II SA/Wa 2018/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Andrzej Góraj Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2009 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz W. F. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. F. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2009 r. cofającej pozwolenie na broń palną sportową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż W. F. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 2005 r. sygn. akt [...], został skazany za spowodowanie wypadku drogowego, w wyniku którego osoba piesza doznała obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności jej narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni. Natomiast wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. został skazany za przestępstwo z art. 272 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. wyłudzenie poświadczenia nieprawdy za pomocą sfałszowanego przez siebie dokumentu. Z kolei wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2003 r. sygn. akt [...], za czyn z art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.), tj. za uczynienie sobie stałego źródła dochodu z rozpowszechniania bez uprawnienia cudzego utworu. Wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. sygn. akt [...], został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), tj. za sprzedaż alkoholu bez wymaganego zezwolenia. Organ ustalił ponadto fakt, iż przeciwko ww. toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k., tj. przekupstwo w celu skłonienia osoby pełniącej funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa. Wskazano ponadto, że w stosunku do W. F. ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia na broń. Dalej organ podkreślił, że decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Komendant [...] Policji cofnął stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, przyjmując za podstawę prawną art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 4 i art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, że ww. budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od powyższej decyzji Komendanta [...] Policji W. F. złożył odwołanie. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie na broń wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeżeli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub wobec niej prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dalej organ podkreślił, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobowiązany do ustalenia związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza pozwolenia na broń a tą obawą, ponieważ jako okoliczność potwierdzającą jej istnienie sam ustawodawca wskazał toczące się postępowanie karne m. in. o czyn przeciwko mieniu. W konkluzji organ podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny i wobec tego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podkreślił rażące naruszenie prawa, nieodniesienie się do przedstawionych zarzutów, zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, a zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co których istnieje uzasadniona obawa, ze mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, należało obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń, ponieważ osoba, której wydano pozwolenie na broń należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia, wystarczy ustalenie, że w stosunku do takiej osoby został wydany karny wyrok skazujący lub toczy się postępowanie za przestępstwo przeciwko mieniu. Zdaniem Sądu, nie można podzielić interpretacji powyższych przepisów przeprowadzonej w sprawie niniejszej, a w szczególności stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza na broń a tą obawą. Istotnie W. F. został skazany za spowodowanie wypadku drogowego, za popełnienie którego został skazany na karę grzywny. Natomiast od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 263 § 3 k.k., wyrokiem z dnia [...] października 2007 r. Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Karny ww. uniewinnił. Pozostałe zarzuty stawiane skarżącemu dotyczą zdarzeń, które miały miejsce przed dniem [...] lutego 2000 r., a więc przed wydaniem W. F. pozwolenia na broń, były już zatem wcześniej badane, będąc przedmiotem oceny przy wydaniu przez organ pozwolenia na broń, a od pozostałych zarzutów ww. został uniewinniony. W ocenie Sądu, fakt że W. F. dopuścił się występku z art. 177 k.k., nie stanowi obligatoryjnej przesłanki do cofnięcia mu pozwolenia na broń. W sprawie niniejszej organ przede wszystkim powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia, czy istnieje uzasadniona obawa, że ww. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy również wziąć pod uwagę aktualną sytuację życiową skarżącego, charakter wykonywanej przez niego pracy, oraz posiadaną opinię w miejscu zamieszkania. Organ jeszcze raz powinien wnikliwie rozważyć i dokonać rzetelnej oceny całokształtu materiału dowodowego, w szczególności badając czy rzeczywiście popełniony występek i inne okoliczności stwarzają zagrożenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP. Jednak wydając decyzję cofającą pozwolenie na broń, nie wolno naruszać zasady proporcjonalności, a wobec braku istotnych ustaleń, można mieć wątpliwość, czy właśnie ta zasada nie została przez organ naruszona. Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien wziąć te wszystkie okoliczności pod uwagę. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.