II SA/Wa 2042/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Jarosław Trelka, Asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2007 r. na rozprawie sprawy A. T. ze skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 27/06 oddalającym skargę A. T. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zawarcie kontraktu na pełnienie służby terminowej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 27/06 oddalił skargę A. T. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zawarcie kontraktu na pełnienie służby terminowej. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 26 września 2006 r. W dniu 27 października 2006 r. A. T. wniósł, na podstawie art. 271 pkt 2 w zw. z art. 91 § 2 oraz art. 275 i art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem Sądu, z powodu jego nieważność powstałej na skutek naruszenia przez Sąd art. 91 § 2 powołanej ustawy. Wnoszący skargę wskazał, że wobec niezawiadomienia go o terminie rozprawy, został pozbawiony możliwości osobistego działania we własnej sprawie. Z tego względu wniósł o uchylenie wyroku z dnia 24 sierpnia 2006 r. i ponowne rozpatrzenie sprawy przy jego osobistym udziale. W uzasadnieniu skargi A. T. podniósł, że do czasu otrzymania pisma z sekretariatu Sądu z dnia 3 października 2006 r. nie wiedział, że sprawa z jego skargi została zakończona prawomocnym wyrokiem. Fakt ten następnie potwierdził jego pełnomocnik ustanowiony z urzędu w sprawie. Zdaniem strony, Sąd zawiadomienie o terminie rozprawy powinien również doręczyć skarżącemu, a nie tylko jego pełnomocnikowi i innym uczestnikom, tak aby każdemu z uprawnionych podmiotów umożliwić udział w posiedzeniu jawnym Sądu, także wtedy, gdy stawiennictwo na rozprawę było nieobowiązkowe. Tylko przy spełnieniu powyższych warunków postępowanie daje rękojmię realizacji konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy przez Sąd. Wprawdzie Sąd nie pozbawił pełnomocnika skarżącego możliwości działania w interesie zainteresowanego, lecz pozbawił tej możliwości samego skarżącego, który zamierzał brać czynny udział w rozprawie i wyraził przekonanie, że gdyby miał taką możliwość mogłoby nie zapaść orzeczenie oddalające skargę. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie argumentując, że stosownie treści do art. 67 § 5 ww. ustawy, jeżeli ustanowiono pełnomocnika w sprawie lub osobę uprawnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Zawiadomienie o terminie rozprawy jest pismem sądowym. Jeżeli zatem strona w postępowaniu sądowym działa przez pełnomocnika, to doręczeń pism, w tym zawiadomień o terminie rozprawy, należy dokonywać temu pełnomocnikowi. W takim przypadku, to na pełnomocniku, a nie na Sądzie ciąży obowiązek zawiadomienia strony o terminie rozprawy. Z tego względu, zdaniem organu, zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. W piśmie wniesionym do Sądu w dniu 19 lutego 2007 r. skarżący przedstawił argumentację stanowiącą polemikę ze stanowiskiem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. W świetle art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania; (...). Zgodnie z art. 281 zdanie pierwsze powołanej ustawy, na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek (skargę), jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że złożona w dniu 27 października 2006 r. przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 24 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 27/06, została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, zgodnie z art. 277 ww. ustawy. Natomiast jak wynika z treści skargi, skarżący jako przesłankę wznowieniową wskazał przepis art. 271 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Sąd naruszył przepis art. 91 § 2 tej ustawy, bowiem nie zawiadomił skarżącego o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok, czym pozbawił stronę możliwości działania. Jednocześnie skarżący w tym samym uzasadnieniu przyznał, że Sąd rozstrzygając sprawę z jego skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2005 r., nr [...] nie pozbawił pełnomocnika skarżącego (ustanowionego z urzędu, któremu A. T. udzielił w dniu 12 czerwca 2006 r. pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed Sądem w tej sprawie) możliwości działania w interesie strony w postępowaniu sądowym. Jak również skarżący nie kwestionuje, że zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu 24 sierpnia 2006 r. zostało skutecznie doręczone jego pełnomocnikowi. Wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego zmierza do korekty orzeczenia wadliwego, które zostało wydane z pogwałceniem bezwzględnie obowiązujących zasad prawa i jest sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy. Wyjątkowość jednakże owej skargi sprowadza się do faktu, iż może ona być oparta na ściśle i wąsko określonych podstawach, a jedną z nich jest właśnie podstawa zawarta w art. 271 pkt 2 ww. ustawy. Z tego powodu skargę o wznowienie postępowania sądowego zalicza się do nadzwyczajnych środków zaskarżenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 - 273 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (przykładowo postanowienie NSA z dnia 25 września 2001 r., sygn. akt II S.A./Gd 970/01 niepublik., postanowienie SN z dnia 28 października 1999 r., sygn. akt II UKN 174/99, publik. OSNAP 2001, nr 4, poz. 133). Powyżej przedstawiona sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem wprawdzie skarżący powołał przepis stanowiący przesłankę wznowienia postępowania oraz wskazał na okoliczności, jego zdaniem uzasadniające wnioskowanie o wznowienie postępowania sądowego, lecz z okoliczności tych wprost wynika, iż podstawa wznowienia nie istnieje. Skoro zatem Sąd nie badał na rozprawie prawdziwości przytoczonej w skardze podstawy wznowienia i nie zajmował się jej merytoryczną weryfikacją, przeto zaistniały warunki do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 281 w zw. z art. 276 i 160 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.