II SA/Wa 202/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia ze służby 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. M. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej Kpa, w dniu [...] listopada 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o odmowie zmiany rozkazu personalnego tego organu z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] o zwolnieniu W. M. ze służby w Policji w części dotyczącej podstawy prawnej zwolnienia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że prawomocna i ostateczna decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] zawierała podstawę prawną, rozstrzygnięcie o zwolnieniu ze służby w Policji oraz datę zwolnienia. Zgodnie z art. 107 § 1 Kpa podstawa prawna rozstrzygnięcia jest jednym z istotnych elementów decyzji administracyjnej. Oznacza to, iż nie można zmienić podstawy prawnej zwolnienia ze służby na podstawę określoną w art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), która nie istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W. M., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 8 i art. 155 Kpa oraz przepisów prawa materialnego, tzn. art. 41 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 212 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z art. 268a Kpa organ administracji publicznej, którym w tym przypadku jest Komendant Wojewódzki Policji w K., może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepis ten jest podstawą udzielania przez organ administracji publicznej upoważnień konkretnym, podległym mu funkcjonariuszom (pracownikom). Upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a Kpa wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca funkcję organu, która jednak nie staje się przez to organem administracji publicznej, bowiem wykonuje tylko kompetencje tego organu (z jego upoważnienia), ale nie jest ich piastunem. Innymi słowy, pracownik organu administracji publicznej upoważniony przez ten organ działa tylko w jego imieniu, nie uzyskując przymiotu organu administracji publicznej. Z akt sprawy wynika, iż decyzja organu pierwszej instancji został podpisana z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. przez jego pierwszego zastępcę – podinspektora Andrzeja Kukułę. Wykonując wezwanie Sądu organ nadesłał decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 13 stycznia 2009 r. nr 12/09, stanowiącą upoważnienie dla ww. do wydawania decyzji pozostających w zakresie kompetencji organu w dniu 14 stycznia 2009 r. Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] sierpnia 2009 r. i podpisana przez pierwszego zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Wobec powyższego uznać należy, że decyzja ta nie jest podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania. Decyzja administracyjna wydana przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania jest z mocy art. 156 § 1 pkt 1 Kpa nieważna. W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja również dotknięta jest wadą nieważności (została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), albowiem jej mocą utrzymano decyzję nieważną. W takiej sytuacji zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności obu wydanych w sprawie decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt SA/Lu 691/95, LEX nr 26790). Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze, gdyż sprawa musi zostać ponownie rozpatrzona. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.