II SA/Wa 2022/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko w Służbie Więziennej postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Oznacza to, że sąd może odmówić uwzględnienia żądania skarżącego wtedy, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Przedmiotem skargi z dnia 9 listopada 2009 r. C. P. uczynił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko w Służbie Więziennej. Jednakże pismem z dnia 1 kwietnia 2010 r., skarżący cofnął skargę. W ocenie Sądu cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, nadto zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa skutkującego stwierdzeniem jego nieważności ani też nie zawiera podstaw do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej, stąd cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.