II SA/Wa 2003/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Asesor WSA – Karolina Kisielewicz Sędzia WSA – Łukasz Krzycki Protokolant referent stażysta – Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na zakup i posiadania broni palnej bojowej w łącznej ilości jednego egzemplarza w celu ochrony osobistej – oddala skargę – Wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. [...] D. R. zwrócił się do Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w E. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej. W uzasadnieniu wskazał, że stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia i zdrowia wynika z pełnienia służby w Jednostce Wojskowej [...] w W., która jest bezpośrednio zaangażowana w zwalczanie międzynarodowego terroryzmu min. podczas misji w [...] i [...]. Ponadto podał, iż podczas jego ostatniego pobytu w [...] na przełomie 2017 r. podczas przemieszczania się miedzy bazami kilkakrotnie zauważył różne gesty świadczące o dużej nienawiści do niego i kolegów z jednostki. Powyższe zdarzenia oraz sytuacja napływu imigrantów do Europy, zamachów terrorystycznych, znacznie obniża poczucie bezpieczeństwa zarówno jego, jak i jego rodziny. Niezależnie od powyższego stwierdził, że od 2006 r. do 2013 r. pełnił służbę jako [...] Policji w Grupie [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P., która polegała na zatrzymywaniu członków zorganizowanych grup przestępczych o charakterze zbrojnym na terenie całej Polski. Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w E. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 pkt 1 i ust. 5 pkt. 1 – 4 w zw. z art. 9 ust. 1 i ust. 5 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 k.p.a., odmówił skarżącemu D. R. wydania pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej w łącznej ilości jednego egzemplarza w celach ochrony. W uzasadnieniu podał, że skarżący spełnia pierwszą z przesłanek przyznania mu pozwolenia na posiadanie broni do celów ochrony osobistej, gdyż nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jednakże przedstawione przez skarżącego okoliczności nie wskazują na występowanie realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia, zdrowia lub mienia, a zatem nie jest spełniona druga przesłanka ustawowa, tj. ważna przyczyna posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt. 1 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2018 r. do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej skarżący D. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej obrazę przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na wydanie decyzji, a w szczególności art. 7, 77, 80 k.p.a. polegające na nie podjęciu wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy w tym w szczególności brak przeprowadzenia z urzędu określonych czynności procesowych mających znaczenie w sprawie. Ponadto zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu w odniesieniu do stanu faktycznego. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że Kodeks postępowania administracyjnego nakazuje organom administracji publicznej stać na straży praworządności i w tym celu w toku postępowania z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W przypadku decyzji w przedmiocie pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej o pełnym wyjaśnieniu sprawy można mówić dopiero wówczas, gdy organ zgromadził dowody zarówno w zakresie pozytywnych, jak i negatywnych przesłanek, wskazanych w ustawie. W przeprowadzonym postępowaniu dowodowym nie stwierdzono aby skarżący stanowił zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, bowiem posiada pozytywną opinię w miejscu pełnienia służby, jest żołnierzem zdyscyplinowanym i osobą niekaraną. Nie wykazano natomiast istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia lub mienia strony. Podkreślono, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, który wskazuje, że aby mówić o zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia stanowiącym ważną przyczynę posiadania broni (art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy) i aby można było uznać je za stałe, trzeba wykazać jej permanentność i aktualność, zaś realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Dodatkowo ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bowiem bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do organów, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną "politykę". W szczególności nie przewidziano systemowego rozgraniczenia pozwalającego przyjąć a priori istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia żołnierzy wojsk specjalnych i na tej podstawie przesadzić o istnieniu w ich przypadku ważnej przyczyny posiadania broni do ochrony osobistej. Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane, zaś posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawca formułując omawiany przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 ustawy o broni i amunicji i opisując zagrożenia uzasadniające udzielenie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej, posłużył się m.in. określeniem "realne zagrożenie". Literalna wykładnia tego zwrotu świadczy o tym, iż realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Inaczej rzecz ujmując, strona wnosząca o wydanie omawianego pozwolenia, winna udowodnić, że znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia (ciąg zdarzeń), które ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu. Pozwolenie na broń nie może być wydane w celu obrony przed ewentualnym zamachem na zdrowie, czy życie skarżącego. Tymczasem skarżący nie udowodnił istnienia powyższych przesłanek, bowiem nie można uznać za ich udowodnienie powoływanie się na specyfikę służby w JW [...] w W. polegającej m.in. na fizycznym zwalczaniu terroryzmu oraz wynikającym z niego bezpośrednim zagrożeniu związanym z dużym prawdopodobieństwem identyfikacji osoby przez potencjalne środowiska terrorystyczne i istnienie zagrożenia ze względu na przytoczone powyżej fakty stanowi wyłącznie subiektywne przekonanie skarżącego. Zagrożenie to może nastąpić w bliżej nieokreślonym czasie lub też może w ogóle się nie ziścić. W omawianym przypadku nic jednak nie wskazuje na to, aby zagrożenie było realne. Pozwolenie na broń nie może być wydane w celu obrony przed ewentualnym zamachem na życie, zdrowie łub mienie. Co prawda zagrożenie osobiste może być związane z rodzajem i charakterem zadań wykonywanych przez skarżącego, a także inną szczególną sytuacją wyróżniającą go z ogółu społeczeństwa, jednakże sam rodzaj wykonywanej pracy nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń. Brak jest podstaw aby uznać, że skarżący znalazł się kiedykolwiek w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia lub życia. Ponadto skarżący nie wskazał żadnych okoliczności dających podstawę sądzić, iż jest zagrożony bezprawnym zamachem. Pozwolenia na broń nie wydaje się na wszelki wypadek, a jedynie wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o broń niezbicie wskazują, że inne środki dla ochrony jej życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne, czego skarżący nie wykazał. Pozwolenie na broń wydaje właściwy organ (art.9 ust. 1), jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie – art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Tylko właściwe organy uprawnione są do wydawania pozwoleń na broń i jednocześnie upoważnione do oceny, czy okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Ustawodawca w przepisach ustawy o broni i amunicji nie określił, jakie to okoliczności mogą uzasadniać wydanie pozwolenia na broń, tym samym pozostawiając ocenę konkretnych okoliczności organom. A co za tym idzie, właściwe organy administracyjne są obowiązane i uprawnione do oceny, czy okoliczności występujące w danej sprawie uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. W ocenie organu odwoławczego chybiony jest zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa. Organ I instancji zebrał materiał dowodowy wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, tj. podjął wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, dotyczące wszystkich istotnych okoliczności wymienionych w przepisach prawa materialnego. Wystąpił o wydanie informacji służbowej, zlecił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, wystąpił o udzielenie informacji do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w O., do KRK, KCIP, KSIK. W ramach ustalenia przesłanki określonej w przepisie art. 10. ust. 3 pkt. 1 ustawy o broni i amunicji, przesłano określone zapytania do odpowiednich służb, w tym organów ścigania, a także przełożonych wnioskodawcy. W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, iż skarżący nie zgłaszał do żadnego uprawnionego organu ścigania jakichkolwiek zdarzeń mogących zagrażać jego życiu i zdrowiu lub osób dla niego najbliższych, a także o fakcie zainteresowania jego osobą ze strony organizacji terrorystycznych lub grup przestępczych. Nie można także zgodzić się z zarzutem, iż organ I instancji nie przeprowadził zgłoszonego dowodu z przesłuchania w charakterze świadków członków jego rodziny, w szczególności na okoliczność istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia oraz istnienia względem niego oraz względem członków jego rodziny stanu ciągłej obawy o życie i zdrowie, bezpośrednio wynikającego z wykorzystywanych przez niego czynności i zadań służbowych zarówno teraz jak i w przeszłości. Podkreślono, że po pierwsze, skarżący zgłosił wniosek o przesłuchanie K. R. ale na okoliczność wyjaśnienia przyczyn i okoliczności faktu szukania pomocy przez skarżącego w Ośrodku [...] w P., a nie na okoliczności wskazania istnienia po stronie wnioskodawcy stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia a także na okoliczności istnienia względem niego oraz jego bliskich stanu ciągłej obawy o życie i zdrowie bezpośrednio wynikające z wykonywanych czynności służbowych. Organ I instancji słusznie uznał złożony wniosek o przesłuchanie K. R. za zbyteczny uznając, że przesłane przez skarżącego zaświadczenie w zupełności wystarcza do udowodnienia, iż nie jest on osobą uzależnioną. Po drugie w sytuacji braku zgłaszania przez skarżącego jakichkolwiek zdarzeń odpowiednim organom, w tym organom ścigania o tym, że on sam oraz jego bliscy są obiektem zainteresowań służb specjalnych lub organizacji terrorystycznych organ I instancji słusznie uznał, iż przeprowadzenie dowodów ze wskazanych przez skarżącego przesłuchań świadków z powodu ich bezprzedmiotowości polegałyby wyłącznie na przedłużeniu toczącego się postępowania. Ustawodawca wyraźnie określił organy, które w myśl przepisów, maja za zadanie przyjmowanie a w konsekwencji zapobieganie zdarzeniom sprzecznym z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie żadna taka sytuacja nie miała miejsca wobec skarżącego, jak i jego bliskich, żaden z przytaczanych faktów nie został zgłoszony i odnotowany przez uprawnione organy ścigania a skarżący swoich wątpliwości i uwag co poczucia bezpieczeństwa swojego i swoich bliskich nie zgłaszała na żadnym etapie czynności służbowych swoim przełożonym. Organy mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Odmowa wydania pozytywnej decyzji, wynika wyłącznie z oceny okoliczności sprawy, dokonanej w ramach swobodnego uznania przez uprawnione do tego organy. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie dowiódł obiektywnie, że poziom jego zagrożenia osobistego jest większy niż innych obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji. Bycie żołnierzem JW [...] w W. nie jest, na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozbudowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, argumentem świadczącym o konieczności wydania wnioskowanego pozwolenia.  W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący D. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając: I. naruszenie przez organ przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynika sprawy, a mianowicie naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., przepisu art. 77 k.p.a. oraz przepisu art. 80 k.p.a. polegające na: 1. niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie przeprowadzenia czynności mających znaczenie w sprawie oraz oddalenia zgłoszonych przez niego wniosków dowodowych, w postaci dowodu z przesłuchania w charakterze świadków członków najbliższej rodziny, w tym jego małżonki, dowodu z przesłuchania w charakterze świadków członków oddziałów, w tym w szczególności dowódców tych oddziałów specjalnych, w których odbywał służbę, a także dowodu z przesłuchania w charakterze bezpośrednich przełożonych, podczas gdy ich przeprowadzenie jednoznacznie potwierdziłoby istnienie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej, a mianowicie: a) istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia i zdrowia, wynikającego z charakteru pełnionej przez niego służby w policji i służby wojskowej, b) istnienie względem niego oraz członków jego najbliższej rodziny, stanu ciągłej obawy o życie i zdrowie, bezpośrednio wynikającego z wykonywanych przez niego czynności zawodowych i zadań służbowych w jednostkach specjalnych, które co do zasady obarczone są ponadprzeciętnym ryzykiem, a wręcz realnym, nieprzerwanym i nieustannym stanem zagrożenia życia i zdrowia ze strony międzynarodowych grup przestępczych i terrorystycznych, c) istnienie w życiu prywatnym stanu zagrożenia (wynikającego z czynności zawodowych) ze strony członków grup przestępczych i terrorystycznych, którzy kierowali w stosunku do członków tych oddziałów oraz w stosunku do niego groźby bezpośrednich ataków i odwetów, w tym groźby pozbawienia życia i zdrowia oraz groźby okaleczenia, d) istnienie sytuacji, w których niemożliwe jest zachowanie przez członków oddziałów, oraz przez niego pełnej anonimowości, tym samym istnienia sytuacji mających wpływ na istnienie realnego zagrożenia życia i zdrowia w codziennym życiu, a wynikającego z faktu identyfikacji jego tożsamości i członków tych oddziałów w trakcie czynności zawodowych przez członków międzynarodowych grup przestępczych, e) istnienie w trakcie czynności zawodowych sytuacji, w których on oraz inni funkcjonariusze tych oddziałów byli narażeni na pełną ekspozycję tożsamości i w związku z tym istniało i istnieje nadal, realne zagrożenie dla życia i zdrowia, tym bardziej, że w trakcie działań operacyjnych o charakterze antyterrorystycznym o zasięgu międzynarodowym te osoby spotykały się z groźbami pozbawienia życia, zdrowia skarżącego i jego najbliższej rodziny, f) istnienie w jego życiu prywatnym, a wynikających z charakteru czynności służbowych takich sytuacji, w których widoczna jest realna obawa ziszczenia się kierowanych pod adresem innych członków oddziałów oraz wobec niego, gróźb wrogiego ataku i odwetu, w tym również istnienia takiej realnej obawy w sytuacjach pozą jednostką i poza obszarami działań bojowych, g) istnienie w trakcie wykonywania czynności służbowych sytuacji, w których kierowane są pod adresem funkcjonariuszy z grup antyterrorystycznych, w tym w stosunku do niego groźby pozbawienia życia i zdrowia oraz ustalenie, że groźby te są odnotowywane w formalnych procedurach, a także ustalenie ilu funkcjonariuszy uczestniczących w ramach międzynarodowych działań antyterrorystycznych otrzymywało i otrzymuje groźby pozbawienia życia i zdrowia również w życiu prywatnym, jak i na okoliczność ustalenia, że (i w oparciu o jakie przesłanki) funkcjonariusze grup antyterrorystycznych otrzymują pozwolenia na broń; h) istnienie w życiu prywatnym funkcjonariuszy, w tym w jego życiu, w związku z pełnioną służbą sytuacji, w których członkowie oddziałów oraz on narażeni są na ekspozycję tożsamości, tym samym brak anonimowości, która może doprowadzić do niebezpiecznych sytuacji w trakcie pełnienia służby oraz poza nią, i) istnienie w życiu prywatnym funkcjonariuszy, w tym w jego, a w związku z pełnioną służbą stanu permanentnego zagrożenia życia i zdrowia, wynikającego z charakteru pełnionej służby, nie tylko w sytuacjach bojowych i operacyjnych, ale również w sytuacjach prywatnych; j) istnienie w życiu prywatnym w związku z pełnioną służbą sytuacji, w których członkowie oddziałów, w sposób nieformalny zgłaszali zdarzenia dające podstawę do obaw o własne życie i zdrowie; k) istnienie w życiu prywatnym, w związku z pełnioną służbą sytuacji, w których nie możliwe jest dokonanie formalnego zgłoszenia wyżej wymienionych zdarzeń, a jednocześnie niewykluczające uzasadnionych podstaw do obaw o własne życie i zdrowie, l) istnienie uzasadnionych okoliczności (wynikających z rodzaju pełnionych czynności służbowych), determinujących konieczność udostępnienia członkom międzynarodowych oddziałów antyterrorystycznych, adekwatnych środków obrony osobistej, w tym środka jakim jest broń palna bojowa i udostępnienie takich środków do obrony również poza jednostkami, m) istnienie różnicy pomiędzy poziomem zagrożenia dla życia i zdrowia funkcjonariuszy pracujących w KMP czy KWP, a poziomem zagrożenia dla życia i zdrowia funkcjonariuszy, w tym także wobec niego, funkcjonujących w ramach międzynarodowych grup antyterrorystycznych, i pracujących na misjach, wykonujących zadania mające na celu zwalczanie zorganizowanych grup przestępczych, zwalczanie wrogich służb oraz grup o znamionach grup terrorystycznych, 2. nie uwzględnieniu w toku dotychczasowego postępowania faktów powszechnie znanych, a mianowicie tego, iż funkcjonariusze służb specjalnych oraz żołnierze specjalnych oddziałów bojowych, są bez konieczności dowodzenia tego, narażeni na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia i zdrowia, ze strony grup przestępczych i grup terrorystycznych, również w sytuacjach prywatnych, poza obszarem działań bojowych i poza jednostkami wojskowymi i policyjnymi oraz nie uwzględnienie tego, iż jedynym adekwatnym środkiem do ochrony osobistej życia i zdrowia, w odniesieniu do tak dużego ryzyka i zagrożenia, jest posiadanie broni palnej bojowej, podczas gdy stan takiego zagrożenia jest nieporównywalnie większy aniżeli innych funkcjonariuszy nie funkcjonujących zawodowo w ramach jednostek specjalnych, a co winno być znane organowi z urzędu, 3. nie przeprowadzeniu z urzędu odpowiednich czynności, poprzez nie zebranie wyczerpujących i wiarygodnych dowodów, które dałyby jakąkolwiek podstawę do odmowy wydania jemu pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej, podczas gdy pełni służbę w jednostkach specjalnych wojska i policji, przez co jest stale i realnie narażony na niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia, również poza obszarem jednostek, poza obszarem bojowy, w szczególności w środowisku prywatnym. II. naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej w miejsce swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów, poprzez uznanie, iż nie udowodnił w toku postępowania przed organami realizacji przesłanek determinujących uzyskanie pozwolenia na broń, w szczególności poprzez: 1. dowolne uznanie, iż nie znajduję się w stanie realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia zarówno względem samego siebie, jak i członków najbliższej rodziny, a co istotne nigdy w takiej sytuacji się nie znalazł, podczas gdy już z samego faktu rodzaju wykonywanych przez niego czynności służbowych (funkcjonowanie w ramach międzynarodowego oddziału antyterrorystycznego jak i w ramach międzynarodowych misji antyterrorystycznych) wynika, iż takowe zagrożenie istnieje oraz wynika to, iż w toku wykonywania takich czynności zawodowych wielokrotnie zagrożony był bezpośrednim ryzykiem utraty życia i zdrowia, w szczególności w odniesieniu do tego, iż był odbiorcą personalnych gróźb w tym zakresie kierowanych przez członków organizacji przestępczych i terrorystycznych, 2. dowolne uznanie, iż w codziennym, pozasłużbowym życiu nie istnieje realne, stałe i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia i zdrowia, podczas gdy wielokrotnie wystawiony był na ekspozycję tożsamości oraz uczestniczył w sytuacjach w których nie było możliwe zachowanie pełnej anonimowości względem międzynarodowych i krajowych grup przestępczych oraz terrorystycznych, przez co zagrożenie to dotyczyło i nadal dotyczy jego oraz jego najbliższych, 3. dowolne uznanie, iż charakter wykonywanej przez niego służby oraz to, że jest on funkcjonariuszem oddziałów specjalnych nie stanowi przesłanki do wydania pozwolenia na broń wręcz z urzędu (szczególnie uwzględniając widoczne ponadprzeciętne niebezpieczeństwo z jakim się stykam), podczas gdy zakres pełnionej służby jest nieporównywalny z innymi jej formami oraz z innymi zawodami, tym samym istnieje wyczerpujące uzasadnienie do wydania pozwolenia na broń, 4. dowolne uznanie, iż wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej nie stanowi o tym, iż jest to jedyny, adekwatny środek obrony osobistej, szczególnie w odniesieniu do oczywistej skali niebezpieczeństwa, jakie może go i członków jego najbliżej rodziny spotkać, podczas gdy już z samego faktu przynależności zawodowej wynika, iż rodzaj i forma ataków z jakimi może się liczyć jest ponadprzeciętny, a jedynym adekwatnym środkiem do obrony jest możliwość zakupu i posiadania broni palnej bojowej. III. naruszenie przez organ przepisów postępowania, a mianowicie przepisu art. 8 k.p.a. i przepisu art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienia w sposób wyczerpujący, dlaczego pomimo stwierdzenia przez organ, iż rodzaj i charakter wykonywanej pracy przez niego może wywołać osobiste zagrożenie zdrowia i życia, zakres tego rodzaju pracy nie uzasadnia w przedmiotowej sprawie wydania pozwolenia na broń palną bojową, szczególnie, gdy zagrożenia wynikające z takiego zakresu i charakteru pracy jest ponadprzeciętne i realne oraz nie wyjaśnienie podstawy stwierdzenia organu, iż nie przysługuje mu środek ochrony życia i zdrowia w postaci broni palnej bojowej, podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym i przy uwzględnieniu zakresu i rodzaju wykonywanej przez niego pracy zawodowej taki środek ochronny, jest jedynym adekwatnym do zagrożenia środkiem ochrony życia i zdrowia tak dla niego, jak i jego najbliższych, IV. naruszenie przez organ przepisu prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu w odniesieniu do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i w konsekwencji uznanie przez organ, iż: 1. rodzaj i zakres pełnionej przez niego służby wojskowej i policyjnej, nie daje podstaw do tego by uznać, iż jest on osobą stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożoną niebezpieczeństwem utraty życia i zdrowia, podczas gdy powszechnie wiadomym jest, iż jako osoba pełniąca taką służbę (polegającą na wykonywaniu czynności zmierzających do zapobieżenia bardzo poważnym przestępstwom oraz aktom terroru międzynarodowego), żyje w ciągłym i realnym stanie zagrożenia zdrowia i życia, a zagrożenie to jest znaczne i ponadprzeciętne w odniesieniu do funkcjonariuszy nie pełniących służby takiej jak on, podczas gdy jest to wystarczającym uzasadnieniem istnienia przesłanki wskazanej w przepisie oraz uzasadnia taki stan rzeczy, 2. wydanie mu pozwolenia na broń jest nieuzasadnione i nie stanowi adekwatnego środka ochrony osobistej, wynikającego z istniejącego zagrożenia, tak w życiu zawodowym, jak i prywatnym, podczas gdy logicznym jest, iż on sam, jak i osoby wykonujące podobne czynności powinny z urzędu posiadać możliwość otrzymania adekwatnego środka ochrony osobistej, jakim jest broni palna bojowa, a to przez wzgląd na to, iż są stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożone na ataki (ponadprzeciętnie niebezpieczne) i odwety, nie tylko w trakcie pełnionej służby (gdzie ryzyko jest co do zasady znane i wiadome), ale szczególnie poza służbą, w życiu prywatnym, gdzie takie ryzyko mimo iż powinno być mniejsze, utrzymuje się na identycznym ponadprzeciętnym poziomie. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że według ustaleń przeprowadzonych w sprawie, dające pełną rękojmie tego, iż ewentualne posiadanie broni palnej nie będzie wiązało się z żadnym ryzykiem oraz w żaden sposób nie zagrozi bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Ponadto nie tylko posiada profesjonalne i specjalistyczne przeszkolenie, ale również przez wzgląd na powagę i rodzaj pełnionej służby, jest w pełni przygotowany do wykonywania nadanego mu uprawnienia. Stwierdzenie organu, jakoby wniosek w pierwszej kolejności oparty był wyłącznie na jego subiektywnych ocenach oraz na nieracjonalnych pobudkach stanowi już o naruszeniu przepisów postępowania. Organ powyższe przesłanki (prawidłowo zweryfikowane) uznał jednak za kryterium niewielkiej wagi, całość uwagi poświęcając wyłącznie wykazaniu (do którego w ostateczności nie doszło) braku innych przesłanek, a mianowicie istnienia realnego, stałego i ponadprzeciętnego stanu zagrożenia jego życia i najbliższych. Ponadto organ w sposób niewyczerpujący zebrał i zbadał materiał dowodowy, tym samym błędnie przyjął, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione materialne przesłanki do wydania przedmiotowego pozwolenia. Tą niezwykle istotna przesłanką, jest istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenie życia i zdrowia, czego organ nie podzielił błędnie wskazując, iż nie wykazał niczego co potwierdzałoby istnienie takich przesłanek. To natomiast jawi się jako jawne naruszenie zasad postępowania, bowiem to wyłącznie na organie spoczywa obowiązek prowadzenia postępowania oraz rzetelnego i prawidłowego rozpoznania i załatwienia sprawy. Wskazano, że jest czynnym funkcjonariuszem policji oraz żołnierzem. W żaden sposób jednak nie można przypisać go do grupy standardowych przedstawicieli ww. służb i formacji wojskowych, tym bardziej do grupy przeciętnych obywateli. Należy do członków elitarnych i specjalnych jednostek (tak w policji jak i w armii), w których pełni służbę związaną bezpośrednio z obowiązkiem zwalczania międzynarodowego terroryzmu. Jako członek takiej jednostki jest osobą w sposób szczególny narażoną na skrajne niebezpieczeństwo. Zagrożenia natomiast nie wynikają wyłącznie z zakresu podejmowanych czynności operacyjnych, ale również co do zasady z samej specyfiki służby. W toku postępowania zostało wielokrotnie podkreślone, iż narażony był i nadal jest na bardzo niebezpieczne ataki i odwety ze strony zorganizowanych grup terrorystycznych i przestępczych, bez względu na to, czy wykonuję on misje i zadania służbowe, czy też korzysta z czasu wolnego i prywatnego. Powyższe uzasadnia wagę i rozmiar ewentualnego zagrożenia. Wskazano, a czego organ w toku postępowania prowadzonego nie zbadał, iż był wielokrotnie uprzedzany, alarmowany i informowany o wysokim prawdopodobieństwie inwigilacji (szczególnie o charakterze indywidualnym) ze strony wrogich służb i grup terrorystycznych oraz o wręcz nieprzeciętnie wysokim prawdopodobieństwie wystąpienia spersonalizowanych ataków. W związku z powyższym nie sposób w żadnym wypadku zgodzić się z twierdzeniem, który poprzez nieprawidłowości w prowadzeniu postępowania i całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak i opisu stanu faktycznego sprawy, całkowicie irrelewantnie potraktował zagrożenie wynikające z charakteru pracy i służby pełnionej przez niego, tym samym deprecjonując wagę zagrożenia i niebezpieczeństwa, uznając je za niewykazane i wyłącznie subiektywne, co jest całkowicie sprzeczne z logiką i prawidłowym rozumowaniem, bowiem działania grup terrorystycznych nie maja w żadnym wypadku charakteru działania możliwego do przewidzenia. Koniecznym do wskazania jest również, iż nie jest on zwyczajnym, bezimiennym obywatelem, narażonym na atak terrorystyczny (wyłącznie w ramach nieszczęśliwego zbiegu okoliczności), ale jest czynnym żołnierzem, członkiem jednostki specjalnej, który wielokrotnie był narażony na ekspozycję tożsamości i w związku z tym bezpośrednio i stale narażony jest na atak, nie tylko w ramach zamachu o charakterze ogólnym, ale również spersonalizowanej i zaplanowanej akcji odwetowej, Tym samym jakiekolwiek umniejszanie przez organ istnienia zagrożenia względem niego, w kontekście przedmiotowej sprawy, jest sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia oraz uznane powinno być za błędne. Organ winien odnieść się do logicznych i empirycznych aspektów, a szczególnie do tego, iż jest narażony na ataki i odwety przede wszystkim w związku z pełnioną służbą. Jednakże prowadzenie postępowania przez organ w oparciu o wyłącznie dowolnie przyjęte składniki i aspekty stanu faktycznego i w oparciu o nieprecyzyjnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (szczególnie nieuzupełniony w toku postępowania zgodnie z wnioskami) jest niczym innym jak naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto organ zdeprecjonował fakt, iż wielokrotnie nie miał możliwości pozostania anonimowym. To było natomiast przyczynkiem do kierowania w jego stronę gróźb. Groźby te miały zawsze charakter spersonalizowany i dotyczyły bezpośrednio wyrządzenia jemu i jego najbliższym wyraźniej krzywdy. Pominięcie tych aspektów oraz uznanie takiego stanu rzeczy, jako wyłączenie subiektywnego, jest przejawem naruszenia przepisów prawa i błędnego prowadzenia postępowania w sprawie, szczególne kontroli prawidłowości wydania decyzji przez organ I instancji. Odnosząc się do powyższego nie sposób uznać zakresu zagrożenia, jakiemu podlega inaczej niż, jako zagrożenia realnego i stałego, szczególnie gdy również zakończenie, czy też rezygnacja ze służby nie stanowi automatycznego zwolnienia się przez niego z konsekwencji adresowanych gróźb, szczególnie, w odniesieniu do tych kierowanych przez wrogie służby i organizacje terrorystyczne, które to groźby mają charakter nie tylko pragmatyczny, związany z celem bojowym (wyeliminowaniem wrogów), ale także celem natury aksjologicznej tych grup. Wskazany przez organ brak konkretnych zgłoszeń i konkretnych sytuacji w jakich groźby te zostały wypowiedziane, czy też uczynione w jego kierunku, wynika wprost z objętego tajemnicą wojskową i państwową zakresu wykonywanych zadań, a z czego organ winien zdawać sobie sprawę. Tym samym w toku sprawy to organ winien wyjść poza wąski zakres stanu faktycznego (realnie powyższym ograniczony) i dokonać analizy przedmiotowej sprawy w szerszym kontekście znaczeniowym w oparciu o fakty, tj. poprzez odniesienie jego osoby i wykonywanych przez niego służbowych zadań do specyfiki i prawdopodobieństwa istnienia obiektywnych zagrożeń, przeprowadzając wnikliwą analizę stanu faktycznego sprawy, dokonując szeregu czynności mających na celu wykazanie istnienia przesłanek determinujących konieczność i zasadność wniosku. Powinien to uczynić poprzez, przeprowadzenie dowodów z zeznań jego najbliższych, którzy znają specyfikę tej pracy oraz doskonale wiedzą w jakim stanie zagrożenia i obawy żyję. Organ powinien, a czego nie uczynił, przeprowadzić dowody z zeznań innych funkcjonariuszy, którzy razem z nim służyli i służą nadal w jednostkach specjalnych (policji i wojska), gdyż wyłącznie oni potrafią w sposób precyzyjny i rzeczowy wskazać, jak wielkie zagrożenie spada na nich, jako funkcjonariuszy oraz tym samym jakie zagrożenie dotyczy jego samego. W toku postępowania organ powinien również w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie dowodowe, dopuszczając również zeznania bezpośrednich przełożonych, którzy równie dobrze znają specyfikę służby i zagrożenia z niej wynikające, ale także doskonale wiedzą, iż nie zawsze istnieje możliwości zachowania pełnej anonimowości oraz nie zawsze istnieje możliwość formalnego zgłoszenia sytuacji niebezpiecznych, szczególnie w sytuacji działań bojowych, czy też zawsze kiedy tylko takie zagrożenie nastąpi. Sam brak bowiem możliwości formalnego zgłoszenia zagrożenia, w żaden sposób nie wyklucza istnienia takowego. Logicznym jest, iż niemal za każdym razem, członek jednostki specjalnej, w tym i on narażony jest na niebezpieczne zdarzenia oraz spersonalizowane groźby. Powszechnie wiadomym jest, a co organ pominął, iż funkcjonariusz służby specjalnej z założenia narażony jest na zagrożenia o wiele większe niż mogące dotknąć zwykłego funkcjonariusza, a tym bardziej przeciętnego człowieka. Tym samym już sam zakres czynności i zadań oraz środowisko w jakim funkcjonuję powinno w pełni uzasadniać istnienie przesłanek do wydania pozwolenia. Bez względu bowiem na to jakie czynności organ by podjął do pełnego zobrazowania sprawy, nigdy nie będzie władny do zrozumienia i zobrazowania ogromu zagrożeń wynikających z charakteru pełnionej przez niego służby wojskowej i policyjnej. Organ nie tylko nie odniósł sytuacji w jakiej się znajdował i nadal się znajduje do realnych zagrożeń stanowiący przesłankę do wydania pozwolenia, ale nie przeprowadził w ogóle analizy zmierzającej do wykazania istnienia takich sytuacji. Stwierdził natomiast arbitralnie, iż w jego przypadku nie występuje ponadprzeciętny stopień zagrożenia (czego nie uzasadnił i nie poparł), tym samym nie zostały spełnione przesłanki wynikające z przepisu prawa materialnego. Istotne natomiast dla prawidłowego załatwienia sprawy było przede wszystkim szersze opisanie i wyjaśnienie nieostrych pojęć, tj. zagrożenie ponadprzeciętne, stałe i realne oraz odniesienie istnienia lub braku istnienie tych przesłanek (językowo nieostrych) do przedmiotowej sprawy i jego sytuacji, środowiska w jakim ten funkcjonuje oraz do klucza interpretacyjnego opisanych nieostrych sformułowań i jego związku ze stanem faktycznym sprawy. Brak wyjaśnienia i szerszego uzasadnienia interpretacji tych przesłanek, stanowi o niczym innym, jak o naruszeniu przepisów postępowania. To natomiast uniemożliwia nie tylko wydanie prawidłowej decyzji przez organ, ale również uniemożliwia przeprowadzenie realnej, merytorycznej oraz pragmatycznie poprawnej analizy i kontroli zaskarżonej decyzji organu oraz w sposób oczywisty umniejsza zakres zaufania, co do działania organów administracji państwowej, a co jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego i zasad funkcjonowania demokratycznego państwa prawnego. Niezależnie od powyższego organ nie wykazał w sposób precyzyjny, iż nie jest on osobą narażoną na zagrożenia o charakterze ponadprzeciętnym i ciągłym. Samo natomiast stwierdzenie, iż co do zasady powinien liczyć się z większym zagrożeniem, jest stwierdzeniem pozbawionym logiki i zdroworozsądkowego uzasadnienia. Nie sposób bowiem umniejszyć wagi życia i zdrowia człowieka wyłączenie w oparciu o bardziej lub mniej ryzykowny zawód, czy służbę publiczną. Wręcz przeciwnie, ryzyko i zakres niebezpieczeństwa związanego z wykonywanym zawodem i godzenie się na wykonywanie takiej pracy, jest ściśle związane z jej celem, a mianowicie dbaniem o bezpieczeństwo innych obywateli, a także bezpieczeństwo całego kraju. Tym samym osoby takie jak on, powinny być szczególnie chronione, przez wzgląd na doniosłość ich służby, a w sytuacjach gdy taka ochrona byłaby utrudniona z różnych przyczyn, powinny one mieć możliwość samoobrony, w tym samoobrony z wykorzystaniem adekwatnych ku temu środków. Tym samym błędna wykładnia zastosowana przez organ, nie tylko w żaden sposób nie odnosi się do zastanego stanu faktycznego, ale również uniemożliwia jakiekolwiek określenie należnych mu praw, a co szczególnie istotne w sposób całkowicie nieuzasadniony wyklucza możliwość uzyskania środka ochrony mimo, iż wszelkie przesłanki zostały spełnione, a on daje rękojmie konieczna do wydania przedmiotowego pozwolenia. Organ w ogóle nie odniósł się do postawionych we wniosku argumentów, arbitralnie i dowolnie oceniając stan faktyczny i z szeregiem naruszeń prowadził postępowanie. Wykładni przepisu prawa materialnego dokonał wyłącznie w sposób arbitralny i zawężający. Organ nie rozważył również istnienia wskazanych okoliczności i nie dokonał należytej oceny, czy okoliczności te uzasadniają wydanie pozwolenia na broń oraz nie zweryfikował okoliczności (w szczególności przez przeprowadzenie odpowiednich i konkretnych czynności, w tym przesłuchania świadków) i argumentów wprost wynikających z opisu stanu faktycznego, w szczególności wynikających z charakteru wykonywanej pracy i zakresu oraz natężenia związanych z nią zagrożeń (wynikających z działań grup przestępczych i terrorystycznych), które to były i są realne, obiektywne i ponadprzeciętne. Organ poprzez prowadzenie w sposób nieprawidłowy postępowania w sprawie nie wykazał oraz nie uzasadnił także nieistnienia przesłanek wynikających z przepisu, a odnoszących się do niego, swoje twierdzenia opierając wyłączenie na arbitralnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego i opisu stanu faktycznego (który również nie został uzupełniony). W związku z powyższym zaskarżona decyzja, wydana w oparciu o błędną wykładnie przepisów, arbitralną i dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie wykazanych w toku sprawy istotnych faktów oraz nieuwzględnienie wniosków dowodowych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy jest decyzją, która nie powinna się ostać, tym samym sąd winien uchylić decyzje organu II instancji oraz, co jest także przez analogie uzasadnione, winien uchylić decyzję organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że organ nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie rozważań wskazać jednak zdecydowanie należy, że z treści obowiązujących przepisów, nie da się wywieść ogólnego i powszechnego prawa obywateli do posiadania broni, ponieważ owo prawo nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem w myśl powyższej tezy i na mocy obowiązujących przepisów, a o czym będzie mowa niżej, posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji, zaś stanowisko takie znajduje swoje uzasadnienie w utrwalonej już linii judykacyjnej i wystarczy w tym miejscu zacytować chociażby jedno z takich orzeczeń, a mianowicie "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego" (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05). W dalszej części rozważań zaakcentować należy, że organ Policji podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przy rozpoznawaniu sprawy wydania skarżącemu D. R. pozwolenia na zakup i na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, zarówno z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia decyzji wynika, że – w ocenie Sądu – organ Policji zadośćuczynił powyższym powinnościom wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, wydając decyzję odmowną. Otóż stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, zaś w myśl art. 10 ust. 2 ustawy, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności m.in. w celach ochrony osobistej (pkt 1). Natomiast za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności dla pozwolenia m.in. na broń do celów ochrony osobistej, stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia (art. 10 ust. 3 pkt 1). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest i na co organ zasadnie się powołał, że skarżący spełnia pierwszą z przesłanek przyznania mu pozwolenia na posiadanie broni w celach ochrony osobistej, a mianowicie nie stanowi on zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast Sąd w pełni podziela stanowisko organu Policji, że skarżący nie spełnił drugiej z przesłanek do wydania pozwolenia na broń, tzn. nie przedstawił ważnej przyczyny do jej posiadania, a w szczególności stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Analizując powyższe stwierdzić należy, że owo zagrożenia aby można było uznać je za stałe, musi się zatem przejawiać permanentnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący pełni służbę w jednostce wykonującej zadania w zakresie zwalczania terroryzmu, w tym międzynarodowego. Nie budzi jednakże z drugiej strony wątpliwości i to, że nie zgłaszał on jakichkolwiek przypadków bądź zdarzeń w których on lub jego rodzina znaleźli się w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia. Ponadto – i co wymaga zaakcentowania – sam skarżący w trakcie niniejszego postępowania administracyjnego nie zgłaszał stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, poza subiektywnym poczuciu zagrożenia dla siebie i rodziny i obawami o ich zdrowie lub życie. Innymi słowy, pozwolenia na broń nie wydaje się niejako "na wszelki wypadek". W świetle powyższych faktów zatem nie sposób zrozumieć zarzuty skarżącego. Wszak organ w poczynionych przez siebie wywodach uwzględnił okoliczności związane z przesłuchaniem jego żony, przełożonych i kolegów z jednostki, dając temu należyty wyraz, że nic one nie wniosą do sprawy. Z tego mianowicie powodu, że skarżący złożył wniosek o przesłuchanie jego żony na okoliczność szukania pomocy w Ośrodku [...]. Natomiast zakres i rodzaj zadań wykonywanych przez skarżącego jest znana notoryjnie jego organowi. Ponadto z zarzutów skargi daje się wywieść – zdaniem Sądu – wniosek, że skarżący podnosząc podobną sytuację jego kolegów ze służby, iż stara się stworzyć precedens, a nie tylko rozpatrzyć jego sprawę indywidualnie. Zatem w tej sytuacji Sąd nie dopatrzył się zarzutu naruszenia art. 7, 77, 80 k.p.a., a także 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunki tego ostatniego przepisu. Wszak organ w sposób obszerny i wyczerpujący uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Nie pominął, lecz w sposób bardzo obszerny i – co należy zaakcentować – przekonywujący wskazał, iż sam fakt wykonywania przez skarżącego opisanych powyżej zadań służbowych nie uzasadnia, sam w sobie, wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Ponadto na podobne reakcje ze strony ewentualnych sprawców przestępstw są narażone również i inne osoby, wykonujące pokrewne zawody. Wobec powyższego organ nie dopuścił się – w ocenie Sądu – naruszenia cytowanego już wyżej przepisu prawa materialnego. Reasumując, brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do organów Żandarmerii Wojskowej, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną "politykę". Natomiast kontroli sądowej podlega to, czy procedowanie w tym względzie nie nosi znamion dowolności i czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa, co w rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302), należało orzec jak w sentencji wyroku.