II SA/Wa 2028/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Anna Mierzejewska, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpoznaniu wniosku J. G. z dnia [...] sierpnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, umorzył postępowanie odwoławcze. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lipca 2015 r. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne wobec [...] J. G. Powodem wszczęcia postępowania było przekroczenie przez ww. uprawnień funkcjonariusza ABW, nadużycia zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści osobstej oraz naruszenie zasad etyki zawodowej funkcjonariusza ABW. Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 58 ust. 2 oraz art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW", zawiesił J. G. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Rozkazowi nadany został rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu ww. rozkazu organ wskazał, iż zgodnie z art. 58 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, jeśli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Z przepisu tego wynika, że decyzja organu w tym zakresie oparta jest na uznaniu administracyjnym. Ramy uznania administracyjnego wyznacza art. 7 k.p.a., który obliguje organ administracji publicznej do uwzględniania przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony. Organ stwierdził, iż materiał zgromadzony w aktach postępowania dyscyplinarnego pozwala uznać, że [...] J. G. dopuścił się zarzucanego mu czynu i czyn ten ma znaczny stopień szkodliwości, godzący w dobro służby. Funkcjonariusz dopuścił się bowiem zarzucanego mu czynu w lokalu wykorzystywanym przez ABW do realizacji istotnych zadań ustawowych. Jego nieodpowiednie zachowanie sprowadziło realne zagrożenie dla prawidłowego przebiegu czynności wykonywanych przez ABW. Z tego względu [...] J. G. powinien zostać niezwłocznie odsunięty nie tylko od wykonywania zadań służbowych na zajmowanym stanowisku, lecz również od wykonywania jakichkolwiek zadań służbowych w ABW. Okoliczności, które legły u podstaw wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec ww. funkcjonariusza są tego typu, że pozwalają na stwierdzenie, iż dopuszczenie funkcjonariusza do realizacji jakichkolwiek czynności sużbowych w ABW będzie stanowiło zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania Agencji. W świetle powyższego organ uznał, iż interes społeczny utożsamiany z dobrem (interesem) służby uzasadnia zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. J. G. wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu wskazał, iż rozkaz zawieszający go w czynnościach służbowych został wydany bezpodstawnie, a zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony przemawia za tym, aby odstąpić od zawieszenia go w czynnościach służbowych. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. J. G. złożył do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego "Raport o odejście ze służby". Wniósł o niezwłoczne zwolnienie go ze służby z ważnych względów osobistych. Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, po rozpatrzeniu ww. raportu, rozwiązał stosunek służbowy z funkcjonaruszem z dniem [...] września 2015 r. Zatem od dnia [...] października 2015 r. J. G. nie jest już funkcjonariuszem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Pismem z dnia [...] września 2015 r. J. G. zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w sprawie zawieszenia na okres 3 miesięcy w czynnościach służbowych. Powołanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] października 2015 r. nr [...], Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozpatrywanie na obecnym etapie kwestii zawieszenia J. G. w czynnościach służbowych jest bezprzedmiotowe. Zawieszenie w czynnościach służbowych może odnosić się jedynie do osoby pozostającej w stosunku służbowym. Rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o zawieszeniu wyżej wymienionego w czynnościach służbowych, wobec nadania mu rygoru natychmiastowej wykonalności, był wykonalny od dnia jego doręczenia w dniu [...] sierpnia 2015 r. i wywoływał skutek prawny do dnia zwolnienia ze służby w dniu [...] września 2015 r. Wobec powyższego, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zobligowany był umorzyć, na podstawie art. 138 1 pkt 3 k.p.a., postępowanie odwoławcze w sprawie zawieszenia J. G. w czynnościach służbowych. Umorzenie postępowania odwoławczego nie oznacza uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. Skutkiem umorzenia postępowania odwoławczego jest zatem moc wiążąca wyżej wymienionej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2015 r. J. G. zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 35, art. 36, art. 77, art. 78, art. 80, art. 105, art. 108, oraz art. 135 k.p.a., - art. 58 ust. 2 i 4 oraz art. 139 ustawy o ABW oraz AW, - art. 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89 poz. 555 ze zm.), dalej: "k.p.k." w zw. z § 53 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2004 r., Nr 272, poz. 2690 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 20 grudnia 2004 r." - § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2004 r. W związku z powyższymi zarzutami skarzący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi skarżący podniósł, iż brak było podstaw do wydania przez organ rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. Pozostawienie skarżącego w służbie, wbrew twierdzeniom organu, leżało zarówno w interesie skarżącego - ze względów materialnych i psychologicznych, jak i w interesie służby - ze względu na przydatność skrżącego do służby stwierdzoną w opiniach służbowych. Zdaniem skarżącego, wydając ww. rozkaz personalny organ dopuścił się naruszenia art. 5 k.p.k. w zw. z § 53 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2004 r., zgodnie z którym obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Skarżący podniósł również, że zaskarżona decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego umarzająca postępowanie w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych jest wadliwa, bowiem ze względu na nadanie rozkazowi personalnemu z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności, w interesie strony było uzyskanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Zasadniczą kwestią pozostaje tu zawieszona część uposażenia, które skarżący powinien otrzymać na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW. Organ umarzając postępowanie w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych zadziałał na szkodę strony. Skarżący stwierdził, iż jakkolwiek rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] nie został formalnie wyeliminowany z obrotu prawnego, to jednak został on uchylony "automatycznie" rozkazem personalnym Szefa ABW z dnia [...] września 2015r. nr [...], którym zobowiązano skarżącego do realizacji obowiązku służbowego polegającego na rozliczeniu się z obowiązków służbowych. Polecenie to skarżący wykonał zgodnie z pleceniem przełożonych w terminie od dnia [...] września 2015 r. do dnia [...] września 2015 r. Oznacza to, wobec treści art. 58 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, że od dnia [...] września 2015 r. skarżący nie był zawieszony w czynnościach służbowych. Jednak pomimo tego, skarżący nie otrzymał zawieszonej części uposażenia w oparciu o art. 139 ust. 2 ww. ustawy. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, iż w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby decyzja o zawieszeniu tego funkcjonariusza w czynnościach służbowych wygasa jako bezprzedmiotowa. Z kolei z przepisu art. 139 ustawy o ABW oraz AW wynika, że wypłata zawieszonej części uposażenia jest uzależniona od treści prawomocnego wyroku karnego i rodzaju kary dyscyplinarnej. Funkcjonariusz, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, i z tego powodu nie został zwolniony ze służby, lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Jeżeli w dacie zwolnienia funkcjonariusza ze służby postępowanie karne (dyscyplinarne) nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, to nie ma podstaw do wydania decyzji o uchyleniu zawieszenia, a co za tym idzie, do wypłaty zawieszonej części uposażenia. Wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w momencie zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie powoduje, że z tym momentem następuje wypłata zawieszonego uposażenia, gdyż jego otrzymanie jest uzależnione od zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 139 ustawy o ABW oraz AW. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2015 r. nr [...], o umorzeniu postępowania odwoławczego zainicjowanego wnioskiem skarżącego – J. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez organ rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o zawieszeniu ww. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Podstawę prawną ww. decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy strona skutecznie cofnie odwołanie, organ odwoławczy stwierdzi, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz gdy niemożliwym jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 albo § 2 k.p.a. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. ma zatem miejsce wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 ust. 1 k.p.a. Rozpatrując odwołanie strony (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) organ może wydać rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie art. 138 k.p.a., co w wypadku bezprzedmiotowości postępowania organu II instancji oznacza, że organ ten powinien wydać decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa. O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Skutkiem prawnym decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej odwołaniem decyzji (por. A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; System Informacji Prawnej LEX 23/2016). Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2015 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy, w następstwie wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, powołując w podstawie prawnej art. 58 ust. 2 oraz art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), zawiesił ww. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Rozkazowi nadany został rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. Następnie, rozkazem personalnym z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, po rozpatrzeniu raportu skarżącego z dnia [...] sierpnia 2015 r. o zwolnienie ze służby w ABW, rozwiązał stosunek służbowy z wyżej wymienionym z dniem [...] września 2015 r. Skutkiem powyższego, skarżący zaprzestał być funkcjonariuszem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego od dnia [...] października 2015 r. Przedmiotowy rozkaz personalny został doręczony skarżącemu w dniu [...] września 2015 r. Skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia środka zaskarżenia, zatem rozkaz ten stał się ostateczny w administracyjnym toku instancji. Uwzględniając powyższe okoliczności, podzielić należy stanowisko Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, że w związku z rozwiązaniem stosunku służbowego z wyżej wymienionym, brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zawieszenia w czynnościach służbowych. Jak zasadnie wskazał organ, zawieszenie w czynnościach służbowych może odnosić się jedynie do funkcjonariusza - osoby pozostającej w stosunku służbowym. Wynika to wprost z art. 58 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, który stanowi, iż funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, jeśli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Od dnia [...] października 2015 r. skarżący nie jest funkcjonariuszem Agencji, zatem brak było podstaw do wydania w postępowaniu odwoławczym merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych. Z tego względu jako prawidłowe należy uznać działanie organu polegające na umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o umorzeniu postępowania odwoławczego, a więc decyzja o charakterze formalnym (procesowym), nie zaś rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2015 r. o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Zwolnienie skarżącego ze służby - na jego własną prośbę - z dniem [...] września 2015 r. spwodowało, że rozkaz personalny o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych uległ wygaśnięciu, a kontynuowanie merytorycznego postępowania w sprawie było bezprzedmiotowe. Z tego względu nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW oraz przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 oraz art. 108 § 1 k.p.a., jakich - w ocenie skarżącego - dopuścił się organ wydając rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2015 r. To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 5 Kodeksu postępowania karnego oraz § 53 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2004 r., Nr 272, poz. 2690 ze zm.). Kwestie te wykraczają poza przedmiot sprawy zakreślony rozstrzygnięciem procesowym o umorzeniu postępowania odwoławczego. Zaznaczenia wymaga, że na obecnym etapie postępowania Sąd zobligowany był ocenić, czy w świetle przytoczonych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych istniały po stronie organu przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd nie mógł natomiast dokonać oceny merytorycznych przesłanek, jakie legły u podstaw zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych ww. rozkazem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nie były one również przedmiotem oceny organu, który wydając zaskarżoną decyzję uznał, iż brak jest podstaw prawnych do badania zasadności zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Skarżący podniósł w skardze zarzut naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. wskazując, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pozostawał w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2015 r. Zgodnie z powołanym przepisem załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zaznaczenia przy tym wymaga, że miesięczny termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, w przeciwieństwie do terminów załatwiania spraw przed organami I instancji, nie jest terminem maksymalnym. W postępowaniu odwoławczym należy bowiem załatwić sprawę "w ciągu miesiąca", a nie, jak to przyjęto w odniesieniu do spraw rozstrzyganych w I instancji, "nie później" niż w ciągu miesiąca i to niezależnie od tego, czy sprawa wymaga postępowania wyjaśniającego i czy jest szczególnie skomplikowana (por. A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; System Informacji Prawnej LEX 27/2016). Z akt sprawy wynika, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2015 r. wpłynął do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu [...] sierpnia 2015 r., natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] października 2015 r., a więc w istocie z przekroczeniem instrukcyjnego terminu, o którym mowa w art. 35 § 3 in fine k.p.a. Skarżący pismem z dnia [...] września 2015 r. wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa na zasadzie art. 37 § 1 k.p.a. wskazując na zwłokę w załatwieniu sprawy. Wezwanie to wpłynęło do organu w dniu [...] września 2015 r. Z tą właśnie datą, jak już wyżej wskazano, skarżący rozkazem personalnym Szefa ABW z dnia [...] września 2015 r. został zwolniony ze służby w Agencji. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo uznał, iż zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego i wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2015 r., lecz decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego. Stąd powyższy zarzut naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. na obecnym etapie postępowania nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W ocenie Sądu, nie są trafne pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia wymienionych przepisów postępowania administracyjnego. Brak jest podstaw do uznania, że wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się naruszenia zasad ogólnych postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej - art. 8 k.p.a., czy zasady czynnego udziału strony w postępowaniu - art. 10 k.p.a. Sąd nie stwierdził również naruszenia reguł postępowania dowodowego, w tym art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., podstawą uchylenia decyzji przez sąd administracyjny może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższa przesłanka w okolicznościach niniejszej sprawy nie została spełniona. W ocenie Sądu, nie ma racji skarżący twierdząc, iż pomimo braku formalnej, pisemnej decyzji o uchyleniu rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r., rozkaz ten został uchylony "automatycznie" w dniu [...] września 2015 r. treścią rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby z dniem [...] września 2015 r. W istocie, w pouczeniu zawartym w tym rozkazie personalnym zobowiązano skarżącego do rozliczenia się z obowiązków służbowych w terminie do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia [...] września 2015 r. Czynności te zostały przez skarżącego zrealizowane. Nie oznacza to jednak, że powyższe zobowiązanie doprowadziło do uchylenia skutku zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, który - zgodnie z art. 58 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW - polega na odsunięciu funkcjonariusza od wykonywania obowiązków służbowych. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przez organ art. 139 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW. Przepis art. 139 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (art. 139 ust. 2). Zdaniem Sądu, kwestia otrzymania zawieszonej części uposażenia skarżącego pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest umorzenie postępowania odwoławczego na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w sytuacji skutecznego zwolnienia skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] września 2015 r. Niemniej jednak, na marginesie Sąd zauważa, że przesłanką otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek tego uposażenia - zgodnie z art. 139 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW - jest "uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych", które w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z kolei wygaśnięcie rozkazu personalnego o zawieszeniu w czynnościach służbowych w momencie zwolnienia funkcjonariusza ze służby (na skutek jego pisemnego złoszenia wystąpienia ze służby) nie powoduje, że z tym momentem następuje wypłata zawieszonego uposażenia, gdyż jego otrzymanie jest uzależnione od spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w ww. przepisie. Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.