II SA/Wa 2003/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga J. G. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej znak [...]z dnia [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] marca 2019 r. r. (data wpływu do organu - [...] marca 2019 r.) J. G. (zwana dalej: wnioskodawczyni, skarżąca, habilitantka), złożyła do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (zwana dalej: Centralna Komisja), wniosek o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego. Centralna Komisja powołała Komisję Habilitacyjną, w skład której ostatecznie weszli: przewodniczący prof. dr hab. M. D.(w związku z rezygnacją prof. dr hab. K. R.), sekretarz — prof. dr hab. T. Z., recenzenci — prof. dr hab. D. S., dr hab. D. J. oraz prof. dr hab. E. F. (w związku z rezygnacją prof. dr hab. M. C.), a także Członkowie komisji: dr hab. M. O. (w związku z rezygnacją prof. dr hab M. Z.) oraz dr hab. L. K.. W toku postępowania habilitacyjnego opinie złożyło troje recenzentów. Recenzentka - prof. dr hab. E. F. stwierdziła, że "jakość dorobku naukowego habilitantki budzi poważne wątpliwości. Brak jest artykułów o wyraźnych cechach opracowania naukowego problemu, w którym podsumowanie aktualnego stanu wiedzy w danym obszarze badawczym integruje i interpretuje dotychczasowe wyniki oryginalnych własnych badań naukowych i badań innych badaczy. Ubiegając się o stopień doktora habilitowanego, należy wykazać się publikacyjnym dorobkiem badawczym. Prowadzenie badań empirycznych i umiejętne ich prezentowanie jest istotą pracy nauczyciela akademickiego, badacza. Doświadczenie związane ze standaryzacją testów nie jest tożsame z umiejętnością naukowego opracowania problemu naukowego, dyskusją, interpretacją". W analizowanych tekstach dostrzegła brak samodzielności naukowej w obszarze krytycznej analizy tekstów naukowych, brak umiejętności syntezy stanu dotychczasowej wiedzy i na tej podstawie formułowania nowych kierunków badawczych, brak dyskusji wyników własnych badań, autorskiego ustosunkowania się do ograniczeń lub słabości stosowanych testów diagnostycznych. (...) przedstawiony do oceny dorobek naukowy nie stanowi dostatecznego uzasadnienia do nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego. Ilościowo obszerny dorobek ww. nie spełnia kryterium znaczącego wzbogacenia rozwoju naukowego dyscypliny. Zdaniem recenzentki, pomimo osiągnięć w obszarze organizacyjnym i popularyzacyjnym, negatywna jest ocena osiągnięcia naukowego cyklu 4 publikacji naukowych, opublikowanych w latach 2014-2019, powiązanych tytułem Testy do diagnozy wybranych aspektów rozwoju dziecka wymienionego w art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. W związku z tym wniosła o odmowę nadania stopnia doktora habilitowanego skarżącej. Recenzentka - dr hab. D. J.- wskazała w swojej recenzji, że główne osiągnięcie habilltantki to opracowane testy. W swoim autoreferacie zadeklarowała promocję interakcyjnego modelu nauki, odpowiadającego na potrzeby rynku. Uprawia naukę, w której teorię i badania mogę przekuć w praktykę, nauka ma być użyteczna i powinna służyć ludzkości. Ta deklaracja jest wyrazem świadomych wyborów i działań zawodowych, ale z wykorzystaniem nauki dla praktyki. Recenzentka zadała sobie pytanie, co wniosła do praktyki pedagogiczno- logopedycznej wnioskodawczyni? - lista osiągnięć jest długa. Jeśli natomiast recenzentka zapytała co habilitantka wniosła nowego do tych obu nauk, do ich teorii - nie można wskazać wystarczająco wiele. Nawet trudno jest umiejscowić w teorii wyniki jej dotychczasowych prac. Brak teoretycznej refleksji i osadzenia w niej dotychczasowych, mało znaczących badań oraz całej twórczości habilltantki - to podstawowy powód dla którego recenzentka zauważyła, że wniosek awansowy nie jest zasadny. Habilitantka nie osiągnęła samodzielności naukowej, nie tworzy nauki, nie rozwija jej. Recenzentka - prof. dr hab. D. S. odniosła wrażenie, że habilitantka słabo porusza się w kontekstach zaawansowanej myśli akademickiej. W autoreferacie pisze o prowadzeniu przez siebie —jak to określa — rozważań teoretycznych, ale wdaje się, że nie do końca rozumie istotę tego rodzaju analiz w nauce. Dobrze czuje się jako praktyk i jej doświadczenie praktyczne niewątpliwie trzeba docenić. Jej starania, by swoją działalność zawodową oprzyrządować, są chwalebne. Pozostają one jednak bez znaczenia dla nauki, a wskutek braków kompetencyjnych są wadliwe w zakresie praktyk diagnostycznych. Wartość czterech testów cyklu, zgłoszonego w dorobku jako główne osiągniecie, budzi bardzo poważne wątpliwości. Wydaje się, że habilitantka wiedziała, co należy ustalić statystycznie, by test mógł być uznany za standaryzowany, ale zupełnie poległa na polu rozumienia, jakie wymagania dotyczące doboru próby i jej rozkładu leżą u podstaw tych ustaleń, jakie wartości uzyskane w procedurach walidacji i weryfikacji jakości testów są pożądane lub co najmniej dopuszczalne, oraz tego, co z tymi ustaleniami zrobić. Pierwsze dane na temat mocy dyskłymlnacyjnej pytań, trafności czy rzetelności, to dopiero początek solidnej pracy nad testem. Uzyskane wskaźniki bardzo często prowadzą do poważnej rewizji narzędzia, wprowadzania korekt i zmian. Dopiero wówczas, gdy osiągną one pożąda ie wartości, test można uznać na spełniający wymagania standaryzacji. Gdyby na przykład wnioskodawczyni skorzystała z przywoływanych przez siebie w sposób zupełnie przypadkowy Standardów dla testów stosowanych w psychologii i pedagogice, zapoznała się z rozdziałem "Interpretowanie danych na temat rzetelności" nie popełniłaby licznych kardynalnych błędów. Uchwałą z dnia [...] stycznia 2021 r. Komisja Habilitacyjna, w głosowaniu jawnym, jednogłośnie negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącej o nadanie stopnia doktora habilitowanego. W związku z tą uchwałą Komisja Habilitacyjna skierowała do Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu [...] wniosek z opinią negatywną w zakresie nadania wnioskodawczyni stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu [...] (zwana dalej: Rada, organ I instancji), działając m. in. na podstawie art. 16 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789, zwana dalej: u.s.n.tn.) w związku z art. 179 ust. 1, a także art. 179 ust. 3 pkt 2 lit. b w związku z art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668 ze zm., zwana dalej: u.p.w.u.s.w.n.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), odmówiła nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie pedagogika. Uchwała podjęta została w głosowaniu tajnym - liczba uprawnionych do glosowania - 9; liczba obecnych - 9, liczba głosów ważnych - 9, liczba głosów na tak -9, liczba głosów na nie - 0, liczba głosów wstrzymujących się - 0. W uzasadnieniu uchwały organ I instancji wskazał, iż Rada zapoznała się z dokumentacją złożoną przez habilitantkę, recenzjami dotyczącymi dorobku naukowego, uchwałą wraz z uzasadnieniem komisji habilitacyjnej oraz protokołem z posiedzenia, w którym odzwierciedlono szczegółowy przebieg dyskusji (opinie i argumenty) członków komisji habilitacyjnej. W wyniku przeprowadzonej dyskusji Rada podtrzymała opinie Komisji Habilitacyjnej o odmowie nadania ww. stopnia doktora habilitowanego. Na negatywną opinię o dorobku wnioskodawczyni złożyły się sformułowane oceny dotyczące cyklu 4 publikacji naukowych powiązanych tytułem Testy do diagnozy wybranych aspektów rozwoju dziecka, wskazanego jako główne osiągnięcie naukowe oraz pozostałych osiągnięć z trzech zakresów ustawowych wymagań, które podlegają ocenie, to jest: naukowego, dydaktycznego oraz organizacyjnego. Rada zwróciła uwagę na uchybienie natury formalnej, związane z nierzetelnym przygotowaniem przez wnioskodawczynię dokumentacji w zakresie wskazanych przez nią danych ilościowych, dotyczących dorobku naukowego przedłożonego do oceny, w tym rzeczywistej liczby monografii naukowych. W opinii Rady, dorobku naukowego habilitantki nie można uznać za znaczący wkład w rozwój dyscypliny pedagogiki z uwagi na: 1) Negatywną ocenę głównego osiągnięcia naukowego cyklu 4 publikacji naukowych powiązanych tytułem Testy do diagnozy wybranych aspektów rozwoju dziecka, uniemożliwiającej spełnienie warunku znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej (art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 u.s.n.t.n.). Czynniki determinujące niską wartość merytoryczną głównego osiągnięcia są tożsame z tymi, które naruszają podstawowe standardy pracy naukowej: brak spójnej wykładni założeń teoretycznych (teorii i koncepcji stanowiących podstawy teoretyczne) i problematyzacji pola badawczego, powierzchowne i fragmentaryczne analizy teoretyczne, oraz liczne uchybienia metodologiczne. 2) Ateoretyczność testów ujętych w cyklu Testy do diagnozy wybranych aspektów rozwoju dziecka, co wyklucza ich wartość aplikacyjną. Brak odniesień do aktualnej wiedzy, literatury przedmiotu i właściwego osadzenia analizowanych kategorii badawczych w najnowszych koncepcjach rozwoju człowieka i diagnozy tego rozwoju. Brak interpretacji wyników badań oraz próby podjęcia przez habilitantkę dyskusji własnych wyników badań z dorobkiem empirycznym analogicznych badań prowadzonych w kraju i na święcie. 3) Słabą trafność i rzetelność testów, składających się na cykl Testy do diagnozy wybranych aspektów rozwoju dziecka, w większości obszarów pomiarowych, co implikuje bardzo poważną wątpliwość, dotyczącą zasadności wykorzystywania ww. narzędzi diagnostycznych w praktyce społecznej, zwłaszcza w związku z poszanowaniem zasady bezwzględnego eliminowania potencjalnych zagrożeń związanych z błędną diagnozą rozwoju, zwłaszcza na wczesnym etapie życia dziecka. Bagatelizowanie wadliwości praktyk diagnostycznych może skutkować całożyciowymi konsekwencjami dla dziecka. Uwagę tę wyrazili zgodnie członkowie Komisji Habilitacyjnej oraz Rady. 4) Niespełnienie standardów naukowych w większości wskazanych do oceny monografii (11). Wymogi te spełniają jedynie 3 monografie, w tym jedną z nich jest książka podoktorska. Dwie pozostałe to książka metodyczna (która nie może być uznana za pracę naukową), oraz monografia oceniona negatywnie ze względu na niski poziom refleksji teoretycznej oraz uchybienia metodologiczne. Niski poziom naukowy przedłożonych do oceny artykułów naukowych, które są sprofilowane metodycznie i popularyzatorsko. Zawartość tekstów jest powierzchowna, oparta na wiedzy potocznej i analizach słabo ugruntowanych metodologiczne. 6) Niewystarczający dorobek pracy dydaktycznej związanej z promowaniem zaledwie kilku prac (8) licencjackich i (28) podyplomowych. Brak prowadzenia prac magisterskich i promotorstwa pomocniczego w przewodzie doktorskim. 7) Wszystkie trzy recenzje oraz opinie dorobku naukowego habilitantki zostały przygotowane przez autorytety naukowe z dziedziny, dyscypliny i subdyscyplin naukowych (także w wymiarze praktyki zawodowej), których znaczący dorobek naukowy jest zgodny z przedmiotem ocenianego dorobku naukowego ww. i zawierają we wniosku końcowym jednoznaczną odmowę nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Rada stwierdziła także, że w ocenie pozostałych osiągnięć z trzech zakresów ustawowych wymagań, dostrzeżono dużą aktywność konferencyjną, projektową i organizacyjną habilitantki. Podkreślono praktyczny wymiar jej działalności naukowej, a szczególnie aktywność doradczo-szkoleniową, ze względu jednak na nikłe wykorzystanie teoretycznego dorobku nauki w praktyce społecznej, uniemożliwia to pozytywną ocenę. W odwołaniu złożonym na powołaną uchwałę skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia rozpoczętego postępowania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w sprawie zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania przez organ I instancji oraz do czasu wyjaśnienia w sprawie zgłoszenia możliwości popełnienia przestępstwa polegającego na niszczeniu nagrań przez przewodniczącą Rady oraz o uchylenie przedmiotowej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jednostce wskazanej przez organ odwoławczy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. RDN odmówiła zawieszenia postępowania odwoławczego. W toku postępowania odwoławczego RDN powołała dodatkowego recenzenta - prof. dr hab. K. K., który wydał negatywną dla skarżącej recenzję. Następnie odwołanie habilitantki zostało skierowane do Zespołu [...] Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej, który (w dniu [...] grudnia 2021 r.) po zapoznaniu się z odwołaniem i recenzją sporządzoną w postępowaniu odwoławczym, który w głosowaniu tajnym wypowiedział się za utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: za uwzględnieniem odwołania - 1 głos, przeciw - 28 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej (zwane dalej: Prezydium RDN), po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy i stanowiskiem Zespołu, postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za uwzględnieniem odwołania - 0 głosów, przeciw -10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak [...]z dnia [...] grudnia 2022 r. Rada Doskonałości Naukowej (następca prawny Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów - zwana dalej: RDN, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 21 ust. 2 u.s.n.t.n. w zw. z art. 179 ust. 2 u.p.w.u.s.w.n., po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawczyni, orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu podjętej decyzji RDN stwierdziła, że zaskarżona uchwała Rady podjęta została po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym wzięciu pod uwagę braku spełnienia wymogów z art. 16 u.s.n.t.n. Prezydium Rady po dogłębnym zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania, jak również po przeanalizowaniu złożonego przez stronę odwołania - nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania. Postępowanie habilitacyjne zostało przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur. Obowiązujące w spornej materii przepisy wskazują jednoznacznie, że osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej, a odwołujący musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednego z tych warunków, przesądza o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie skład Rady uznał, że osiągnięcia naukowe habilitantki nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny pedagogika. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powołani w postępowaniu habilitacyjnym recenzenci mieli obowiązek merytorycznie ocenić osiągnięcia naukowe wnioskodawczyni i takiej oceny dokonali. Wszystkie recenzje zostały sporządzone prawidłowo, uwzględniają elementy wynikające z przepisów prawa w odniesieniu do oceny dorobku w postępowaniu habilitacyjnym, tj. w szczególności ocenę wskazanego przez skarżącą podstawowego osiągnięcia naukowego oraz ocenę pozostałego dorobku naukowego, aktywności naukowo-badawczej, konferencyjnej, dydaktycznej, popularyzatorskiej, współpracy naukowej z zagranicą. Konkluzje recenzji są jednoznaczne i wystarczająco umotywowane w treści recenzji. Zdaniem RDN, uzasadnienie uchwały Rady spełnia warunki określone w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., odnosi się ono bowiem zarówno do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy. Wobec faktu, że Rada jest organem kolegialnym i podejmuje uchwały w głosowaniu tajnym oraz że przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w przedmiotowej sprawie odpowiednio - uchwała nie musi spełniać wszystkich warunków, określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia Rady wynika jednak, dlaczego organ zajął w sprawie takie a nie inne stanowisko. Zadaniem Rady jest podejmowanie samodzielnej decyzji po zapoznaniu się z uzasadnieniem uchwały komisji habilitacyjnej, stąd też powinna odbyć się dyskusja, która musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w protokole i uzasadnieniu uchwały. Rada podejmując uchwałę odniosła się w równym stopniu do całości zgromadzonego materiału w tej sprawie. Wyjaśniono zarzuty, sformułowane pod adresem habilitantki, dotyczące niedostatecznego poziomu i rozmiaru dorobku naukowego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania habilitacyjnego organ odwoławczy wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego uznając, że tocząca się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym sprawa zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania przez Radę oraz sprawa karna (wynikła ze złożonego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez przewodniczącego Rady w zakresie zniszczenia nagrania rejestrującego przebieg Komisji Habilitacyjnej i przebieg posiedzenia Rady) nie stanowi zagadnienia wstępnego warunkującego zawieszenie tego postępowania. Organ odwoławczy za niezasadne uznał podniesione w odwołaniu zarzuty podważające kompetencje powołanych recenzentów oraz kierowane pod adresem sporządzonych w sprawie recenzji. Ocenił, że powołani w postępowaniu habilitacyjnym recenzenci spełniają wymogi określone przepisami prawa i zostali ustanowieni w postępowaniu zgodnie z procedurą. Jak wynika z treści przygotowanych przez recenzji, recenzenci zapoznali się szczegółowo z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu, a formułowane uwagi i zastrzeżenia uzasadnili. Wszystkie sporządzone w postępowaniu recenzje mają charakter merytoryczny i nie zawierają elementów mogących świadczyć o stronniczości wydanych opinii. Opinie recenzentów są podstawową częścią materiału dowodowego w postępowaniach habilitacyjnych. Dotychczasowe orzecznictwo sądowe potwierdziło, że negatywne oceny recenzentów nie mogą być zaprzeczone wyjaśnieniami kandydata do tytułu czy do stopnia. Samo postępowanie dowodowe ograniczone jest tylko do uzyskania opinii recenzentów. Zdaniem RDN, recenzenci dokonali oceny całego zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Brak przekazania na etapie składania wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego pełnego materiału przez wnioskodawczynię, a więc przesłanie jedynie materiałów merytorycznych bez materiałów diagnostycznych, nie może obciążać organu w zakresie nierozpoznania całości materiału dowodowego. Komisja Habilitacyjna nie mogła rozpatrzyć "całego materiału", bowiem go nie otrzymała. Co prawda, wnioskodawczyni zgłosiła gotowość przesłania "pomocy diagnostycznych" zainteresowanym członkom komisji, a nawet chęć zorganizowania szkolenia dla członków komisji, ale takiego trybu komunikowania się pomiędzy habilitantem a Komisją Habilitacyjną nie przewiduje ustawa. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego uniemożliwienia wnioskodawczyni udziału w postępowaniu, organ odwoławczy podał, iż w szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami, dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, Komisja Habilitacyjna może przeprowadzić z habilitantem rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych, nie ma jednak takiego obowiązku. Decyzja o przeprowadzeniu rozmowy z habilitantem ma charakter uznaniowy i należy wyłącznie do komisji. RDN jako niezasadny oceniła też zarzut dotyczący stronniczości recenzentki dr hab. D. J. oparty na tezie, że w postępowaniu o nadanie ww. recenzentce tytułu profesora jednym z recenzentów była prof. dr hab. B. K., która niejednokrotnie wykazywała uprzedzenia wobec wnioskodawczyni. Uznała, że zarzut ten w istocie dotyczy stronniczości prof. K., która nie była recenzentką. Rada wskazała, że wnioskodawczyni nie podnosiła na etapie powoływania recenzentów żadnych zastrzeżeń. Ponadto posiedzenie Senatu, na którym rozpatrywano wniosek o profesurę dr hab. J., odbyło się w dniu [...] czerwca 2020 r., a recenzja w postępowaniu habilitacyjnym nosi datę [...] stycznia 2021 r., a zatem sprawa profesury od dawna była już zamknięta. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie habilitacyjne skarżącej, było zgodne z przepisami prawa. Jednostka organizacyjna prowadząca postępowanie miała merytoryczne i formalne kompetencje w tym zakresie, recenzje dorobku habilitantki zostały sporządzone przez uznanych specjalistów. Opinia Komisji Habilitacyjnej została wyrażona [...] głosów za odmową nadaniem stopnia doktora habilitowanego, a uchwała Rady o odmowie nadania stopnia została podjęta została z całkowitą [...] głosów. Członkowie Rady mieli zapewniony dostęp do pełnej dokumentacji postępowania, uchwała zawiera prawidłowe uzasadnienie. Wszystkie podniesione w odwołaniu zarzuty są niezasadne. Nadto w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania habilitantce stopnia naukowego Rada słusznie uznała, że osiągnięcia naukowe habilitantki nie spełnią wymogów określonych w art. 16 ust. 1 u.s.n.t.n. praż przepisach wykonawczych do ustawy, gdyż nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej. W skardze złożonej na powołaną decyzję złożonej do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o stwierdzenie [...] zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie jak i poprzedzającej ją uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniosła nadto o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi na wykazanie następujących faktów: 1) zarządzenia Rektora US nr 44/2020 na wykazanie sposobu prowadzenia dokumentacji, jej formy oraz okresu przechowywania; 2) decyzji z [...] września 2019 r. w sprawie powołania recenzentów w postępowaniu o nadanie tytułu profesora D. J. na wykazanie braku bezstronności recenzentów oraz członków komisji habilitacyjnej w toku postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego; 3) wydruków korespondencji e- mail na wykazanie utrudniania jej oraz uniemożliwiania zapoznania się z aktami sprawy, dotyczącej nadania stopnia doktora habilitowanego; 4) stron 3-4 statutu RDN na wykazanie osób uprawnionych do podpisania zaskarżonej decyzji, gdyż przeprowadzenie dowodu nie spowoduje przedłużenia postępowania w sprawie, a jednocześnie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie prawidłowości podpisania zaskarżonej decyzji, jak i przebiegu postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego; 5) pisma Rady Doskonałości Naukowej dotyczącego udostępnienia protokołów z posiedzeń Zespołu V - Nauk Społecznych i Prezydium RDN. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.: 1. art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 18 a. ust. 5 u.s.n.t.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie i zbagatelizowanie przez organ odwoławczy wyboru do Komisji Habilitacyjnej recenzentów i członków komisji habilitacyjnej osób, które nie charakteryzują się uznaną renomą naukową w zakresie ocenianego dorobku naukowego oraz akceptację dokonania oceny dorobku naukowego przez osoby, które nie są ekspertami w zakresie ocenianego dorobku, co miało istotny wpływ na podjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego i winno skutkować uchyleniem decyzji w całości; 2. art. 20 ust. 6 u.s.n.t.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie i zbagatelizowanie przez organ odwoławczy wyboru do Komisji Habilitacyjnej recenzentów i członków komisji, złożonej w większości z osób, które nie reprezentują po ewnej dyscypliny naukowej do oceny osiągnięć naukowych z logopedii, co miało istotny wpływ na podjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego; 3. art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 18 a. ust. 5 u.s.n.t.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie i zbagatelizowanie przez organ odwoławczy wyboru do Komisji Habilitacyjnej recenzentów i członków komisji habilitacyjnej osób, które nie charakteryzują się uznaną renomą naukową (w tym międzynarodową) w zakresie ocenianego przez nie dorobku naukowego oraz akceptację dokonania oceny dorobku naukowego przez osoby, które nie posiadają uznanej renomy, w tym renomy międzynarodowej, co miało istotny wpływ na podjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego oraz wydanie decyzji utrzymującej ją w mocy; 4. art. 32 Konstytucji, art. 18a. 10 u.s.n.t.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie wystąpiły uzasadnione wątpliwości komisji habilitacyjnej, dotyczące dokumentacji jej osiągnięć naukowych, które uzasadniały przeprowadzenie z nią rozmowy o jej osiągnięciach i planach naukowych, a w konsekwencji braku zapewnienia stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zgromadzonego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wydanie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego; 5. art. 16 ust. 1 u.s.n.t.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że osiągnięcia naukowe uzyskane przez nią po otrzymaniu stopnia doktora, nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny pedagogika oraz przyjęcie recenzji zawierających konkluzje niezgodne z prawem, w których recenzenci odmawiają nadania stopnia doktora habilitowanego, podczas gdy zadaniem recenzentów jest ocena, czy osiągnięcia poddane ocenie stanowią znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji; 6. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przez organ odwoławczy polegający na braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału wchodzącego w skład jej osiągnięć naukowych m.in. poprzez brak zobowiązania do dostarczenia pełnego materiału diagnostycznego przy uwzględnieniu jej zapewnień, zawartych w piśmie przewodnim, wysłanym wraz z przekazaniem dokumentów do oceny dorobku naukowego, co miało istotny wpływ na podjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego oraz wydanie decyzji utrzymującej ją w mocy; 7. art. 77 k.p.a. poprzez brak rozważenia całego materiału dowodowego i zbagatelizowanie przez organ odwoławczy podnoszonego przez nią zarzutu zniszczenia nagrań posiedzeń Komisji Habilitacyjnej i Rady, co może świadczyć o przekroczeniu uprawnień przez osoby biorące udział w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora habilitowanego, co miało istotny wpływ na ochronę prawa do obrony przed nieprawidłowościami w recenzjach, co miało istotny wpływ na podjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego oraz wydanie decyzji utrzymującej ją w mocy; 8. art. 68 k.p.a. poprzez brak należytej i wnikliwej analizy dokumentów, powstałych w trakcie postępowania i przyjęcie przez organ odwoławczy protokołów z posiedzenia Komisji Habilitacyjnej oraz Rady niezawierających podpisów wszystkich osób biorących udział w posiedzeniu i ustalenie, że postępowanie habilitacyjne, wszczęte na wniosek skarżącej, prowadzone było zgodnie z przepisami prawa, co miało istotny wpływ na podjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego oraz wydanie decyzji utrzymującej ją w mocy; 9. art. 84 § 2 w zw. z art. 27 § 1 i 24 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia poprzez zbagatelizowanie przez organ faktu dopuszczenia do udziału recenzentów i biegłego (rzeczoznawcę RDN), co do których istniały uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności, co miało istotny wpływ na podjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego oraz wydanie decyzji utrzymującej ją w mocy; 10. art. 12 k.p.a. w zw. z art. 29 u.s.n.tn. oraz art. 18 a pkt 5, 6, 7, 8 u.s.n.t.n. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania i prowadzenie zarówno przez organ właściwy do nadawania stopni, jak i przez organ odwoławczy postępowania w sposób przewlekły z rażącym lekceważeniem terminów załatwienia sprawy oraz nieuprawnione, nieuzasadnione przedłużanie postępowania habilitacyjnego, co doprowadziło do kilkukrotnego przekroczenia terminów, określonych dla załatwienia sprawy w tym postępowaniu; 11. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 Statutu RDN poprzez podpisanie decyzji organu odwoławczego przez osobę nieuprawnioną - sekretarza RDN, w sytuacji gdy § 7 ust. 1 pkt 2 Statutu przewiduje, że rozstrzygnięcia RDN podpisuje Przewodniczący RDN, co doprowadziło do podpisania decyzji przez osobę do tego nie uprawnioną, co stanowi naruszenie przepisów o właściwości i podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w całości w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.; 12. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i nieuwzględnienie niespójności w liczeniu głosów podczas posiedzenia Rady, tj. nieuwzględnienie braku głosu oddanego przez dr hab. Huberta Kupca, co miało istotny wpływ na ustalenie wyniku głosowania; 13. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w. zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.t.n. poprzez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego i wydanie decyzji w niepełnym i zbyt ogólnym uzasadnieniu decyzji administracyjnej, podczas gdy decyzja administracyjna powinna posiadać uzasadnienie prawne i faktyczne jej podjęcia, co miało istotny wpływ na podtrzymanie decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego; 14. art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez RDN samodzielnej merytorycznej oceny dorobku kandydata do stopnia naukowego, a ograniczenie się do przytoczenia wniosków opinii recenzentów i Rady co miało istotny wpływ na podjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego oraz wydanie decyzji utrzymującej ją w mocy; 15. przepisów § 14, § 16 i § 17 rozporządzenia poprzez niedopatrzenie przez organ odwoławczy braku poświadczonego doręczenia zaproszenia członkom Komisji Habilitacyjnej na posiedzenia Rady w sprawie nadania/odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, podczas gdy§ 16 rozporządzenia przewiduje, że na posiedzenie rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postępowanie habilitacyjne, na którym ma być podjęta uchwała o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, zaprasza się członków komisji habilitacyjnej, bez prawa głosu; 16. art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 73 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący brak zaufania do organu i naruszający przepisy prawa w tym: pominięcie zarzutów dotyczących niszczenia dokumentów, nieudostępnienia dokumentów oraz akceptowanie przewlekłości w udostępnianiu dokumentacji oraz nieudzielanie informacji, związanych z poszczególnymi etapami postępowania habilitacyjnego, co miało istotny wpływ na jawność i transparentność postępowania, a w konsekwencji istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżąca szczegółowo omówiła przedstawione wyżej zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz, 259, zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Analizując wniesioną w sprawie skargę Sąd uznał, że żaden z jej zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a jej uzasadnienie wyczerpujące; postępowanie prowadzące do jej wydania miało oparcie w powołanych w niej przepisach. Sąd za własne przyjmuje poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlatego w dalszej części uzasadnienia nie będzie ich powielał, zwróci tylko uwagę na najistotniejsze z nich. Podstawy prawne ani faktyczne decyzji nie były w skardze kwestionowane, skarżąca kieruje swe zarzuty wobec konsekwencji prawnych negatywnych opinii w jej przewodzie habilitacyjnym. Nie zaistniały też przesłanki pozwalające na wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego z urzędu. Recenzenci powołani przez organ I instancji jak i przez RDN, szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów skarżącej jednomyślnie twierdząc, że jej osiągnięcia naukowe nie spełniają wymagań ustawowych. Rozpoznając odwołanie, Rada przeanalizowała a następnie omówiła w uzasadnieniu zarzuty habilitantki, szczegółowo uzasadniła podstawy odmowy; odniosła się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Sąd orzekający w pełni podziela to stanowisko. Zarówno odwołanie, jak i skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to zbiór różnego twierdzeń i oskarżeń, które nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Rola i zadania Sądu Administracyjnego ograniczają się do kontroli zaskarżonej decyzji organu administracyjnego pod kątem jej zgodności z prawem. W przypadku spraw o nadanie stopnia naukowego Sąd nie może badać zasadności ani trafności recenzji i formułować w tym zakresie własnych wniosków ani zaleceń. Kontrola Sądu ograniczona jest do kwestii formalnych. Sporządzone w przewodzie habilitacyjnym lub doktorskim recenzje są tylko przesłanką wydanych w sprawie decyzji i uchwał, a zadaniem Sądu Administracyjnego jest kontrola legalności tych orzeczeń oraz postępowania w sprawie. Jak trafnie zaznaczyła Rada, charakter postępowania odwoławczego przed nią nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Rada Doskonałości Naukowej, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06, LEX nr 337127). Rada Doskonałości Naukowej trafnie zwróciła uwagę na swoje ograniczone kompetencje - wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w zakresie stopni naukowych. W postępowaniach o nadanie stopnia i tytułu naukowego nie można stosować art. 7, art. 79 § 1 i § 2, art. 81 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 26 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 145/07, LEX nr 345910). W myśl art. 179 ust. 2 Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm.) w okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, tj. w okresie od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 kwietnia 2019 r. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych. Dlatego zastosowanie znalazła ustawa z dnia [...] marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Zgodnie z art. 179 ust. 3 pkt. 1 ww. ustawy w przewodach doktorskich, w postępowaniach habilitacyjnych i postępowaniach o nadanie tytułu profesora wszczętych w okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, do dnia [...] kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się na podstawie przepisów dotychczasowych, z tym że jeżeli nadanie stopnia lub tytułu następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r. stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach lub dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1. Na podstawie z art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym: 1. Do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. 2. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić: 1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; 2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. 3. Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną informacji niejawnych. Zdaniem Sądu, powołane przez RDN przepisy wskazują jednoznacznie, że osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz odwołujący musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. W sprawie dr J. G. skład Rady trafnie uznał, że osiągnięcia naukowe Odwołującej nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny pedagogika. Habilitantka jako swoje najważniejsze osiągnięcie naukowe wskazała cykl czterech publikacji naukowych, opublikowanych w latach 2014-2019 pod wspólnym tytułem: Testy do diagnozy wybranych aspektów rozwoju dziecka. Dr J. G. wskazała, że jej wkład w powstanie testu obejmował opracowanie strategii badań i danych oraz ich analizę. Dorobek naukowy po uzyskaniu stopnia doktora przez Habilitantkę obejmuje: 11 monografii, 5 książek terapeutycznych, 23 artykuły, 2 książki pod redakcją, 16 programów komputerowych, 7 haseł encyklopedycznych. Największą liczebnie część dorobku naukowego dr J. G. stanowią teksty, które mają charakter popularno-naukowy. Habilitantka popularyzuje zwłaszcza wykorzystanie programów komputerowych w terapii logopedycznej. Liczba cytować według bazy [...] wynosi -38 oraz indeks Hirscha według tej samej bazy — 4. Zdaniem recenzentów, habilitantka nie osiągnęła samodzielności naukowej, nie tworzy nauki ani jej nie rozwija. Jest ona praktykiem i jej doświadczenie praktyczne zostało docenione przez recenzentów. Nie mają one jednak znaczenia dla nauki, a wskutek braków kompetencyjnych są wadliwe w zakresie praktyk diagnostycznych. Recenzenci zgodnie podważyli wartość czterech testów cyklu, zgłoszonego w dorobku jako główne osiągnięcie. Powołani w postępowaniu habilitacyjnym recenzenci mieli obowiązek merytorycznie ocenić osiągnięcia naukowe Habilitantki i takiej oceny dokonali. Wszystkie recenzje zostały sporządzone prawidłowo, uwzględniają elementy wynikające z przepisów prawa w odniesieniu do oceny dorobku w postępowaniu habilitacyjnym, tj. w szczególności ocenę wskazanego przez Kandydatkę podstawowego osiągnięcia naukowego oraz ocenę pozostałego dorobku naukowego, aktywności naukowo-badawczej, konferencyjnej, dydaktycznej, popularyzatorskiej, współpracy naukowej z zagranicą. Konkluzje recenzji są jednoznaczne i wystarczająco umotywowane w ich treści. Habilitantka nie spełniła też wymogu istotnej aktywności naukowej, zgodnie z kryteriami oceny ujętymi w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz.U. nr 196, poz. 1165). Z uzasadnienia decyzji Rady wynika jasno, dlaczego zajęła w sprawie skarżącej negatywne dla niej stanowisko. Sąd całkowicie podziela stanowisko, że opinie recenzentów są podstawową częścią materiału dowodowego w przewodach habilitacyjnych. Negatywne oceny recenzentów nie mogą być zaprzeczane wyjaśnieniami kandydata do tytułu czy do stopnia. Samo postępowanie dowodowe przed Radą Doskonałości Naukowej ograniczone jest tylko do uzyskania opinii recenzentów. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów, powoływanym zresztą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. I OSK 2052/11, wyrok SN z dnia 26 kwietnia 1996 r., III ARN 86/95). W toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 18a ust. 10 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki ani innych przepisów, regulujących udział strony w postępowaniu, przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jeżeli chodzi o zarzut braku przeprowadzenia rozmowy z habilitantką, to jest to autonomiczna i swobodna decyzja komisji, czy takie spotkanie przeprowadzi. Zgodnie z art. 18a ust. 10 ustawy z 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki, komisja habilitacyjna, jeśli ma uzasadnione wątpliwości dotyczące dokumentacji osiągnięć naukowych, może przeprowadzić rozmowę z habilitantem o jego osiągnięciach i planach naukowych. Nawet wystosowanie zaproszenia do habilitanta nie zobowiązuje komisji habilitacyjnej do przeprowadzenia z nim rozmowy. :Poniża decyzja o przeprowadzeniu rozmowy ma charakter uznaniowy i należy wyłącznie do komisji, brak jej przeprowadzenia nie stanowi naruszenia art. 18a ust. 10 ustawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 584/18). Odwołująca podnosi zarzut stronniczości recenzentki dr hab. D. Podgórskiej- Jachnik opierając się na tym, że w postępowaniu o nadanie jej tytułu profesora, jednym z recenzentów była prof. dr hab. B. K.. Odwołująca zaś wskazuje, że prof. K. niejednokrotnie wykazywała uprzedzenia wobec Habilitantki. W istocie więc Skarżąca zarzuca stronniczość prof. K. i wnioskuje, że mogła ona wpłynąć na treść recenzji dr hab. J.. Jednakże prof. K. nie była recenzentką skarżącej, nie doszło więc do naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, postępowanie przed organami, orzekającymi w sprawie skarżącej było prawidłowe, że jej zarzuty wobec niego są nietrafne. Recenzenci powołani w przewodzie szczegółowo i wyczerpująco ocenili dorobek habilitantki i ustosunkowali się do obowiązujących przepisów. Zarzuty skargi są całkowicie bezzasadne. Sąd nie stwierdził naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego ani błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów lub niewłaściwego zastosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a stan faktyczny został ustalony zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Nie zaistniała też przesłanka zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd, orzekając na posiedzeniu niejawnym, przeprowadził dowód z dołączonych do skargi dokumentów, stosując art.106 § 3 p.p.s.a., jednakże nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Sekretarz RDN posiada uprawnienie do podpisywania jej decyzji, co wielokrotnie zostało już przeanalizowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podsumowując, Sąd orzekający w sprawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty skargi są bezpodstawne. Dlatego oddalono skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- Sygn. akt II SA/Wa 1430/20