II SA/Wa 202/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Danuta Kania, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2017 r. sprawy z wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 202/17 oddalającego skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia - odmówić uzupełnienia wyroku - Wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 202/17, wydanym po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Odpis sentencji powyższego wyroku doręczono skarżącemu w dniu 23 marca 2017 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy). K. J. pismem z dnia 29 marca 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 30 marca 2017 r., wniósł o uzupełnienie tego wyroku, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., uznając, że sąd nie orzekł o całości wniesionej przez niego skargi. Wskazał, że powyższe orzeczenie powinno zostać uzupełnione "o zakres podniesionej bezczynności polegającej na nieuzasadnionym pozostawieniu sprawy wniesionej zarówno przed pierwszą, jak i drugą instancją bez rozpoznania i załatwienia (...)". W ocenie skarżącego w zakresie sprawy zasadne jest zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do ponownego rozpoznania sprawy oraz ustalenia i wykazania prawdziwych przyczyn odmawiania mu wydania zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Natomiast art. 160 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje wydania wyroku, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku, między innymi wtedy, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, tak jak twierdzi w tym wypadku skarżący. Rozstrzygając tę kwestię sąd nie jest związany granicami skargi. Wyrok może zostać zatem uzupełniony, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi. Decydujący w tym względzie ma zatem zakres zawisłości prawnej, o którym przede wszystkim decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres kontroli kwestionowanych skargą do sądu administracyjnego aktów administracyjnych (decyzji, postanowień, innych czynności z zakresu administracji publicznej zaskarżalnych do sądu administracyjnego). W rozpoznawanej sprawie K. J. w skardze (na str. 1) w sposób wyraźny i niebudzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia, wskazując, że zaskarża postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania oraz wydania poprawnego orzeczenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: a) art. 138 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nadrzędny nie może korzystać z uprawnień merytoryczno-reformacyjnych, a jedynie badać naruszenie prawa; b) art. 124 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak poprawnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, c) art. 64 § 2 k.p.a., poprzez konieczność wezwania go do wykazania interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia określonej treści, d) art. 9 i art. 10 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie. Podkreślić należy, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku była kwestia skontrolowania zgodności z prawem postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. o uchyleniu postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, jak to stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. W tej sytuacji żądanie skarżącego o uzupełnienie powyższego wyroku "o zakres podniesionej bezczynności polegającej na nieuzasadnionym pozostawieniu sprawy wniesionej zarówno przed pierwszą, jak i drugą instancją bez rozpoznania i załatwienia" jest niedopuszczalne, gdyż wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, poza przewidzianymi przez P.p.s.a., postępowanie kontrolne. W ocenie Sądu, w wyroku z dnia 15 marca 2017 r. orzeczono, wbrew twierdzeniom skarżącego, o całości skargi. Wniosek o uzupełnienie wyroku był zatem nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.