II SA/Wa 2006/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Adam Lipiński, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Łukasz Pilip, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2005 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej - oddala skargę- Komendant Główny Straży Granicznej, zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2004 r. o wymierzeniu A. M. kary dyscyplinarnej nagany. Kara dyscyplinarna została wymierzona ww. w związku z przeprowadzonym postępowaniem dyscyplinarnym, w którym został obwiniony o to, że naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 z późn. zm.), w zw. z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie kontroli granicznej dokonywanej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 96, poz. 862) w ten sposób, że w dniu [...] kwietnia, pełniąc służbę jako kontroler na kierunku wyjazdowym z Rzeczypospolitej Polskiej, w drogowym przejściu granicznym w [...], przeprowadzając kontrolę samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...], nie zaewidencjonował w systemie ZSE (Zintegrowany System Ewidencji) danych pojazdu w zakresie marki i numeru rejestracyjnego. W odwołaniu od orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji, ukarany funkcjonariusz podał m.in., że nie przypomina sobie, aby nie wprowadził danych przedmiotowego samochodu do systemu ZSE. Stwierdził również, że w dniu 1 maja 2004 r. on i inni funkcjonariusze otrzymali polecenie z W. o niewprowadzaniu do systemu ZSE danych dotyczących środków transportu przekraczających granicę państwową. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Straży Granicznej podniósł, że A. M., dokonując kontroli granicznej w dniu [...] kwietnia 2004 r., miał obowiązek zaewidencjonowania w systemie ZSE kontrolowanego pojazdu marki [...] nr rej. [...]. Wynikało to z polecenia Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej w [...] (książka poleceń [...]). Polecenie to wynikało, m.in. z uczestnictwa Straży Granicznej w realizacji "Programu zapobiegania i zwalczania przestępczości samochodowej" w ramach programu "Bezpieczna Polska" oraz wprowadzenia Zintegrowanego Systemu Ewidencji II. W ocenie Komendanta Głównego Straży Granicznej, przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej organ I instancji uwzględnił dotychczasowy przebieg służby oraz wysokie wyniki osiągane przez ukaranego podczas wykonywania czynności służbowych. Stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że odwołujący się naruszył dyscyplinę służbową, a jego wina nie budzi wątpliwości. Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej stała się przedmiotem skargi złożonej przez A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił tej decyzji: 1) odstąpienie od wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, 2) ograniczenie prawa do obrony poprzez nieuzasadnione odstąpienie od przesłuchania go w charakterze obwinionego, 3) naruszenie zasad postępowania w sprawach dyscyplinarnych w zakresie uzasadnienia decyzji. Wniósł o uniewinnienie od zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącego stwierdzając, że postępowanie dowodowe było prowadzone rzetelnie, właściwie dokumentowane i skarżący został przesłuchany w charakterze obwinionego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę A. M., Sąd nie stwierdził, aby Komendant Główny Straży Granicznej, podejmujący zaskarżoną decyzję o przeniesieniu skarżącego do innej miejscowości, dopuścił się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Funkcjonariusz Straży Granicznej, na podstawie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 71, poz. 1399 z późn. zm.), podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Skarżący został obwiniony, a następnie ukarany karą dyscyplinarną nagany w związku z naruszeniem dyscypliny służbowej, określonej w art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej, który stanowi, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub nieprawidłowy. Wydając zaskarżoną decyzję, w jej podstawie prawnej organ powołał się również na § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie kontroli granicznej dokonywanej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 96, poz. 862), zgodnie z którym kontrola graniczna osoby przekraczającej granicę państwową obejmuje wykonanie czynności związanych z gromadzeniem danych z przeprowadzonej kontroli. W świetle powyżej przytoczonych przepisów i zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową i z tego powodu organ zasadnie wszczął przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. Tryb przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej, przesłanki wymierzenia kar, ich wykonanie, tryb odwoływania się od kar, a także właściwość przełożonych w sprawach dyscyplinarnych reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r.(Dz. U. Nr 118, poz. 1015 z późn. zm.). Z akt rozpatrywanej sprawy wynika jednoznacznie, że organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu działały z poszanowaniem procedur określonych w tym akcie prawnym, a wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna znajduje się w katalogu kar określonych w art. 136 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej i została orzeczona przez właściwy organ. Zdaniem Sądu, na podkreślenie zasługuje również fakt, że orzeczona kara jest współmierna do czynu popełnionego przez skarżącego, a organ przy jej wymierzeniu, zgodnie z § 28 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, uwzględnił rodzaj i wagę czynu, jego skutki i okoliczności popełnienia, pobudki działania skarżącego, stopień winy, następstwa ujemne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie, opinię służbową, okres pozostawania w służbie oraz zachowanie się skarżącego przed i po popełnieniu zarzucanego mu czynu, a także inne okoliczności, zarówno łagodzące jak i obciążające, istotne w sprawie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że nie znajdują one potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i zostały przez organ, w odpowiedzi na skargę, w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnione. Z przytoczonych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.