. t Dz. U. z 2017 r. poz. 1456 ze zm.) oraz art. 48d ust. 11 - 13 w zw. z art. 7 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 133 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] o obowiązku zwrotu przez D. O. stwierdzonej w tej decyzji nadpłaty wypłaconego świadczenia mieszkaniowego w okresie od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2018 r. w kwocie 1.101,10 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...]stycznia 2017 r. D. O., jako żołnierz zawodowy w służbie stałej, w stopniu [...], w związku ze skierowaniem na Podyplomowe Studia [...] realizowane w Akademii [...] w [...] dalej [...], w terminie od [...] października 2016 r. do [...] czerwca 2018 r. złożył do Dyrektora wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. W treści wniosku w pkt. 13 wnioskodawca oświadczył, że nie korzysta i nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki. W zaświadczeniu Rektor - Komendant Akademii [...] podał, że Żołnierz nie korzysta i nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Dyrektor zawiadomił wnioskodawcę, że od [...] stycznia 2017 r. przyznane jest na jego rzecz świadczenie w kwocie 900 zł. Nadto pouczono świadczeniobiorcę, że w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego we wspólnej kwaterze stałej na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania tj. o 84,70 zł za miesiąc, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakwaterowanie. Prezes AMW wskazał, że w dniu [...] marca 2018 r. Dyrektor w odpowiedzi na zapytanie skierowane do Akademii [...], a dotyczące ustalenia, którzy z żołnierzy zawodowych korzystają z zakwaterowania na terenie [...] uzyskał informację, że D.O. od [...].10.2016 r. do [...].06.2018 r. jest zakwaterowany we wspólnej kwaterze stałej na terenie Akademii [...] w trybie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...). Organ podał, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. Dyrektor wezwał stronę o zwrot świadczenia mieszkaniowego nadpłaconego w okresie od [...] lutego 2017 r. do [...]. lutego 2018 r. w kwocie 1.101,10 zł wyjaśniając, że nie przysługiwała pełna kwota świadczenia mieszkaniowego, gdyż świadczeniobiorca korzystał w tym czasie z zakwaterowania na terenie [...] zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). D.O. nie zwrócił żądanej kwoty, co stanowiło o konieczności wszczęcia z urzędu przez Dyrektora postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nadpłaconego świadczenia. W decyzji z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor zobowiązał D.O. do zwrotu 1.101,10 zł. Prezes AMW po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem rozpoznania jest ustalenie, czy kwota wypłaty świadczenia mieszkaniowego winna być pomniejszona w sytuacji, gdy żołnierz zawodowy zamieszkuje we wspólnej kwaterze stałej w związku ze skierowaniem na podyplomowe studia. Podał, że kwestię skierowania na studia żołnierza zawodowego reguluje art. 54 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 173 ze zm.). Przepis ten został umiejscowiony w rozdziale 4 "Podstawowe uprawnienia i obowiązki służbowe żołnierzy zawodowych “ i stanowi, że żołnierz zawodowy może być kierowany na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo niewojskowej oraz na staż, kurs lub specjalizację w kraju lub za granicą. Z rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. Nr 1352) wynika nadto, że żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej przysługuje wówczas bezpłatne m.in.: zakwaterowanie, wyżywienie (...). Akademia [...], bo do tej uczelni żołnierz został skierowany, jako uczelnia publiczna zgodnie z art. 94 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 27 lipca 2015 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.), pokrywała koszty z ww. tytułu z dotacji z budżetu państwa. Dotacja ta, jak wynika z treści załącznika 4 do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 27 marca 2015 r. w sprawie sposobu podziału dotacji z budżetu państwa dla uczelni publicznych i niepublicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2163) jest przekazywana [...] na podstawie zweryfikowanego zapotrzebowania uwzględniającego żołnierzy w czynnej służbie wojskowej skierowanych przez właściwy organ do pobierania nauki. Organ wskazał, że wspólne kwatery stałe o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...) przeznaczone są przede wszystkim dla żołnierzy niezawodowych. Niemniej w pkt. 7 ustawodawca wymienia słuchaczy szkół, którymi zgodnie z definicją słuchacza według ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym są uczestnicy studiów podyplomowych i którzy mogą posiadać status żołnierzy zawodowych. Skarżący takim słuchaczem jest i jednocześnie jest żołnierzem zawodowym. Skierowanie na studia podyplomowe powoduje z urzędu przydział internatu [...], stąd wniosek o taką formę zakwaterowania nie jest konieczny. Agencja uznaje taką formę zakwaterowania jako zakwaterowanie na terenie jednostki wojskowej, bowiem za taką w zakresie zakwaterowania należy uznać [...] - art. 5 Prawo o szkolnictwie. Odwołujący się zamieszkiwał we wspólnej kwaterze stałej, o jakiej mowa w ustawie o zakwaterowaniu (...), w tym zamieszkiwał tam w okresie od [...] października 2016 r. do [...] czerwca 2018 r. i był do tego uprawniony, a okoliczność ta jest bezsporna. Dodatkowo D.O. w dniu [...] stycznia 2017 r. wybrał realizację prawa do zakwaterowania w formie świadczenia mieszkaniowego, które było wypłacane przez Dyrektora w wysokość stawki podstawowej i współczynnika świadczenia mieszkaniowego dla garnizonu [...], w kwocie 900 zł miesięcznie i zgodnie z art. 48d ust. 16 ustawy o zakwaterowaniu (...) - pokrywane z dotacji budżetowej. Zatem faktycznie mógł korzystać z tej formy zakwaterowania i prawa do zakwaterowania w formie świadczenia mieszkaniowego, ale kwota otrzymywanego świadczenia zgodnie z 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu (...) winna być pomniejszona, a co w sprawie nie nastąpiło. Prezes AMW stwierdził, że ratio legis wprowadzenia art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu (...) było uniknięcie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów bezpłatnego zakwaterowania przez żołnierzy we wspólnych kwaterach stałych i wypłaty świadczenia mieszkaniowego w pełniej wysokości na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, które już zostały zaspokojone. Korzystanie z tych świadczeń jednocześnie byłoby zaprzeczeniem ww. zasady. Organ wskazał, że w sytuacji skarżącego zachodzi zarówno podstawa z art. 7 ust. 1 pkt 7 i art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...) albowiem, jak wyżej wspomniano skierowanie na studia podyplomowe [...] powoduje z "automatu" przydział wspólnej kwatery stałej, zatem wniosek żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu nie był konieczny. Prezes AMW podniósł, że o ile art. 7 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...) odnosi się generalnie do żołnierzy niezawodowych (którzy nie posiadają prawa do innej formy zakwaterowania), o tyle ust. 2 tegoż artykułu dotyczy żołnierzy zawodowych i możliwości korzystania ze wspólnej kwatery stałej. Ustawa o zakwaterowaniu (...) przewiduje zatem możliwość korzystania przez żołnierza zawodowego zarówno z bezpłatnego zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej jak i ze świadczenia mieszkaniowego pomniejszonego o koszty tego zakwaterowania. Pomniejszenie świadczenia mieszkaniowego o koszty zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej jest związane z faktem korzystania z tego zakwaterowania, co jest logiczne i sensowne, a wiązanie tego z faktem złożenia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu w sytuacji w jakiej znajduje się skarżący, jest nieuzasadnione. Organ stwierdził, że D.O. od [...] października 2016 r. do [...] czerwca 2018 r. zamieszkiwał we wspólnej kwaterze na terenie [...], a w okresie od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2018 r. otrzymywał pełną kwotę 900 zł świadczenia mieszkaniowego niepomniejszoną o kwotę 84,70 zł za miesiąc - koszty zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej - łącznie za ww. okres 13 miesięcy, 1.101,10 zł. Tym samym Dyrektor prawidłowo, w oparciu o dyspozycję art. 48d ust. 13 ustawy o zakwaterowaniu (...), wezwał żołnierza do zwrotu 1.101,10 zł, a po bezskutecznym upływie terminu do zwrotu, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie i wydał decyzję rozstrzygającą o obowiązku zwrotu tej kwoty. Decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi D.O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu (...) w miejsce art. 7 ust. 1 pkt 7 wskazanej ustawy, jak również błędną wykładnię treści art. 7 ust. 1 wymienionej ustawy a powyższe naruszenia w konsekwencji miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie i wynik sprawy; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., jak i naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej polegające na nierównym traktowaniu żołnierzy znajdujących się w podobnej sytuacji. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że organy dokonały błędnych ustaleń przyjmując jako podstawę zakwaterowania art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), w którym mowa o zakwaterowaniu we wspólnej kwaterze stałej na wniosek żołnierza zawodowego i za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, pomimo nie złożenia takiego wniosku, a faktyczne zakwaterowanie miało miejsce na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...), w którym jest mowa o zakwaterowaniu żołnierzy będących słuchaczami szkół. Podniósł, że w związku z wyznaczeniem go do pełnienia obowiązków służbowych w Akademii [...] w [...] w ramach realizacji Podyplomowych Studiów [...] od dnia [...] stycznia 2017 roku do dnia [...] czerwca 2018 roku skarżący złożył [...] stycznia 2017 roku wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, w którym oświadczył zgodnie z prawdą, że nie korzysta z zakwaterowania na terenie jednostki wojskowej na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu. Fakt ten został potwierdzony przez Wydział [...] Akademii [...] w zaświadczeniu będącym integralną częścią powyższego wniosku. Skarżący wskazał też na pismo Szefa [...] Akademii [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 roku oraz nr [...] z dnia [...] maja 2018 roku, w których przedstawiono listę żołnierzy zakwaterowanych we wspólnych kwaterach stałych oraz oświadczono, że ma to miejsce w trybie art 7 ust. 1 pkt. 7 ustawy o zakwaterowaniu (...). Skarżący podniósł, że traktowanie art. 7 ust. 1 jako zapisu odnoszącego się wyłącznie do żołnierzy niezawodowych jest niezrozumiałą interpretacją wynikającą prawdopodobnie z nieznajomości dokładnej specyfiki służby wojskowej, gdyż zgodnie z tym ustępem żołnierze zawodowi kwaterowani są również w innych przypadkach - na przykład w trakcie ćwiczeń poligonowych (zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3)), udziału w akcjach zapobiegania lub usuwania klęsk żywiołowych (zgodnie z art 7 ust. 1 pkt 8)) czy skierowanych do pełnienia czynnej służby wojskowej poza granicami państwa (zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7)). Wskazał, że twierdzenie Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, że w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego w związku z art. 7 ust. 1 jest on równocześnie zakwaterowany zgodnie żart. 7 ust. 2 a wniosek w tej sytuacji jest niewymagany jest nadinterpretacją przepisów. Art. 7 ust. 1 został wprowadzony przez ustawodawcę, żeby zapewnić miejsce zakwaterowania żołnierzom w związku z wykonywaniem przez nich zadań zleconych przez przełożonych - w przedmiotowym przypadku jest to skierowanie skarżącego na studia przez jego przełożonego, zgodnie z Rozkazem Personalnym nr [...] Dowódcy [...] Dywizji [...] z dnia [...] września 2016 roku. Zakwaterowanie powinno obejmować możliwość przenocowania żołnierza wraz z jego wyposażeniem służbowym (tj. elementy umundurowania i wyekwipowania) i podstawowych rzeczy osobistych bez możliwości zapewnienia miejsca na mienie prywatne. Tymczasem art. 7 ust. 2 ma umożliwiać zakwaterowanie żołnierza zawodowego na jego własną prośbę w sytuacji, kiedy rezygnuje on z innych form zakwaterowania wymienionych w art. 21 ust. 2 pkt. 1) lub 2) ustawy o zakwaterowaniu (...). Skarżący zwrócił uwagę, że Prezes Agencji Mienia Wojskowego stoi na stanowisku, że zakwaterowanie skarżącego we wspólnej kwaterze stałej na terenie Akademii [...] jest pełnym zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych skarżącego, z czym nie można się zgodzić, gdyż zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych żołnierza zawodowego obejmuje również jego najbliższą rodzinę. Skarżący, udając się na studia w Akademii [...], pozostawił w macierzystym garnizonie, tj. w m. [...], żonę z córką, które przez cały ten okres a w czasie wolnym od zajęć służbowych również skarżący, zamieszkiwali w dotychczas zajmowanym mieszkaniu a otrzymywane świadczenie mieszkaniowe przeznaczane było w całości na utrzymanie mieszkania oraz spłatę rat kredytu mieszkaniowego. Prezes Agencji Mienia Wojskowego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik podniósł m.in., że Nie ulega wątpliwości, że korzystając ze świadczenia mieszkaniowego żołnierz korzysta z jednej z form zakwaterowania przewidzianej w ustawie. Art. 7 ust. 2 daje również żołnierzowi zawodowemu na jego wniosek możliwość bezpłatnego zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej. W takiej sytuacji zgodnie z art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu ....świadczenie mieszkaniowe jest pomniejszane o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania. Przypadek skarżącego, korzystającego z zakwaterowania na terenie Uczelni i ze świadczenia mieszkaniowego w pełniej wysokości kłóci się z sensem wymienionych wyżej przepisów i ideą zakwaterowania oferowanego przez Państwo. Jeśli żołnierz zawodowy jest jednocześnie słuchaczem szkoły podyplomowej i korzysta z dwóch form zakwaterowania, których koszty pokrywa państwo to analiza przepisów art. 7 i 21 oraz 48d ustawy.... jest nieunikniona. Z analizy tej organ wywiódł, że mimo braku złożenia wniosku (z uwagi na praktykę Uczelni) art. 7 ust. 2 ma zastosowanie bo dotyczy żołnierza zawodowego. Błędem jest porównywanie swojej sytuacji do sytuacji żołnierzy zakwaterowanych w trakcie odbywania ćwiczeń poligonowych czy w razie udziału w akcjach zapobiegania i usuwania klęsk żywiołowych - to są inne sytuacje i takie proste odniesienie nie jest uprawnione chociażby z uwagi na czasokres tego zakwaterowania. Wspólne kwatery stałe nie stanowią formy zakwaterowania żołnierzy zawodowych, mogą jednak być im udostępnione o ile taka jest wola żołnierza (wyrażona we wniosku bądź przez czynności konkludentne) i dowódcy jednostki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu (...), które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2, wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakwaterowanie. Stosownie zaś do art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), możliwość zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej przysługuje również żołnierzom zawodowym, na ich wniosek, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej. W sprawie jest bezsporne, że skarżący będący żołnierzem zawodowym, skierowany został na Podyplomowe Studia [...] realizowane w Akademii [...] w terminie od [...] października 2016 r. do [...] czerwca 2018 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr skarżący przeniesiony został do rezerwy kadrowej, a jako miejsce wykonywania zadań służbowych wskazano Akademię [...], Rektora - Komendanta Akademii [...] wskazano, jako odpowiedzialnego za określenie zadań służbowych. Nie jest też sporne, że skarżący zakwaterowany został we wspólnej kwaterze stałej na terenie Akademii [...], nie jest kwestionowany również okres tego zakwaterowania. Nie jest także kwestionowane przez strony, że skarżący nie wnioskował o zakwaterowanie we wspólnej kwaterze stałej, o czym jest mowa w przewidującym możliwość zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej przepisie art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). Nadto, z zaświadczenia Rektora – Komendanta Akademii [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. wprost wynika, że D.O. nie korzysta z zakwaterowania na terenie jednostki wojskowej na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). Pomimo takiego stanu faktycznego – nie budzącego wątpliwości i znajdującego odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym – organy przyjęły, że skarżący zakwaterowany został we wspólnej kwaterze stałej na podstawie art. 7 ust. 2 o zakwaterowaniu. Ocena organu w tym zakresie jest całkowicie dowolna i dokonana z naruszeniem art. 80 k.p.a. Stanowisko tak Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...], jak i Prezesa Agencji Mienia Wojskowego przedstawione w zaskarżonej decyzji nie uwzględnia treści zaświadczenia Rektora – Komendanta Akademii [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., a pośrednio kwestionuje potwierdzony w nim fakt, mimo, że w toku całego postępowania administracyjnego organ nie wykazał istnienia jakiegokolwiek dowodu wskazującego na odmienny stan faktyczny. Brzmienie art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu (...) nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Ustawodawca jednoznacznie wskazał w tym przepisie, że wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji podstawą zakwaterowania skarżącego nie jest art. 7 ust. 2 ustawy, ale art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...) (co znajduje potwierdzenie, poza zaświadczeniem, o którym była już mowa wyżej, także w piśmie Szefa [...] Akademii [...] z dnia [...] marca 2018 r.). Nie można się też zgodzić z organem, że pomniejszenie świadczenia mieszkaniowego o koszty zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej jest związane z samym faktem korzystania z tego zakwaterowania. Brzmienie art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu (...) nie pozostawia wątpliwości, że chodzi wyłącznie o zakwaterowanie na zasadach określonych w art. 7 ust. 2 tej ustawy, a nie o każdy przypadek zakwaterowania żołnierza zawodowego we wspólnej kwaterze stałej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...), wspólne kwatery stałe są przeznaczone do zakwaterowania zbiorowego żołnierzy będących słuchaczami szkół albo uczestniczących w innych formach szkolenia w Siłach Zbrojnych, a także skierowanych do pełnienia czynnej służby wojskowej poza granicami państwa. Wbrew twierdzeniom organu z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu (...) nie sposób wyprowadzić twierdzenia, że odnosi się on wyłącznie do żołnierzy niezawodowych. Organy niewłaściwie zastosowały tym samym przepis art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu (...), albowiem brak było podstaw – w stanie faktycznym niniejszej sprawy – do zmniejszenia świadczenia mieszkaniowego. Tym samym nie nastąpiła nadpłata świadczenia mieszkaniowego i nie było podstaw do zobowiązania D.O. do zwrotu kwoty 1.101,10 zł. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty świadczenia mieszkaniowego i zobowiązania do zwrotu należności stało się w świetle powyższego bezprzedmiotowe. Z tych względów Sąd stwierdził jednocześnie, że zaszła podstawa do umorzenia postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, albowiem skarżący nie wykazał poniesionych kosztów. Na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d powołanej ustawy, skarżący nie miał obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.