II SA/Wa 2041/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2008 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę Wnioskiem z dnia 15 marca 2006 r. P. B. wystąpił do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia treści wskazanych we wniosku orzeczeń wraz z uzasadnieniami. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) odmówił udzielenia przetworzonej informacji publicznej przez udostępnienie treści orzeczeń wraz z uzasadnieniami ze względu na brak interesu publicznego. Od powyższej decyzji P. B., zgodnie z pouczeniem, złożył odwołanie do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja została wydana bez podstawy prawnej, z uwagi na fakt, iż art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie daje podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej przetworzonej ze względu na brak interesu publicznego. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Prezesowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Prezes NSA w swojej decyzji wskazał, iż kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest ustalenie czy żądanie sformułowane przez P. B. należy zakwalifikować jako żądanie udzielenia informacji publicznej przetworzonej, czy udzielenia informacji publicznej prostej. Dalej podniósł, iż Prezes WSA w W. w sposób niewystarczający dokonał analizy żądanych dokumentów pod kątem czy zakres ich anonimizacji przemawiałby za uznaniem informacji publicznej za prostą, czy też za informację przetworzoną. Ponadto wskazał, iż organ pierwszej instancji nie zbadał zakresu poniesienia koniecznego nakładu intelektualnego jak i technicznego, z którym związane jest przygotowanie konkretnej informacji publicznej. Prezes NSA uznał również za niezasadne działanie Prezesa WSA w W., który stwierdził, iż anonimizacja pięciu orzeczeń jest wystarczająca aby uznać żądaną informację publiczną za informację przetworzoną. Prezes NSA stwierdził, iż takie działanie może prowadzić do zbyt daleko idącego ograniczenia prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznych za pomocą żądania od wnioskodawców wykazania interesu publicznego w sprawach, które dotyczą informacji publicznej prostej. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. B. Zaskarżonej decyzji zarzucił brak wskazania jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezes NSA, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga P. B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 2 kpa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że obowiązkiem organu odwoławczego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym celu organ ten może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. W przypadku, gdy jest to niemożliwe, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, organ odwoławczy ma tylko kompetencje kasacyjne, tzn. uchyla i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia wskazuje jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a są to takie okoliczności, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Na gruncie niniejszej sprawy Prezes NSA stwierdził, iż Prezes WSA w W., prowadząc postępowanie naruszył normy prawa procesowego, bowiem niezbyt wnikliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające. W związku z tym, iż ustalenie stanu faktycznego jest obowiązkiem organu pierwszej instancji – Prezes NSA, działając jako organ odwoławczy, nie mógł zastąpić w tym zakresie Prezesa WSA w W., bowiem nie jest do tego uprawniony (takie działanie naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy). Dlatego też organ, mając tak ustalony stan faktyczny, zasadnie postąpił uchylając decyzję w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Prezesowi WSA w W. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż zaskarżona decyzja nie zawiera okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Prezesa WSA w W. to stwierdzić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja Prezesa NSA w sposób wyraźny wskazała na braki zaskarżonej decyzji Prezesa WSA w W., a tym samym wskazała co organ pierwszej instancji powinien wykonać aby właściwie rozpoznać wniosek skarżącego. Należy podkreślić, iż organ odwoławczy nie może przesądzać o treści rozstrzygnięcia sprawy, bowiem o treści rozstrzygnięcia może decydować wyłącznie organ pierwszej instancji. Jednocześnie Sąd rozpoznający sprawę podkreśla, iż art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi materialną podstawę umożliwiającą wydawanie decyzji odmawiających udzielenia żądanych informacji zawsze, gdy przewiduje to ustawa o dostępie do informacji publicznej, wbrew twierdzeniom skarżącego zawartych w skardze. Decyzja wydawana jest zawsze, gdy istnieje możliwość zastosowania ustawy. Z tych względów, Sąd uznał wydaną w sprawie decyzję za prawidłową, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.