II SA/Wa 202/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.S. – Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego z [...] im. [...] w [...] na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na realizację obowiązku nauki poza szkołą postanawia - odrzucić skargę - [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. oraz art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 59), po rozpatrzeniu odwołania Z.S. od decyzji Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego z [...] im. [...] w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wyrażenia zgody na realizację obowiązku nauki poza szkołą, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł, że Z.S. spełnia przesłanki do realizacji obowiązku nauki poza szkołą. Pismem z dnia 2 stycznia 2018 r. Z.S. – Dyrektor [...] Liceum Ogólnokształcącego z [...] im. [...] w [...] złożył skargę na powyższą decyzję [...] Kuratora Oświaty wnosząc o jej uchylenie, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że Dyrektor [...] Liceum Ogólnokształcącego z [...] im. [...] w [...] nie posiada w niniejszej sprawie legitymacji do wniesienia skargi. Wyjaśnił, że organ, który orzekał w sprawie jako organ pierwszej instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w oparciu o art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Powyższa regulacja wskazuje, że tylko dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. W przedmiotowej sprawie skargę na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], którą uchylono w całości decyzję Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego z [...] im. [...] w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wyrażenia zgody na realizację obowiązku nauki poza szkołą i orzeczono, że Z.S. spełnia przesłanki do realizacji obowiązku nauki poza szkołą, wniósł Z.S. – Dyrektor [...] Liceum Ogólnokształcącego z [...] im. [...] w [...]. Wynika z tego, że skarga została wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stroną postępowania administracyjnego nie może być organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania postanowień i decyzji administracyjnych. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień stron nie nadają takiemu organowi ani przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisy P.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem art. 28 K.p.a. stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zatem odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy i wydania decyzji administracyjnej w pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00, Lex nr 46440, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, Lex nr 30997). Organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest więc uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu w rozumieniu art. 28 K.p.a. i art. 50 § 1 P.p.s.a., gdyż działa jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, Lex nr 197511). Reasumując, skarga Z.S. – Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego z [...] im. [...] w [...], jako pochodząca od organu który wydał decyzję w pierwszej instancji, jest niedopuszczalna. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.