II SA/Wa 2040/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, dalej: "Prezes UODO", "organ", decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej: "RODO", umorzył postępowanie administracyjnego w sprawie skargi R. Z. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] Limited z siedzibą w [...], dalej: "Spółka", polegające na niespełnieniu wobec skarżącego obowiązku informacyjnego z art. 14 ww. rozporządzenia. Organ dokonał następujących ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. W skardze, inicjującej niniejsze postępowanie, skarżący wskazał, że Spółka przetwarza jego dane osobowe bez podstawy prawnej i bez spełnienia obowiązku informacyjnego, wynikającego z art. 14 RODO. Podał, że jest adresatem telefonów z numerów: [...], [...]i [...], które zgodnie z ustaleniami organów ścigania należą do [...] Ltd. Zaznaczył, że nigdy nie udostępniał swoich danych ww. podmiotowi i nie otrzymał żadnych informacji o przetwarzaniu swoich danych osobowych. Dzwoniący wykonują połączenia na jego numer [...] , pytają o jego bliższe dane osobowe, dane finansowe, o kredyty, możliwość ich refinansowania, ugody z bankiem, uzyskania odszkodowania, jeśli ma kredyt frankowy itp. Stwierdził, że nie ma informacji dlaczego, w jakim zakresie, od kogo itp. jego dane są przetwarzane. Skarżący załączył do skargi postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] o zwolnieniu z tajemnicy telekomunikacyjnej [...] sp. z o.o. oraz zażądał wydania danych teleadresowych użytkownika telefonów wskazanych przez skarżącego. Z materiałów otrzymanych z prokuratury wynika, że numery telefonów, z których kontaktowano się ze skarżącym: [...] oraz [...] opatrzone zostały opisem cyt.: "numer z zakresu udostępnionego firmie [...]". W związku z powyższym, skarżący wniósł do Prezesa UODO żądanie nakazania Spółce udzielenia mu informacji w myśl art. 14 RODO. W złożonych wyjaśnieniach Spółka wskazała, że dane osobowe skarżącego pozyskała dopiero w związku z otrzymanym wezwaniem Prezesa UODO w niniejszej sprawie w dniu [...] czerwca 2024 r. i przetwarza te dane wyłącznie w związku z toczącym się przed Prezesem UODO postępowaniem. Spółka podała, że jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym świadczącym usługi telekomunikacyjne na terytorium RP. W ramach tych usług Administrator zapewnia klientom dostęp do usług telekomunikacyjnych. Administrator nie świadczy żadnych usług konsumentom takim, jak skarżący. Administrator świadczy usługi jedynie przedsiębiorcom. (...) Teoretycznie, Administrator mógłby posiadać numer skarżącego +48 [...], aby zapewnić połączenie telefoniczne do tego numeru lub dostarczyć wiadomości tekstowe na telefon skarżącego. Administrator, jako przedsiębiorca telekomunikacyjny, nie ma wpływu na to, do kogo wykonywane są połączenia. Może jedynie widzieć w logach, do kogo połączenie zostało wykonane. Jednak analiza logów systemowych Administratora wykazała, że nie zawierają one numeru skarżącego. Spółka wyjaśniła również, że nawet gdyby przetwarzała dane osobowe skarżącego, w celu zapewnienia połączenia lub dostarczenia wiadomości tekstowej, zastosowanie miałby wyjątek przewidziany w art. 14 ust. 5 lit. d RODO, który stanowi, że dane osobowe muszą pozostać poufne, zgodnie z obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej przewidzianym w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, w tym ustawowym obowiązkiem zachowania tajemnicy. Spółka wskazała, że powyższe dane objęte są tajemnicą telekomunikacyjną określoną w art. 159 i dalszych przepisach ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2024 r., poz. 34). W uzupełnieniu wyjaśnień Spółka podała, że pewien zakres numerów z planu numeracji krajowej (tzw. zasób numeracji) jest przypisany do przedsiębiorstw telekomunikacyjnych zapewniających dostęp do sieci telekomunikacyjnej (operatorzy publicznej sieci telekomunikacyjnej). Operatorzy mogą udostępnić przyznane im zasoby numeracji przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, którzy jak Spółka nie dysponują własną infrastrukturą. Tak jest w tym przypadku. Spółka użytkuje numery [...], [...] i [...]. Jednocześnie, Spółka nie korzysta z numerów [...], [...] i [...] inaczej niż żeby świadczyć usługę telekomunikacyjną swoim klientom biznesowym. Spółka nie wykonała żadnego połączenia na numer skarżącego [...]. W szczególności Spółka nie wykonała połączeń wskazanych w skardze. Prezes UODO, uzasadniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie, podniósł, że prowadził niniejsze postępowanie w zakresie zgodnym z żądaniem wyrażonym przez skarżącego wobec Spółki, jako podmiotu wskazanego przez skarżącego. Zdaniem organu, zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie potwierdził okoliczności, aby Spółka przetwarzała dane osobowe skarżącego. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że Spółka jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym świadczącym usługi telekomunikacyjne na terytorium RP, w ramach których zapewnia klientom dostęp do usług telekomunikacyjnych. Prezes UUODO ustalił nadto, że Spółka została wpisana do Rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, prowadzonego przez UKE, pod numerem [...]. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że numery telefonów: [...] oraz [...], z których wykonywane były połączenia do skarżącego, należą do zakresu numerów udostępnionych Spółce. Spółka natomiast, w ramach prowadzonej działalności jako przedsiębiorca telekomunikacyjny, korzysta z tych numerów wyłącznie w celu świadczenia usługi telekomunikacyjnej swoim klientom biznesowym. Spółka nie przetwarza ww. numerów telefonów do użytku własnego, w ramach którego mogłaby wykonywać połączenia telefoniczne do skarżącego w związku ze swoją działalnością gospodarczą. W związku z powyższym Spółka, w toku niniejszego postępowania, jednoznacznie wskazała, że nie wykonywała żadnych połączeń do skarżącego, nie przetwarzała jego danych osobowych, w tym jego numeru telefonu, a tym samym nie jest administratorem tych danych, zobowiązanym do spełnienia obowiązku informacyjnego względem skarżącego, zgodnie z art. 14 RODO. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania i umorzenia postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że Spółka nie jest administratorem danych osobowych skarżącego w skarżonym zakresie. Tym samym nie można uznać, że Spółka była zobowiązana spełnić wobec skarżącego obowiązek informacyjny wynikający z art. 14 RODO, bowiem przed wszczęciem niniejszego postępowania nie przetwarzała danych osobowych skarżącego. Wobec powyższego, niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W związku ze wskazaniem przez Spółkę, że przetwarzanie danych osobowych strony skarżącej niezbędne jest aktualnie do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora w związku z postępowaniem prowadzonym przez Prezesa UODO, organ wskazał, że dane osobowe mogą być przetwarzane wyłącznie przez okres niezbędny do realizacji celu. Zakończenie postępowania administracyjnego toczącego się w niniejszej sprawie spowoduje wygaśnięcie tego celu przetwarzania. Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. R. Z. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] października 2024 r. nr [...], w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrócenie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w jej uzasadnieniu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez brak wszechstronnego zebrania i oceny dowodów zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym, co skutkowało m.in. przyjęciem, że Spółka, jest wyłącznie operatorem telekomunikacyjnym i nie odpowiada za przetwarzanie jego danych osobowych, nie miała na nie wpływu oraz nie jest zobowiązana do podania jakichkolwiek danych, kto oraz w jakim zakresie miał rzekomo korzystać z numerów [...] , [...], [...]. A także poprzez brak zebrania wszechstronnego materiału dowodowego w zakresie, choćby rzekomego wyłącznie udostępniania wskazanych wyżej numerów innemu podmiotowi, bez wskazania tego podmiotu i zwolnienie się z odpowiedzialności, wynikającej m.in. z załączonych dokumentów z Prokuratury Rejonowej w [...], zgromadzonej w sprawie [...]; Organ błędnie przyjął, że Spółka była wyłącznie pośrednikiem w zakresie udostępniania numerów telefonów innym podmiotom, bez ustalenia tych podmiotów i zakresu ich udostępniania, a także braku ustalenia w jakim zakresie Spółka dane te przetwarzała, gdy sama wskazała, że mogła być w ich posiadaniu; 2. art. 8 k.p.a. i art. 6 ust. 1 pkt. a - f RODO oraz art. 5 ust. 2 RODO poprzez przyjęcie, że Spółka wykazała posiadanie jego zgody na działania marketingowe i legitymowała się zgodnym z prawem przetwarzaniem jego danych osobowych, podczas, gdy pełna, nieskrępowana i oparta o wiedzę i doświadczenie życiowe analiza prowadzi do wniosku przeciwnego, a także pominięcie oraz nie ustalenie, jak miało dojść do utrwalenia tych danych i ich wykorzystywania, mimo że firma wskazała, że dane te mogła przetwarzać oraz, że przekazywała je innym podmiotom i/lub udostępniła ww. numery telefonu podmiotowi trzeciemu, bez ustalenia danych rejestrowych tego rzekomego podmiotu; 3. art. 13 ust. 1 pkt a -f, ust. 2 pkt a - f i ust. 3 RODO oraz art. 14 ust. 1 i 2 RODO poprzez ich pominięcie w sprawie oraz całkowite pominiecie, że Spółka przetwarza jego dane w zakresie wniosków złożonych w myśl przepisów RODO i nie udzieliła mu w tym zakresie informacji. Spółka zatem jest w posiadaniu danych i nie udzieliła mu informacji w tym zakresie; 4. art. 21 ust. 4 RODO - poprzez pominięcie, że Spółka w pierwszej komunikacji nie przedstawiła skarżącemu informacji o prawie wynikającym z art. 21 ust. 1 i 2 RODO - podczas, gdy takiej informacji nigdy nie było. Skarżący, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w przedmiotowej sprawie stwierdził, że nie rozumie, dlaczego organ umorzył sprawę bez ustalenia, że to nie Spółka miała przetwarzać jego dane i jaki podmiot miałby je przetwarzać i wykorzystywać. Prezes UODO oparł się wyłącznie na oświadczeniu Spółki bez zgromadzenia w tym zakresie dowodów. Prezes UODO nie wskazał wiarygodnych dowodów, że telefony do niego miał wykonywać podmiot trzeci i nie ustalono, kto miałby być tym podmiotem, oraz że faktycznie Spółka udostępniała numery [...] , [...] i [...]. Zaznaczył, że Prokuratura Rejonowa w [...] ustaliła, że numery telefonów są udostępnione przez P4 Sp. z o.o. firmie [...] Limited z siedzibą w [...] i podmiot ten jest użytkownikiem tych numerów. Spółka nie uwolniła się od ewentualnej odpowiedzialności, a Prezes UODO nie wykonał obowiązku podejmowania działań z urzędu (art. 7 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik (radca prawny) działający w imieniu uczestnika postępowania [...] Limited z siedzibą w [...] ("Spółka"), wniósł o jej oddalenie. Spółka zaprzeczyła, żeby podczas postępowania przed organem, zakończonego wydaną decyzją, przyznała, że przed wszczęciem tego postępowania na podstawie skargi z dnia 25 lutego 2024 r. przetwarzała dane osobowe skarżącego. Spółka stwierdziła, że podczas postępowania przed organem wskazywała, że pomimo teoretycznej możliwości przetwarzania danych skarżącego przez Spółkę, jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, nie zidentyfikowała, aby dane osobowe skarżącego w postaci imienia, nazwiska, adresu e-mail, czy numeru telefonu [...], były rzeczywiście przetwarzane przez Spółkę przed wniesieniem skargi do organu. Spółka podzieliła stanowisko organu, że nie jest administratorem danych osobowych skarżącego w zakresie wskazanym w skardze do organu. W związku z tym, w zakresie wskazanym w skardze do organu, Spółka nie była zobowiązana do spełnienia obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 14 RODO względem skarżącego. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie od skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do ostatecznego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga wniesiona przez skarżącego, oceniana w świetle powyższych kryteriów, nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa UODO odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Prezesa UODO z dnia [...] października 2024 r. o umorzeniu postępowania w związku z brakiem stwierdzenia przez organ nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez uczestnika postępowania, polegających na przetwarzaniu jego danych osobowych bez podstawy prawnej. W ocenie Sądu, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, zaś swe stanowisko uzasadnił, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Analiza, tak treści zaskarżonej decyzji, jak i akt sprawy, prowadzi do wniosku, że organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa UODO podane zostały, w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący, motywy jej podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do ustaleń faktycznych. W konsekwencji ustalenia przez organ, że nie doszło do skarżonego przetwarzania danych osobowych skarżącego, wystąpił brak możliwości wydania w tym zakresie przez Prezesa UODO jakiejkolwiek decyzji merytorycznej. Zgodnie zaś z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, odpowiednio w całości albo w części. W doktrynie i orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, przyjmującej formę decyzji administracyjnej lub postanowienia, ingerencji organu. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Bezprzedmiotowość może mieć miejsce, w szczególności, gdy brak jest przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również w sytuacji, gdy nie istnieje podstawa prawna do wydania aktu administracyjnego w zakresie żądania wnioskodawcy. Sąd podziela stanowisko Prezesa UODO, że taka właśnie sytuacja zachodzi w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Prezes Urzędu prowadził niniejsze postępowanie zgodnie z żądaniem skarżącego, wyrażonym w piśmie inicjującym niniejsze postępowanie, tzn. w kierunku niespełnienia przez Spółkę względem skarżącego obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 14 RODO. Prezes UODO w niniejszej sprawie nie badał podstaw przetwarzania danych osobowych skarżącego ani legalności udostępnienia tych danych podmiotom trzecim. Poza tym, wobec ustalenia, że Spółka nie jest administratorem danych osobowych skarżącego, badanie podstaw ich przetwarzania byłoby bezcelowe. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że numery telefonów, z których wykonywane były połączenia do skarżącego, należą do zakresu numerów udostępnionych Spółce. Spółka natomiast, w ramach prowadzonej działalności jako przedsiębiorca telekomunikacyjny, korzysta z tych numerów wyłącznie w celu świadczenia usługi telekomunikacyjnej swoim klientom biznesowym. Spółka nie przetwarza ww. numerów telefonów do użytku własnego, w ramach którego mogłaby wykonywać połączenia telefoniczne do skarżącego w związku ze swoją działalnością gospodarczą. W związku z powyższym, Spółka w toku niniejszego postępowania jednoznacznie wskazała, że nie wykonywała żadnych połączeń do skarżącego, nie przetwarzała jego danych osobowych, w tym jego numeru telefonu, a tym samym nie jest administratorem tych danych, zobowiązanym do spełnienia obowiązku informacyjnego względem skarżącego zgodnie z art. 14 RODO. Nie budzi wątpliwości Sądu ustalenie organu, że Spółka nie wykorzystywała danych osobowych skarżącego do własnych celów, nie ustalała również tych celów z podmiotami trzecimi, którym zapewniała dostęp do usług telekomunikacyjnych. I choć Spółka miała teoretyczną możliwość pozyskania danych osobowych skarżącego, nie zrobiła tego, gdyż dane te nie były jej potrzebne w żadnych własnych celach. To wyłącznie podmioty trzecie, którym Spółka zapewniała dostęp do usług telekomunikacyjnych, przetwarzały dane osobowe skarżącego dla własnych nieznanych Spółce celów i to one były administratorami tych danych. Trafnie Prezes UODO wyjaśnił skarżącemu, że nie mógł zobowiązać Spółki do wskazania podmiotów, którym Spółka zapewniała dostęp do usług telefonicznych, które korzystały ze wskazanych przez skarżącego numerów telefonów, bowiem ich tożsamość objęta jest tajemnicą telekomunikacyjną. Uchylenie tajemnicy telekomunikacyjnej wykracza poza kompetencje Prezesa UODO. W tej sytuacji organ zasadnie uznał, że niniejsze postępowanie podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania radcy prawnego o zwrot kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasady określające zwrot kosztów postępowania określa art. 200 i art. 201 p.p.s.a., które to przepisy nie przewidują możliwości przyznania zwrotu kosztów uczestnikom postępowania. Końcowo Sąd zauważa, że nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Podnieść należy, że - wobec wskazanych powyżej zagadnień procesowych - w sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości, których wyjaśnienie byłoby konieczne przed wydaniem wyroku w sprawie. Ponadto, dokumenty, co do których strona wnioskowała o przeprowadzenie z nich dowodu, zostały przedstawione przez organ jako cześć akt postępowania administracyjnego. W świetle zaś art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Wobec tego zbędne było wnioskowanie o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów.