II SA/Wa 2018/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Służby Celnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Szef Służby Celnej, na podstawie art. 26 pkt 7 oraz art. 27 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] zwolnił z dniem [...] czerwca 2007 r. W. K. ze Służby Celnej w [...]. Od powyższej decyzji W. K. złożył w dniu 13 czerwca 2007 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy datowany na dzień 05 czerwca 2007 r., w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i pozostawienie go na zajmowanym stanowisku lub przeniesienie do innego wydziału. Szef Służby Celnej, działając na podstawie art. 138 § 1 i art. 127 § 3 kpa, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja z dnia [...] września 2007 r. stała się przedmiotem skargi W. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 9, art. 10, art. 15 kpa oraz naruszenie art. 35 kpa. Stwierdził, iż przez cały okres służby przygotowawczej był kierowany przez organ na różnego rodzaju kursy i szkolenia, które kończył z pozytywnymi wynikami. To z kolei utwierdzało go w przekonaniu, iż po zakończeniu służby przygotowawczej zostanie mianowany do służby stałej. Ponadto podniósł, iż składał oferty na wolne stanowiska w Departamencie [...], które nie zostały rozpatrzone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i stwierdził, iż decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby nie była ukierunkowana personalnie. Została ona spowodowana obiektywnymi okolicznościami związanymi z wprowadzeniem zmian organizacyjnych w Ministerstwie Finansów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 cytowanego przepisu ww. ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej przedstawionych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 127 § 1 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie do organu wyższego stopnia. Natomiast zgodnie z art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji, od której nie służy odwołanie, strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu I instancji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przepis art. 129 § 2 Kpa stanowi, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (...). Z akt spraw wynika, iż skarżący decyzję organu pierwszej instancji odebrał w dniu 24 maja 2007 r., co zostało potwierdzone jego własnoręcznym podpisem na oryginale decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy datowany na dzień 05 czerwca 2007 r. skarżący złożył zaś osobiście w sekretariacie Szefa Służby Celnej w dniu 13 czerwca 2007 r., o czym świadczy prezentata organu z datą wpływu ww. pisma. Okoliczność ta została też potwierdzona przez strony na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. Ponadto pełnomocnik organu oświadczył, iż Szef Służby Celnej, rozpatrując wniosek W. K. z dnia 05 czerwca 2007 r., przyjął, iż data jego wniesienia jest dzień 13 czerwca 2007 r. W. K. uchybił więc 14-dniowemu terminowi, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa. W zaistniałej sytuacji organ był zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony w terminie. W przypadku zaś stwierdzenia uchybienia terminu Szef Służby Celnej, zgodnie z art. 134 kpa, winien był odmówić ponownego rozpatrzenia sprawy i wydać postanowienie o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ nie dopełnił tego obowiązku i wydał zaskarżoną decyzję, czym naruszył powyżej określone przepisy, jak również naruszył art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Naruszenie to ma charakter rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W tej sytuacji Sąd nie mógł dokonywać merytorycznej oceny argumentów podniesionych przez skarżącego w skardze. Zaskarżona decyzja jest nieważna, a w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] maja 2007 r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.