II SA/Wa 2031/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego p o s t a n a w i a -odrzucić skargę- Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi W. W. uczynił decyzję organu I instancji - Prezydenta [...] – z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego. Należy nadmienić, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja była już przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], sygn. akt II SA/Wa 326/04. Z analizy akt obu spraw wynika, że powołane wyżej orzeczenia z dnia [...] grudnia 2003 r. w rzeczywistości stanowią jedną decyzję o numerze [...], znak [...]. Sprawa o sygn. akt II SA/Wa 326/04 została zakończona prawomocnym postanowieniem z dnia 18 marca 2004 r. odrzucającym skargę z uwagi na niewyczerpanie toku postępowania administracyjnego. Jednakże stosownie do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądu doktryny, w powagę rzeczy osądzonej są wyposażone tylko orzeczenia rozstrzygające sprawę co do jej istoty (merytoryczne), natomiast przymiotu tego nie posiadają prawomocne postanowienia odrzucające skargę z przyczyn formalnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 1968, II CZ 68/67, OSPiK nr 11, poz. 238). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.