II SA/Wa 2024/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Janusz Walawski, Protokolant ref.staż. Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę. Komendant Główny Policji, działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] cofającej T.P. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] lipca 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną informacją, iż została ona skazana w postępowaniu karnym prawomocnym orzeczeniem sądu. Jak ustalono, wyrokiem z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] uznał T.P. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 258 § 1 kk, art. 299 § 1 i 5 kk oraz art. 55 ust. 3 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk oraz art. 65 § 1 kk. Za te czyny wymierzono mu m. in. karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby, oddając go w tym czasie także pod dozór kuratora oraz łączną karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przyjmując wartość jednej stawki na kwotę 80 zł. Wyrok uprawomocnił się w dniu [...] maja 2017 r. Uznając, iż powyższa okoliczność spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 a ustawy o broni i amunicji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zakończył prowadzone postępowanie administracyjne wydaniem decyzji cofającej Panu T.P. pozwolenie na broń myśliwską do celów łowieckich. Od decyzji tej strona złożyła, w ustawowym terminie, odwołanie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, że się z nią nie zgadza. Podkreśliła, iż wiele lat charakteryzowała się nieskazitelną opinią i postawą na linii łowieckiej i nigdy nie stwarzała zagrożenia dla innych, mając na celu dobro gospodarki łowieckiej. Organ odwoławczy, po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 26 tej ustawy. Wskazał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie pkt 6 lit. a tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jak z powyższego wynika, ustawodawca ustalił, iż przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowi m. in. sam fakt skazania za przestępstwo umyślne posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o to prawo się ubiegającej. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią. Organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo - tak jak w przypadku strony - ma charakter umyślny. Organ wskazał, że bezspornym jest, iż przestępstwa z art. 258 § 1 kk, 299 § 1 i 5 kk oraz art. 55 ust. 3 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk oraz art. 65 § 1 kk, mogą być popełnione umyślnie. Dlatego ustalenie, że prawomocnym od dnia [...] maja 2017 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia[...] maja 2017 r., sygn. akt [...] T.P. został skazany za ww. przestępstwa, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną. Jak bowiem wyżej wyjaśniono, ustawodawca sam rozstrzygnął o spełnieniu przesłanki zagrożenia ze strony takich osób. Dlatego osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie można, a wydane należy cofnąć, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W takich przypadkach ustawodawca nie daje więc organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego). Ze względu na obligatoryjny charakter omawianego przepisu prawa materialnego, do czasu zatarcia skazania, strona dysponować bronią nie może. W dniu 8 listopada 2017 r. skargę na powyższą decyzję złożył T.P., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż sam fakt skazania za przestępstwo umyślne posiadacza pozwolenia na broń stanowi przesłankę do stwierdzenia zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, podczas gdy prawidłowa wykładania przepisu wymaga w pierwszej kolejności stwierdzenia zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, co winno zostać wykazane w drodze wnikliwego postępowania dowodowego; - art. 7, art. 9, art. 75 i art. 77 k.p.a. przez brak wskazania powiązania między stwarzaniem zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego przez skarżącego, a jego cechami osobistymi — nieskazitelną opinią i wzorową postawą na linii łowieckiej oraz niestwarzaniem zagrożenia dla innych, mając na uwadze warunkowe zawieszenia kary. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu ponieważ jest oczywiście niezasadna. Na samym wstępie wskazać jednak należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie gwarantuje wśród praw obywatelskich, prawa do posiadania broni. Co więcej, powyższa problematyka w polskim systemie prawnym jest wręcz przeciwnie regulowana, bowiem poddano ją daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Zatem, poza wypadkami określonymi w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.), nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Innymi słowy, prawodawca obwarował więc warunkami zasady wydawania pozwoleń na broń, łącząc je z celem, jakiemu ma służyć dany rodzaj broni. Zatem ustawodawca, reglamentując dostęp do posiadania broni, wprowadził wymogi, których spełnienie implikuje pozytywną dla strony decyzję. W dalszej części rozważań zaakcentować należy, że organ Policji, podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przy rozpoznawaniu sprawy administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu T.P. pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej do celów łowieckich, zarówno z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż – w ocenie Sądu – organ Policji zadośćuczynił powyższym powinnościom, wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonując obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Stosownie bowiem do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt [...], został skazany za przestępstwa z art. 258 § 1 kk, art. 299 § 1 i 5 kk oraz art. 55 ust. 3 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 1 3 kk i art. 12 kk oraz art. 65 § 1 kk. Poza sporem pozostaje również fakt, że ww. czyny z są przestępstwami umyślnymi i w tej sytuacji, stosownie do treści18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, cofnięcie pozwolenia na broń było obligatoryjne. Niezależnie od powyższego dodać należy, że przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w lit. a i w lit. b, które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które – zdaniem Sądu – każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w lit. a i b samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Zatem chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z lit. a i b tegoż przepisu. Zatem w rozpoznawanej sprawie organy Policji, w tym Komendant Główny Policji, będąc związanymi powyższymi przepisami, bez względu na okoliczności zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, był zobowiązany do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Również w świetle cytowanych powyżej przepisów prawa, zarzuty podniesione w skardze do Sądu, chociaż z jednej strony bardzo poważne, bo dotyczące gróźb pod adresem skarżącego oraz członków jego rodziny i poczucie zagrożenia dla zdrowia, czy wręcz życia zarówno swojego i rodziny oraz ich realizacja poprzez usiłowanie podpalenia jego firmy, to z drugiej strony nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), należało orzec jak w sentencji wyroku.