II SA/Wa 2009/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2019 r. sprawy ze skargi S. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby oddala skargę. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Centralna Komisja Lekarska (dalej także: "CKL" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 481 - dalej także: "u.k.l.MSW"), po rozpoznaniu odwołania S.K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej także: "RKL" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], w sprawie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby w Policji - uchyliła w całości sporne orzeczenie organu pierwszej instancji i jednocześnie zdecydowała o wydaniu własnego orzeczenia. Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2018 r. skarżący S.K. - kandydat do służby w Policji, został skierowany przez Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na wykonanie badań do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby w Policji. W dniu [...] czerwca 2018 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] wydała orzeczenie nr [...], w której stwierdziła w rozpoznaniu (vide: pkt [...] orzeczenia RKL): "1. Zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne - § 80 p. 1 N 2. Nadwzroczność obu oczu. Astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu - § 7 p. 4 N". W konsekwencji powyższych ustaleń, [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] stwierdziła w pkt. 12 wydanego orzeczenia określającym zdolność do służby, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji. W uzasadnieniu orzeczenia [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] podniosła, że na podstawie badania własnego, a także analizy dokumentacji medycznej oraz wyników konsultacji specjalistycznych stwierdza, iż stan zdrowia badanego czyni go niezdolnym służby w Policji z powodów: psychologicznych, psychiatrycznych oraz okulistycznych. Od powyższego orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] strona skarżąca w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. wniosła odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że wadliwe orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. zawiera błędną diagnozę okulistyczną oraz psychiatryczną. Skarżący zauważył, że po otrzymaniu spornego orzeczenia udał się do lekarza okulisty w G., który po przeprowadzeniu badania okulistycznego stwierdził, że występująca u skarżącego wada wzroku jest mniejsza, aniżeli ta wskazana w orzeczeniu wydanym przez organ pierwszej instancji. Ponadto, skarżący wskazał, że nie zgadza się również z przyjętą przez RKL diagnozą psychiatryczną, albowiem nigdy nie miał problemu z adaptacją w nowych miejscach takich, jak szkoły, czy też praca. W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Centralna Komisja Lekarska - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wydała w dniu [...] sierpnia 2018 r. orzeczenie nr [...], na mocy którego uchyliła w całości sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. i wydała własne orzeczenie, które w pkt. 11 zawierającym rozpoznanie wskazywało: "Astygmatyzm mieszany obu oczu - § 7 pkt 3 lit. N" i w konsekwencji ustalało w pkt. 12, iż skarżący jest niezdolny do służby w Policji. W uzasadnieniu orzeczenia CKL stwierdziła na wstępie, że po zapoznaniu się zarówno z odwołaniem z dnia [...] czerwca 2018 r. od spornego orzeczenia RKL, jak i zgromadzoną w sprawie dokumentacją orzeczniczo-lekarską, skierowała skarżącego na dodatkową konsultację psychologiczną i psychiatryczną. Organ odwoławczy wskazał, że w dodatkowej analizie psychologicznej i psychiatrycznej wykonanej w dniu [...] sierpnia 2018 r. w Poradni Zdrowia Psychicznego MSWiA w [...] stwierdzono, że sprawność intelektualna badanego jest na poziomie normy, zaś osobowość jest niezaburzona. W konsekwencji, jak zauważył organ odwoławczy, lekarz psychiatra uznał, iż skarżący jest zdolny do służby w Policji. CKL stwierdziła ponadto, iż z powodu wątpliwości orzeczniczych skierowała kandydata do konsultacji okulistycznej. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku badania przeprowadzonego w dniu [...] sierpnia 2018 r., lekarz okulista stwierdził, że u skarżącego występuje "astygmatyzm mieszany obu oczu, Visus oka prawego 05-0,6 (po korekcji), oka lewego 0,8, stereotest prawidłowy". Uwzględniając powyższe badanie okulistyczne, Centralna Komisja Lekarska stwierdziła, iż należy uznać skarżącego kandydata za niezdolnego do służby w Policji. Organ odwoławczy wskazał, że "ostrość wzroku oka prawego jest poniżej dopuszczalnej normy (po korekcji winno być 0,9 a jest tylko 0,6). Taka wada wzroku może powodować u funkcjonariusza złą ocenę sytuacji szczególnie odległości, co może skutkować podejmowaniem nieprawidłowych działań". Jako podstawę prawną CKL wskazała Załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898). W piśmie z dnia [...] października 2018 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2018 r., zaskarżając je w całości. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej, skarżący wskazał, że nie zgadza się z opinią w zakresie niezdolności do służby w Policji z powodu stwierdzonej - na podstawie § 7 pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu - wady wzroku. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, iż nie podziela stanowiska organu odwoławczego, jakoby stwierdzona wada wzroku może skutkować podejmowaniem złych decyzji w czasie pełnienia służby. Skarżący wskazał, że podczas przeprowadzonego w dniu [...] sierpnia 2018 r. badaniu okulistycznym stwierdzono mniejszą wadę wzroku, niż w orzeczeniu RKL. Jednocześnie, skarżący zauważył, że podczas tego badania zostały przepisane mu nowe okulary, które mają służyć korekcji ustalonej wady wzroku. Skarżący wskazał, że przez własne zaniedbanie doprowadził do pogorszenia wzroku. Ponadto, skarżący podniósł, iż podczas badania przez komisję lekarską nie wspomniał o tej wadzie wzroku, gdyż w wyniku stresu zapomniał o tym. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutów skargi, Centralna Komisja Lekarska wskazała, iż w wyniku konsultacji okulistycznej rozpoznano u skarżącego astygmatyzm mieszany obu oczu (vide: § 7 pkt 3 załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 2014 r.). W związku z powyższym, Centralna Komisja Lekarska uznała, że powyższe wyklucza skarżącego ze służby, ponieważ ostrość wzroku oka prawego jest poniżej dopuszczalnej normy. W ocenie CKL, wada ta może powodować u skarżącego niewłaściwą ocenę sytuacji - szczególnie odległości, co z kolei może skutkować podejmowaniem nieprawidłowych działań. Z tego względu, CKL stwierdziła, iż należy zakwalifikować skarżącego do kategorii "N" - niezdolny do służby w Policji. Jednocześnie, CKL uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty podniesione w skardze pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, a więc brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga S.K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], wydanego w sprawie ustalenia stopnia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby w Policji - nie dopuściła się naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem uchylając sporne orzeczenie RKL w zakresie rozpoznania i wydając własne orzeczenie, zawarła w treści swojego orzeczenia wyraźne uzasadnienie, z którego wynika, dlaczego Centralna Komisja Lekarska uznała, że do schorzenia okulistycznego stwierdzonego u skarżącego (vide: astygmatyzm mieszany obu oczy) należy zastosować § 7 pkt 3, kat. N załącznika do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu. Tym samym, Sąd uznał, że organ odwoławczy, wydając wspomniane orzeczenie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie uznania skarżącego za niezdolnego do służby w Policji, uzasadniając przyjętą kwalifikację prawną do stwierdzonego schorzenia - nie dopuścił się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz art. 7 Konstytucji RP. Przechodząc do oceny legalności spornego orzeczenia, na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.). W tej sytuacji, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Wskazać należy, iż zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Nie ulega wątpliwości, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Niemniej, zgodnie ze wspomnianym wyżej art. 4 cyt. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że komisja lekarska, wydając sporne orzeczenie, zobowiązana jest w sposób dokładny i jednoznaczny wyjaśnić, dlaczego przyjmując dane schorzenie lub ułomność - uznała, że badany kandydat do służby jest niezdolny do jej wykonywania. W sprawie jest bezsporne, że Centralna Komisja Lekarska ustaliła, iż konsultacja okulistyczna potwierdziła u skarżącego astygmatyzm mieszany obu oczu. W konsekwencji, CKL uznała, że do stwierdzonego schorzenia okulistycznego należy zastosować § 7 pkt 3 kat. N załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2014 r. Warto zauważyć, że Centralna Komisja Lekarska, przedstawiła swoją argumentację w zakresie powołania się na przepis § 7 pkt 3, kat. N cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2014 r., wyjaśniając wątpliwości związane z kwalifikacją prawną schorzenia w kontekście ustaleń dokonanych w toku postępowania odwoławczego. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego zostało stwierdzone schorzenie, czy też ułomność fizyczna u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. W konsekwencji powyższych ustaleń, należy stwierdzić, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, wyjaśniła wszystkie istotne w sprawie okoliczności i zaprezentowała w uzasadnieniu spornego orzeczenia precyzyjne motywy swojego stanowiska, które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia, nie naruszyła przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL, jako organu odwoławczego, w sposób pełny odnosi się również do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, co świadczy o tym, że organ odwoławczy wypełnił w sposób właściwy obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach k.p.a. Wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, określa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu, które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Przyczyną przyznania skarżącemu S.K. kategorii zdolności do służby "N" - niezdolny do służby w Policji, było rozpoznane u niego schorzenie "astygmatyzm mieszany obu oczu", co zostało zakwalifikowane według § 7 pkt 3 lit. N załącznika do ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. Rozpoznanie powyższe zostało oparte na zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz wynikach przeprowadzonych badań. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej odpowiada prawu. W ocenie Sądu, należy przede wszystkim wyraźnie stwierdzić, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych o zdolności do służby w Policji obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, tj. czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby w Policji była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do służby w tej formacji oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. Ustalony na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że orzekająca w pierwszej instancji [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie, zaś swoje orzeczenie wydała na podstawie całości dokumentacji dotyczącej skarżącego, przede wszystkim na podstawie badań specjalistycznych oraz w oparciu o badanie własne. W ocenie Sądu, uznać należy, że również Centralna Komisja Lekarska, orzekając w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością, wydając zaskarżone orzeczenie zarówno na podstawie analizy dokumentacji medycznej zgromadzonej przez organ pierwszej instancji, jak i na podstawie dodatkowo zleconych konsultacji: okulistycznej (przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2018 r.) psychologicznej oraz psychiatrycznej (przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2018 r.). Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne orzeczenia, organ odwoławczy nie dopuścił się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a także w art. 7 Konstytucji RP. Jednocześnie, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa. Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zrachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, Centralna Komisja Lekarska, wydając sporne orzeczenie ustalające niezdolność strony skarżącej do służby w Policji, nie dopuściła się naruszenia wskazanych wcześniej przepisów, to jest istotnej obrazy przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. W tej sytuacji, uznać należy, iż Centralna Komisja Lekarska, jako komisja odwoławcza, wyjaśniła szczegółowo zasadność kwalifikacji skarżącego do kategorii "N". Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak sentencji wyroku.