II SA/Wa 2023/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego W dniu 23 lipca 2013 r. A. P. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską. Wniosek został przekazany zgodnie z właściwością Komendantowi Głównemu Policji jako organowi, który wydał ostateczną decyzję z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wnioskodawcy pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji w dniu [...] sierpnia 2013 r. wydał postanowienie nr [...] o wznowieniu postępowania zakończonego własną decyzją, natomiast w dniu [...] września 2013 r. wydał decyzję nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] września 2010 r. Wobec powyższego A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2013 r. oraz o wycofanie z obiegu prawnego decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. Skarżący zarzucił organowi podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie dowolnie wybranego materiału dowodowego, błędne przyjęcie, że strona domagała się wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, błędne pouczenie o środku zaskarżenia decyzji oraz braki formalne naruszające wymogi określone w art. 107 § 1 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 Kodeksu Postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267; dalej: k.p.a.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania wydaje, na mocy art. 150 § 1 k.p.a organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Natomiast zgodnie z treścią art. 151 § 1 k.p.a ten sam organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W niniejszej sprawie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W pouczeniu organ administracji wskazał skarżącemu, że od powyższego rozstrzygnięcia przysługuje mu środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 i art. 129 § 2 k.p.a. Skarżący w swojej skardze wskazał, że jest to błędne pouczenie, zmierzające do zamknięcia mu drogi postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Sąd nie zgadza się z powyższym twierdzeniem skarżącego. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że decyzje wydawane przez organy administracji w postępowaniu wznowieniowym są decyzjami wydanymi w I instancji, wobec czego przysługuje od nich stosowny środek zaskarżenia: odwołanie do organu wyższej instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd podziela tu w całości pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 1999 r. sygn. akt I SA 1600/98, wedle którego "Postępowanie toczące się na skutek wniosku o wznowienie jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Zatem decyzja wydana w trybie art. 151 kpa zapada w pierwszej instancji. Oznacza to, że przysługuje od niej środek odwoławczy. Jeżeli decyzję wydał naczelny organ administracji państwowej, nie przysługuje od niej odwołanie, lecz stosownie do art. 127 § 3 kpa strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy." Wobec powyższego słusznie Komendant Główny Policji pouczył skarżącego o prawie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie [...], a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje w momencie wydania przez organy administracji decyzji, od której nie jest przewidziany w prawie żaden zwyczajny środek zaskarżenia. Nie jest możliwe skuteczne wcześniejsze skuteczne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z wszystkimi podniesionymi powyżej okolicznościami skargę należy uznać za przedwcześnie złożoną, a w związku z tym niedopuszczalną w myśl przepisów p.p.s.a. Mając to na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.