II SA/Wa 203/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, adwokata w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania świadczenia specjalnego postanawia: przyznać A. B. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. A. B., po oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2015 r., wniesionej przez nią skargi, zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia radcy prawnego, adwokata, w celu wniesienia skargi kasacyjnej. We wniosku podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a utrzymuje się z emerytury w wysokości 763,33 zł netto. Podniosła, że jest osobą schorowaną, w tym choruje na [...], dlatego uzyskiwane środki przeznacza głównie na leki, a ponieważ to nie wystarcza, otrzymuje pieniądze na leczenie od dzieci. Oświadczyła, że posiada ½ mieszkania spółdzielczego o powierzchni 47 m2. Powyższy wniosek uzupełniła pismem z dnia 23 czerwca 2015 r., do którego dołączyła dokumenty obrazujące jej sytuację finansową i zdrowotną. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie na stronie skarżącej nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych. Stosownie do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżący działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z uwagi na powyższe, wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie podlega ocenie w odniesieniu do przesłanek ustawowych. Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika ze złożonego wniosku oraz załączonych dokumentów, skarżąca jest osobą ciężko chorą, nie prowadzi gospodarstwa domowego z mężem i nie otrzymuje od niego pomocy finansowej, nie ma oszczędności (jedynie kwotę 3.613 zł na odrębnym rachunku bankowym przekazaną przez córkę na leczenie), a jej dochód stanowi emerytura w wysokości 763 zł netto. Jak wynika ze złożonych wyciągów bankowych, skarżąca na bieżącym rachunku bankowym ma debet w wysokości około 700 zł. W konsekwencji oznacza to, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.