II SA/Wa 2006/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego oddala skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia od postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, w dniu 29 maja 2014 r. wydał wyrok sygn. akt II SAB/Wa 13/14, którym zobowiązał organ do rozpatrzenia zażalenia skarżącego z dnia [...] czerwca 2013 r. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd określił w wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) w dniu [...] września 2014 r. wydał postanowienie nr [...] o umorzeniu postępowania zażaleniowego na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Organ w uzasadnieniu postanowienia odwołał się do powyżej określonego wyroku, w którym Sąd wskazał, że skoro skarżący wycofał zażalenie, to organ obowiązany jest jego żądanie załatwić w formie procesowej, tzn. wydać postanowienie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. Mając na uwadze powyższe, a także brak przesłanek do nieuwzględnienia cofnięcia zażalenia organ podkreślił, że R. L. od ponad 25 lat nie pełni służby w Policji, nie zajmuje stanowiska służbowego oraz nie otrzymuje uposażenia, co uniemożliwia wydanie zaświadczenia o hipotetycznej wysokości hipotecznego uposażenia zasadniczego wraz z hipotetycznymi dodatkami. Tym samym zdaniem organu - na podstawie art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 Kpa należało wydać niniejsze postanowienie. R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyżej określone postanowienie podnosząc, że organ powinien wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 512 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania obowiązujących przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowanie w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy ona zatem właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Wskazania natomiast co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają one na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz nakreślenie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu uniknięcia wadliwości tegoż postępowania (por. Bogusław Dauter: Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, wydanie 1, Warszawa 2008 str.289-290). Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż zarówno organy administracji publicznej, których działanie było przedmiotem skargi, jaki i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawne na podstawie, których ten sąd orzekał. Jeśli więc strona z taką oceną i wskazaniami się nie zgadza, to powinna zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych dane orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się zaś tego orzeczenia, zawarte w nim stanowisko, będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 powyżej powołanej ustawy, lecz również i wskazanych w art. 170 tej ustawy, który to przepis explicite wskazuje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jeśli zatem strona ze środka odwoławczego nie skorzysta i tym samym doprowadzi do uprawomocnienia się danego wyroku, wówczas kwestie prawne przesądzone w takim orzeczeniu i wskazania w nim zawarte są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie, tegoż sądu, jak i innych organów, nie wyłączając sądu II instancji rozpatrującego ewentualnie skargę kasacyjną na kolejny wyrok dotyczący tej samej sprawy. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ zobowiązany został przez Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 13/14 do wydania zaskarżonego postanowienia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Okoliczności takie w niniejszej sprawie nie zaistniały, a zatem zaskarżone postanowienie, jako zgodne z prawem należało pozostawić w obrocie prawnym. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.