II SA/Wa 2022/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek, Asesor WSA, Joanna Kube, Protokolant Mirosław Gdesz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2005 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] Starosty [...], na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 15 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz art. 104 kpa, orzeczono o uznaniu A. S. za osobę bezrobotną z dniem 25 maja 2004 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Starosty [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), art. 104 kpa, przyznano A. S. prawo do 120% podstawowej wysokości zasiłku od dnia 2 czerwca 2004 r. w wysokości [...] zł miesięcznie na okres 6 miesięcy. Od decyzji tej A. S. odwołała się do Wojewody [...], wnosząc o jej zmianę i przyznanie zasiłku na okres 12 miesięcy, ponieważ zarejestrowała się w dniu 25 maja 2004 r., kiedy obowiązywała jeszcze ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 art. 72, art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, iż A. S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 25 maja 2004 r. w okresie obowiązywania ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i na podstawie przepisów tej ustawy przyznano jej status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji. Prawo do zasiłku zaś, zgodnie z obowiązującym od dnia 1 czerwca 2004 r. art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie, jeżeli nie ma dla bezrobotnego propozycji pracy czy propozycji szkolenia. Identyczne uregulowanie zawierał art. 23 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W tej sytuacji, zdaniem organu, przyznanie prawa do zasiłku następuje po 7 dniach, tj. od 2 czerwca 2004 r., a więc już po dniu wejścia w życie nowych przepisów. Z tego względu zasiłek przysługuje A. S. na okres 6 miesięcy zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Artykuł ten stanowi, że okres pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, wynosi 6 miesięcy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca 2003 r. na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w O. wynosiła 20,5% i nie przekraczała 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, które wynosiło 17,7% (MP 03.47.707). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. wnosiła o uchylenie decyzji. Podnosiła, iż decyzja jest dla niej krzywdząca, bowiem zarejestrowała się w dniu 25 maja 2004 r., gdy obowiązywała ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i na podstawie tej ustawy została uznana za osobę bezrobotną. Natomiast decyzja o przyznaniu jej miesięcznego zasiłku dla bezrobotnych powołuje się na inną ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która w miesiącu maju jeszcze nie obowiązywała, bowiem moc prawną uzyskała dopiero 1 czerwca 2004 r. Uważa, iż powinna być traktowana według ustawy obowiązującej w dniu rejestracji jako osoby bezrobotnej i powinien być jej przyznany 12-miesięczny zasiłek dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, ponawiając argumenty zawarte w decyzji. Nadto wskazał, iż w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy brak przepisu przejściowego regulującego sytuację osób, które zarejestrowały się przed wydaniem ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i nie przyznano im świadczeń z tytułu bezrobocia, bo prawo do tych świadczeń nabyli po dniu 1 czerwca 2004 r. Powoduje to brak podstawy do uwzględnienia skargi A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym jest, iż A. S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 25 maja 2004 r., tj. w czasie obowiązywania ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) i na podstawie przepisów tej ustawy przyznano jej status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji. Rejestracja bezrobotnego przez to, że stanowi element definicji bezrobotnego (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) musi być uznana za jeden z konstytucyjnych warunków powstania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy (...), w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Skarżąca, rejestrując się jako bezrobotna w dniu 25 maja 2004 r., spełniała warunek przewidziany w powołanym wyżej przepisie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skoro skarżąca, jak to prawidłowo ustaliły organy obu instancji, już w dniu rejestracji spełniała warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to zdaniem Sądu, powinny być w stosunku do niej zastosowane, również w zakresie tego zasiłku, przepisy obowiązujące w chwili rejestracji. Okres bowiem wyczekiwania na prawo do zasiłku, powoduje jedynie skutek w postaci przesunięcia w czasie momentu, w którym uprawnienie do jego wypłaty powstaje. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.