II SA/Wa 2013/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia czynnej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 257 zł ( słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych ), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem nr [...] z [...] września 2015 r., działając na podstawie § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z [...] maja 2015 r. w sprawie zdolności P. K. (dalej jako skarżący) do czynnej służby wojskowej. Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący skierowaniem nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. został skierowany przez Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień [...] do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w celu ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], po przeprowadzeniu badań lekarsko-specjalistycznych, [...] maja 2015 r. wydała orzeczenie nr [...], w którym rozpoznała u skarżącego osłabienie siły mięśni palców I,II, III-go ręki prawej po przebytym urazie przedramienia prawego, tętnicy promieniowej bez upośledzenia funkcji chwytnej i ruchów precyzyjnych, nieprawidłową glikemię na czczo, otyłość, hipercholesterolemię, nieprawidłowy poziom biochemicznych wskaźników wydolności wątroby, bliznę po appendectomii i uznała, że skarżący jest zdolny do czynnej służby wojskowej – Kategoria A, a rozpoznane schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznania nie stanowią przeciwwskazania do czynnej służby wojskowej. W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący zakwestionował przyznaną kategorię A mimo uszkodzeń prawej ręki. Odwołanie zostało uzupełnione pismem z 13 sierpnia 2015 r., w którym skarżący przedstawił wiążące się z uszkodzoną ręką trudności w życiu codziennym. Do pisma skarżący dołączył wynik badania MR prawego nadgarstka. W związku z przedłożoną dodatkową dokumentacją medyczną skarżący został poddany ponownej konsultacji ortopedycznej. Po rozpoznaniu odwołania Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem nr [...] z [...] września 2015 r., utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] stwierdziła, iż RWKL w [...] w czasie postępowania orzeczniczego przeprowadziła u skarżącego szereg badań specjalistycznych i konsultacji w tym badanie ortopedyczne. W wyniku konsultacji lekarz konsultant rozpoznał u skarżącego osłabienie siły mięśni palców I,II, III-go ręki prawej po przebytym urazie przedramienia prawego, tętnicy promieniowej bez upośledzenia funkcji chwytnej i ruchów precyzyjnych. W wyniku ponownego badania ortopedycznego lekarz ortopeda, specjalista rehabilitacji medycznej, rozpoznał: przebyty uraz przedramienia prawego (rana cięta) z niewielkim upośledzeniem funkcji ręki prawej. Jak podał organ rozpoznanie to, orzeczniczo - w zakresie oceny funkcji ręki prawej odpowiada rozpoznaniu ad pkt 1 rozpoznań zaskarżonego orzeczenia. A zatem CWKL przyjęła, że komisja pierwszej instancji miała pełne podstawy do umieszczenia tego rozpoznania w zaskarżonym orzeczeniu. Również rozpoznania ad pkt 2-6 orzeczenia znajdują pełne uzasadnienie w zebranym przez RWKL materiale dowodowym pod postacią przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych. Komisja prawidłowo zastosowała przepisy rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach - § 77 pkt 5 zastosowanym jako najbliżej stwierdzonej w pkt 8.1. patologii prawej ręki, a także pozostałym prawidłowo zastosowanym schorzeniom, odpowiada kategoria zdrowia A – zdolny do czynnej służby wojskowej. Na powyższe orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, zarzucając podjętemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 77 §1 K.p.a. - polegające na pominięciu przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską zasady wynikającej z treści tego przepisu, tj. zebraniu i rozpoznaniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym wszystkich badań dotyczących sprawności funkcji ręki prawej skarżącego, a w tej materii pominięcie i nieprzeprowadzenie podstawowego badania, którym jest badania Elektromiografii (EMG) i oparcia zaskarżonego orzeczenia o konsultację wyłącznie lekarza ortopedy, specjalisty rehabilitacji medycznej, doświadczonego orzecznika, 2) art. 77 § 1 K.p.a - polegające na nieprzeprowadzeniu przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską jakichkolwiek badań prowadzonych przez lekarza specjalistę chirurgii i pominięciu rozpoznania wydanego przez dr med. T. M., specjalistę chirurgii plastycznej i rekonstrukcji, z którego wynika, iż u skarżącego stwierdzono ciężkie uszkodzenie funkcji gnostycznej i umiarkowane funkcji chwytnej reki prawej. Uszkodzenie pozwala na samoobsługę oraz wykonywanie pracy zawodowej po przystosowaniu narzędzi. Używanie narzędzi przypadkowych może istotnie zwiększyć ryzyko wypadku. Brak możliwości przywrócenia pełnej funkcji na drodze leczenia chirurgicznego. 3) § 77 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach polegające na błędnym przyjęciu i zakwalifikowaniu przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską, iż uraz skarżącego, mieści się w kategorii "następstwa przebytych urazów stawów bez zniekształceń nieupośledzające lub nieznacznie upośledzające sprawność ruchową", tj. w § 77 pkt 5 ww. rozporządzenia, podczas gdy uraz skarżącego, po przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych badań, winien być zakwalifikowany w kategorii "następstwa przebytych urazów stawów bez zniekształceń oraz przewlekłe zapalenie tkanki łącznej rozlane i okołostawowe upośledzające lub znacznie upośledzające sprawność ruchową", tj. wskazanej w § 77 pkt 6 ww. rozporządzenia, co oznacza dla skarżącego przyznanie kategorii zdrowia D lub N (niezdolny do służby). Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dołączonych do skargi dokumentów, a także powołanie biegłych lekarzy sądowych z zakresu chirurgii i neurologii w celu ustalenia, czy uraz prawej ręki skarżącego dysfunkcja tej ręki pozwala na przyznanie skarżącemu kategorii zdrowia A, czy też powodują jego niezdolność do służby wojskowej, ewentualnie przyznanie kategorii zdrowia D. Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko i uznając argumentację skargi za niezasadną. Przywołując § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, organ wskazał, że wyniki badań i konsultacji specjalistycznych, przeprowadzonych przez Rejonowa Wojskową Komisję Lekarska w [...], potwierdzone konsultacją lekarza ortopedy, zleconą przez Centralna Wojskową Komisję Lekarską w [...], doprowadziły do konkluzji, że rozpoznane schorzenia nie powodują niezdolności do czynnej służby wojskowej. Organ podniósł, że skarżący nie tylko nie udowodnił ale nawet nie uprawdopodobnił wadliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy (stanu zdrowia i ustalonych schorzeń), skutkującego uznaniem, że jest zdolny do pełnienia czynnej służby wojskowej. Na rozprawie 11 maja 2016 r. skarżący doprecyzował zakres zaskarżenia, podając iż jego skarga dotyczy zdolności do czynnej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej wydające decyzje w indywidualnych sprawach, w tym również decyzje w sprawach zdolności do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia. Dlatego też do tego rodzaju decyzji odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 10 lutego 1999 r., I SA 2114/97, Lex 47973, wyrok NSA z 16 listopada 1995 r., SA/Gd 1655/95, OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). Tym samym w zakresie nienormowanym przepisami szczególnymi do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie określone w kodeksie postępowania administracyjnego ogólne zasady postępowania administracyjnego. Rozstrzyganie o zdolności do służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu. Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 K.p.a.), a decyzja powinna zawierać m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 K.p.a.). Kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego kandydata do zawodowej służby wojskowej, w szczególności, czy badania stanu zdrowia były wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz, czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności do czynnej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd natomiast nie jest władny, aby rozważać kwestie medyczne. Nie jest też jego rzeczą badanie prawidłowości dokonanej kwalifikacji rozpoznanego przez komisje lekarską schorzenia. Ustalony między innymi na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. W zakresie kognicji Sądu nie pozostaje natomiast kwestionowanie dokonanego przez Komisje rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby wojskowej, jak również kontrola zakresu badań niezbędnych do wszechstronnej oceny stanu zdrowia. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego, zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przytoczenie przepisów prawa polega na podaniu treści tych przepisów (por. wyrok NSA z 10 lipca 1985 r., SA/Kr 579/85, ONSA 1985, nr 2, poz. 14, w którym stwierdzono, że: "Wymienienie przez organ w uzasadnieniu decyzji tylko numeracji artykułów (paragrafów, ustępów) przepisów prawnych przyjętych za podstawę prawną, nie spełnia warunku przytoczenia przepisów prawa, o jakim mówi art. 107 § 3 K.p.a."), natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej - na wykładni przepisów, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji (por. niepublikowany wyrok NSA z 23 lutego 1988 r., SA/Po 1317/87). Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Pamiętać należy, że wskazane w powyższym przepisie wymogi procesowe, dotyczące uzasadnienia decyzji, odnoszą się zarówno do organu I instancji, jak i – na podstawie art. 140 K.p.a. – organu odwoławczego, jakiego funkcję spełnia Centralna Wojskowa Komisja Lekarska. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy oraz z wyrażonym w art. 8 K.p.a. nakazem prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufania obywateli do organów Państwa. Zaufania tego niewątpliwie nie pogłębia pobieżne, lakoniczne i nie odnoszące się do całokształtu zebranego materiału dowodowego uzasadnienie orzeczenia. Podkreślenia również wymaga, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji. Zobowiązany jest bowiem do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Rola organu odwoławczego nie może się więc ograniczać do funkcji "rewizyjnej". Skuteczne wniesienie środka odwoławczego powoduje przeniesienie całej sprawy przed organ II instancji. Oznacza to, że od tej chwili staje się on odpowiedzialny za ponowne jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że wydane przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską orzeczenie, będące decyzją administracyjną, zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa procesowego w zakresie wskazanych powyżej przepisów, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. U skarżącego rozpoznano osłabienie siły mięśni palców I,II, III-go ręki prawej po przebytym urazie przedramienia prawego, tętnicy promieniowej bez upośledzenia funkcji chwytnej i ruchów precyzyjnych, nieprawidłową glikemię na czczo, otyłość, hipercholesterolemię, nieprawidłowy poziom biochemicznych wskaźników wydolności wątroby, bliznę po appendectomii i uznano, że schorzenia te pozwalają na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii zdrowia A – zdolny do czynnej służby wojskowej. Kwalifikacja poszczególnych schorzeń odbywa się w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W załączniku nr 2 tego rozporządzenia ujęty został wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz pełnienia takiej służby poza granicami państwa. Skarżący jako żołnierz rezerwy mieści się w grupie II. Rozpoznanie osłabienie siły mięśni palców I,II, III-go ręki prawej po przebytym urazie przedramienia prawego, tętnicy promieniowej bez upośledzenia funkcji chwytnej i ruchów precyzyjnych przypisano do § 77 pkt 5, co odpowiada kategorii A, nieprawidłową glikemię na czczo przypisano do § 54 pkt 4, co odpowiada kategorii D, otyłość przypisano do § 1 pkt 7, co odpowiada kategorii A, hipercholesterolemię przypisano do § 60 pkt 1, co odpowiada kategorii A, nieprawidłowy poziom biochemicznych wskaźników wydolności wątroby przypisano do § 44 pkt 6, co odpowiada kategorii B, bliznę po appendectomii przypisano do § 3 pkt 1, co odpowiada kategorii A. Zgodnie z art. 30a ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, zawierającym opis poszczególnych kategorii zdolności i ich gradację, kategoria A mieści zdolność do czynnej służby wojskowej, co oznacza zdolność do odbywania lub pełnienia określonego rodzaju czynnej służby wojskowej, o którym mowa w art. 59, a także zdolność do odbywania służby w obronie cywilnej oraz służby zastępczej, kategoria B mieści czasową niezdolność do czynnej służby wojskowej, co oznacza przemijające upośledzenie ogólnego stanu zdrowia albo ostre lub przewlekłe stany chorobowe, które w okresie do dwudziestu czterech miesięcy od badania rokują odzyskanie zdolności do służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie pokoju, zaś kategoria D oznacza niezdolny do służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie pokoju. Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że każda ze wskazanych kategorii w sposób odmienny reguluje sytuację osoby orzekanej w zakresie jej zdolności do czynnej służby wojskowej. Stosownie do art. 30a ust. 3 ww. ustawy w razie stwierdzenia kilku chorób i ułomności przy określaniu zdolności do czynnej służby wojskowej rozpatruje się łącznie wszystkie ograniczenia spowodowane tymi chorobami i ułomnościami. Osobę badaną można w takim wypadku zaliczyć do niższej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, niż wynikałoby to z kategorii zdolności ustalonej dla poszczególnych chorób i ułomności; w takim wypadku decyduje ocena ogólnej sprawności psychofizycznej badanego. W rozpoznawanej sprawie organ zaliczył skarżącego do najwyższej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej – kategorii A, nie wyjaśniając w żadnym zakresie dlaczego w ogólnej ocenie stanu zdrowia skarżącego i jej kategoryzacji pominięto te schorzenia, które kwalifikowały skarżącego do kategorii niższych – czasowo niezdolny do czynnej służby wojskowej i niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju. Organ ograniczył się do stwierdzenia, że pozostałym (poza patologią ręki prawej) prawidłowo zakwalifikowanym schorzeniom odpowiada kategoria zdrowia A – zdolny do czynnej służby wojskowej. Taka lakoniczna argumentacja organu, a właściwie jej brak, nie pozwala na kontrolę zaskarżonego orzeczenia w zakresie zgodności kwalifikacji zdolności do czynnej służby wojskowej z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej. Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie obowiązany zawrzeć w orzeczeniu stanowisko wykazujące szczegółowo, dlaczego pomimo stwierdzenia u skarżącego różnych schorzeń, kwalifikujących go do odmiennych kategorii zdrowia, Komisja zdecydowała się na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii A – zdolny do czynnej służby wojskowej, tak aby możliwa była sądowa kontrola toku rozumowania organu w tym zakresie, wypełniając tym samym obowiązek wynikający z art. 107 § 3 K.p.a. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że organy orzekające wydają rozstrzygnięcia pozostające w zakresie ich właściwości, zasadniczo na podstawie stanu faktycznego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Nie można zatem postawić organowi zarzutu, że nie uwzględnił rozpoznania lekarza T. M., gdyż dołączony do skargi dokument wraz z wynikami badań EMG pochodzi z okresu po wydaniu skarżonego orzeczenia. Dlatego też Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów, mając na względzie, że dokumenty te nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w przedmiotowej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dodatkowo na podkreślenie zasługuje, że Sąd nie ma uprawnień do wskazywania organowi jakie badania są niezbędne dla oceny występowania i stopnia zaawansowania danego schorzenia, jeżeli organ w tym zakresie badania wykonuje i uznaje, że pozwalają one na rzetelne określenie stanu zdrowia osoby badanej. Ustalanie zakresu badań to niewątpliwe element wiedzy medycznej, który pozostaje poza kontrolą Sądu, tak jak i kontroli tej uchyla się prawidłowość rozpoznanego schorzenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 listopada 2011 r., IV SA/Wr 559/11, Lex nr 1155194). Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmieniać we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, niż uczyniła to Komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie. Sąd administracyjny nie zastępuje administracji publicznej w załatwianiu spraw należących do jej właściwości. Powyższe pozwala na uznanie, że zarzuty skargi naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. i § 77 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Przy ponownym rozpoznaniu CWKL uwzględni powyższe uwagi i po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w zakresie niezbędnym dla wydania orzeczenia, orzeczenie to uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało wydane na zasadzie art. 200 P.p.s.a.