II SA/Wa 203/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spraw.) Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. N. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 184 ust. 1 w zw. z art. 171 pkt 2 i art. 187 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523) utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. nr [...] z dnia [...] października 2010 r. o odmowie przyznania T.N. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż T.N. zwrócił się do Komendanta [...] Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2010 r. o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość – budowę domu jednorodzinnego. Powyższy organ decyzją z dnia [...] października 2010 r. odmówił funkcjonariuszowi przyznania pomocy finansowej z uwagi na fakt, że nie spełnia on przesłanek ustawowych do nabycia przedmiotowego uprawnienia. Organ wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym ustalił, że żona funkcjonariusza, jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego, była właścicielką domu jednorodzinnego położonego w K. W trackie małżeństwa z funkcjonariuszem powyższy dom został sprzedany w wyniku egzekucji. Doszło więc, zdaniem organu, do zbycia przez małżonkę funkcjonariusza domu o powierzchni większej od przysługującej w miejscu pełnienia służby T.N. Po rozpatrzeniu odwołania funkcjonariusza od powyższej decyzji organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję Komendanta stwierdził, iż jest ona zgodna z prawem. Wskazał na treść art. 184 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym funkcjonariuszowi w służbie stałej, który spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego, a który lokalu tego nie otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Stosownie zaś do art. 187 pkt 4 ustawy lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka lokalu mieszkalnego lub domu w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny w spółdzielni mieszkaniowej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy albo lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Skoro w niniejszej sprawie małżonka funkcjonariusza zbyła dom odpowiadający normom wskazanym w powyżej cytowanym przepisie, to brak jest możliwości przyznania funkcjonariuszowi wnioskowanej pomocy finansowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.N. zarzucił zaskarżonym decyzjom naruszenie prawa materialnego, tj. art. 187 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez błędną wykładnię oraz art. 184 ust. 1 ustawy, poprzez jego niezastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa, poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnia słusznego interesu skarżącego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga T.N. jest niedopuszczalna. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Badając dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego należy również brać pod uwagę inne unormowania, które wprost wyłączają kognicję sądów administracyjnych. Przykładem, w którym ustawodawca wyraźnie wyłączył właściwość sądu administracyjnego w określonych sprawach jest ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523). Zgodnie z art. 217 ust. 2 powyższej ustawy przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. W dalszych artykułach cytowana ustawa wskazuje, które ze spraw dotyczących stosunku służbowego podlegają kognicji sądom administracyjnym, sądom powszechnym, a które zostały w ogóle wyłączone z oceny sądowej. Zgodnie z art. 218 ust. 1 i ust. 5 sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji. Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Stosownie zaś do art. 219 ust. 1 i ust. 3 sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Rozkaz personalny jest wykonalny z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje. W art. 220 ustawodawca wskazał natomiast, iż spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. W niniejszej sprawie skarga T.N. dotyczy decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Nie ulega wątpliwości, iż pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest sprawą ze stosunku służbowego, dotyczy bowiem realizacji uprawnień funkcjonariusza wynikających ze stosunku służbowego. Powyższe zagadnienie nie zostało wymienione ani w art. 218 cytowanej ustawy, w którym zostały wskazane sprawy podlegające kognicji sądu administracyjnego, ani też w art. 219, zawierającym katalog spraw niedpodlegających kontroli sądów administracyjnych i powszechnych. Stąd też stosownie do art. 220 należy uznać, iż sprawa dotycząca przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w Służbie Więziennej została objęta kognicją sądu powszechnego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.