II SA/Wa 2043/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723 – zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową), o odmowie wyłączenia stosowania wobec A.K. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: A.K. wnioskiem z [...] lipca 2017 r. (data wpływu do organu: 31 lipca 2017 r.), sprecyzowanym pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu wniosku szeroko opisał przebieg swojej służby wskazując, że służył w Milicji i Policji w okresie od [...] września 1974 r. do [...] stycznia 2000 r. Podkreślił, że zawsze wykonywał służbę związaną z ochroną życia, zdrowia i mienia obywateli Polski, a zadania realizował dobrze. Dodał, że przez całą służbę pracował z osobowymi źródłami informacji, w tym głownie z "tajnymi współpracownikami". Wyjaśnił też, że w kwestionowanym okresie służby, tzn. od [...] lutego 1987 r. do [...] kwietnia 1989 r. pracował na stanowisku zastępcy Komendanta Rejonowego Milicji w Z. ds. [...]. W tym czasie nadzorował pracę operacyjno-dochodzeniową jednostki, prowadził szkolenia zawodowe oraz współpracę z kilkoma tajnymi współpracownikami. Podkreślił jednocześnie, że szkolenia z tematów politycznych realizowali wykładowcy spoza jednostki, a on sam nigdy nie działał przeciwko narodowi polskiemu, nie pracował w Służbie Bezpieczeństwa. Wskazał nadto, że w decyzji o ponownym ustaleniu wysokości emerytury błędnie wyliczono mu wysługę lat po zwolnieniu z Policji, ponieważ w ochronie mienia i bezpieczeństwa publicznego pracował od [...] maja 2001 r. do [...] października 2008 r., tymczasem organ emerytalny uwzględnił okres pracy do 2003 r. A.K. podniósł nadto, że w służbie stracił zdrowie i ma orzeczoną I grupę inwalidzką w związku ze służbą, a decyzję o obniżeniu emerytury uznaje za zemstę-karę, tyle, że nie wie za co. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej odmówił wyłączenia stosowania wobec A.K. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że A.K. został zwolniony z Komendy Miejskiej Policji w L. w dniu [...] stycznia 2000 r. i ma ustalone prawo do emerytury oraz renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej, z tym że wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze. Zgodnie z pismem Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu tj. Informacji o przebiegu służby nr [...], wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej w okresie od dnia [...] lutego 1987 r. do dnia [...] kwietnia 1989 r., tj. 2 lata, 2 miesiące i 15 dni. W sprawie ustalono natomiast, że całkowity okres służby wynosi 25 lat, 4 miesiące i 15 dni (od dnia [...] września 1974 r. do dnia [...] stycznia 2000 r.). Ponadto do wysługi emerytalnej zaliczono okres zasadniczej służby wojskowej od dnia [...] sierpnia 1972 r. do dnia [...] lipca 1974 r., tj. 1 rok, 11 miesięcy i 12 dni. Z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych za pismem z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...], przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, nie wynika, aby A.K. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Ponadto, z pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. ([...]) wynika, że wnioskodawca po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Wskazują na to informacje zawarte w opiniach służbowych oraz we wnioskach o mianowanie na wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe. Wnioskodawca wielokrotnie otrzymywał dodatki służbowe oraz został wyróżniony jedną nagrodą pieniężną. Ponadto A.K. w dniu [...] października 1989 r. otrzymał medal "Zasłużony dla Województwa [...]". W materiałach policyjnych nie stwierdzono natomiast informacji o wymierzonych wobec wnioskodawcy karach dyscyplinarnych. Dodatkowo wskazano, że A.K. został uznany całkowicie niezdolnym do służby w Policji i został zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą. Jednocześnie Komendant Główny Policji poinformował, że w zgromadzonym materiale brak jest dokumentów potwierdzających udział wnioskodawcy w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla jego życia i zdrowia. Dalej organ wyjaśnił, że na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wskazane w ww. artykule przesłanki muszą być spełnione łącznie. Analizując pierwszą z ww. przesłanek organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, jednak z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić ww. przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny, czy dany okres może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Organ zaznaczył, że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak oparłszy się na wykładni językowej organ stwierdził, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Przytoczył również ze słownika wyrazów bliskoznacznych synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.). Analizując z kolei przesłankę rzetelnego wykonywania obowiązków organ podniósł, że stanowi ona również przesłankę o charakterze nieostrym, która powinna być każdorazowo oceniona indywidualnie. W oparciu o wykładnię językową organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Organ stwierdził zatem, że postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację zadań obligatoryjnych, ale także wykazywanie inicjatywy zarówno w zakresie takich właśnie zadań, jak i poprzez gotowość do realizacji obowiązków dodatkowych. W ocenie organu, istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych W ocenie organu zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy natomiast jako dodatkowy czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza. Warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Odnosząc się z kolej do przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku organ wskazał, że spełnienie tego warunku trzeba postrzegać przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. Organ wyjaśnił, że prawidłowość powyższego wywodu wynika z faktu, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Przechodząc do analizy rozpatrywanej sprawy organ wskazał, że całkowity okres pełnionej przez A.K. służby wynosi 25 lat, 4 miesiące i 15 dni, natomiast służba pełniona na rzecz totalitarnego państwa, to okres 2 lat, 2 miesięcy i 15 dni. W ocenie organu, przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Ponad dwuletni okres służby nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego, czy epizodycznego i z całą pewnością strona przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Organ stwierdził nadto, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez wnioskodawcę w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r., co znalazło odzwierciedlenie w opinii Komendanta Głównego Policji. Jednakże brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Organ zaznaczył przy tym, że sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji i wynikające z nich prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie życia i zdrowia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Ponadto, w ocenie organu, wnioskodawca nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy, a zgromadzone dokumenty nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z ww. przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W złożonym od powyższej decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A.K. podniósł, że przez cały okres swojej służby wykonywał pracę związaną z ochroną życia, zdrowia i mienia obywateli Polski. Podkreślił też, że w okresie tzw. "służby na rzecz totalitarnego państwa" został odznaczony Brązowym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa. W tym okresie wykrył wiele przestępstw kryminalnych, w tym również dokonanych przez funkcjonariuszy, co potwierdzone zostało w skazujących wyrokach sądowych. Podkreślił, że obniżenie emerytury uważa za skazanie go dokonane bez "wyroku" i bez ustalenia "winy". Dodatkowo w dniu [...] listopada 2019 r. A.K. przesłał do organu pismo, w którym szczegółowo opisał swoje "dobre uczynki na rzecz zatrzymanych do internowania" działaczy i organizatorów "Solidarności", których dokonał bez zgody i wiedzy swoich przełożonych, podczas służby w Komendzie Rejonowej MO w Z. w nocy z [...] na [...] grudnia 1981 r. Ponadto opisał w nim swoją bardzo trudną sytuację finansową, związaną z dużymi kosztami leczenia i rehabilitacji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. Ponownie analizując sprawę organ podkreślił, że wskazane w treści art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wyrażenia "krótkotrwała służba", "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków" oraz "szczególnie uzasadniony przypadek" mają charakter zwrotów świadomie niedookreślonych przez ustawodawcę. Poprzez ich użycie ustawodawca daje organowi stosującemu prawo swobodę, lecz nie dowolność decyzyjną i odsyła do norm pozaprawnych, co umożliwia zastosowanie pewnego stopnia elastyczności - uzasadnionej względami słuszności - w interpretacji przepisów prawa, które wymagają indywidualnej wykładni na gruncie okoliczności faktycznych w poszczególnych rozpatrywanych sprawach. Tym samym w każdej konkretnej sprawie niezbędna jest indywidualna ocena wystąpienia przesłanek ujętych w analizowanym art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Wskazanie wyraźnych i jednolitych kryteriów warunkujących zastosowanie ww. regulacji wobec funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę na rzecz totalitarnego państwa, nie jest natomiast możliwe i byłoby sprzeczne z istotą decyzji uznaniowych, co sprowadza się do możliwości zgodnego z prawem podjęcia w danych okolicznościach faktycznych dwóch odmiennych decyzji w zależności właśnie od tzw. "uznania administracyjnego". Przechodząc do ponownej analizy przedmiotowej sprawy organ wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówił zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wobec A.K. w związku z faktem, że służba skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r., uznana za służbę na rzecz totalitarnego państwa, nie była pełniona krótkotrwale, a ponadto brak jest dowodów, aby służba po dniu 12 września 1989 r. była pełniona z narażeniem zdrowia i życia, zaś sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych w Policji i wynikające z nich prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie życia i zdrowia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. W ocenie, organu wnioskodawca nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy, w związku z powyższym zarówno postawa, osiągnięcia, jak również charakter służby i warunki jej pełnienia nie uzasadniały stwierdzenia, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, który pozwoliłby na skorzystanie z uprawnień wynikających z przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Reasumując, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a wskazane w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej. Organ ponownie podkreślił, że A.K. pełnił służbę w okresie od dnia [...] września 1974 r. do dnia [...] stycznia 2000 r., tj. przez 25 lat, 4 miesiące i 15 dni, z czego na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej - od dnia [...] lutego 1987 r. do dnia [...] kwietnia 1989 r., tj. przez 2 lata, 2 miesiące i 15 dni. Zdaniem organu, okresu służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa przez 2 lata 2 miesiące i 15 dni, nie można uznać za krótkotrwały, ponieważ trudno mówić o "chwilowości", czy "przejściowości", a służba z pewnością nie nosiła znamion "tymczasowości". Przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie przesłanka "krótkotrwałości" nie została spełniona. Ponad dwuletniego okresu służby nie można uznać za krótkotrwały, bowiem nie sposób scharakteryzować go, jako odpowiadający wskazanej wyżej wykładni językowej. Organ podkreślił, że służba A.K. była służbą podjętą nie przypadkowo, lecz w pełni świadomie oraz ze względu na ponad dwuletni okres jej pełnienia - trwałą. Wskazany czas realizacji obowiązków służbowych na rzecz totalitarnego państwa nie miał charakteru tymczasowego, doraźnego czy epizodycznego i z całą pewnością wnioskodawca przez ten okres dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Ponadto, jak wynika z kopii akt osobowych o sygn. [...] A.K. w ankiecie osobowej z dnia [...] stycznia 1987 r. w punkcie 35 - "Dodatkowe dane o sobie i rodzinie (motywy podjęcia pracy, ambicje życiowe, warunki socjalno-bytowe" stwierdził: "Motywem podjęcia pracy w Resorcie Spraw Wewnętrznych była chęć przyczynienia się do walki z patologią społeczną w szczególności zaś przyczynienie się do ochrony mienia społecznego oraz zdrowia i życia obywateli PRL. Głównym celem pracy jest ochrona zdobyczy ustrojowych PRL, które to gwarantują właściwą egzystencję wszystkich obywateli." Nadto, zakończenie wskazanego okresu pełnienia służby na rzecz państwa totalitarnego nie wynikało z woli wnioskodawcy, ale z likwidacji i transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Odnosząc się do przesłanki "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r." organ stwierdził, że nie kwestionuje takiego wykonywania obowiązków przez wnioskodawcę, jednak sam charakter zadań realizowanych przez wnioskodawcę do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do dnia [...] stycznia 2000 r. i wynikające z nich potencjalne zagrożenie życia i zdrowia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Organ wyjaśnił, że służba w Policji zawsze wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariuszy, nawet gdy realizowane czynności służbowe są tego rodzaju, że jakiekolwiek zagrożenie zdrowia lub życia wydaje się być mało prawdopodobne lub nawet wykluczone. Zdaniem organu, gdyby zamiarem ustawodawcy było przyjęcie, że potencjalne zagrożenie, jakie niesie za sobą służba, jest wystarczające do uznania, że służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia, to nie dookreślałby przesłanki wynikającej z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez wskazanie, że rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., ma mieć miejsce "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", gdyż z racji specyfiki samej służby każdy funkcjonariusz Policji spełniałby ów wymóg. Podsumowując, organ ponownie podkreślił, że A,K. pełnił służbę przez 25 lat, 4 miesiące i 15 dni, z czego na rzecz totalitarnego państwa, przez 2 lata, 2 miesiące i 15 dni, i w ocenie organu, nie ma możliwości uznania go za okres krótkotrwały. Istotny z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy jest również fakt, że w trakcie swojej służby po dniu 12 września 1989 r. nie zostały stronie nadane żadne ordery i odznaczenia państwowe oraz odznaki/medale resortowe, co pozwala na stwierdzenie, że w służbie A.K. nie wyróżniał się szczególnymi osiągnięciami wykraczającymi poza zakres zwykłych obowiązków, czy też czynami przynoszącymi znaczną korzyść Państwu lub obywatelom. Stwierdzić zatem należy, że strona nie wykazała się szczególnymi zasługami w służbie Państwu i społeczeństwu, czy też wybitnymi osiągnięciami w działalności publicznej podejmowanej z pożytkiem dla kraju. Powyższe w ocenie organu uniemożliwia stwierdzenie, że została spełniona przesłanka określona w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Organ powołując się na kopię akt osobowych o sygn. [...] dodatkowo zaznaczył, że wnioskodawca w okresie od dnia [...] lutego 1987 r. do dnia [...] kwietnia 1989 r., pełnił służbę na stanowisku Zastępcy Szefa ds. [...] RUSW w Z.. Ponadto w ww. archiwalnych aktach osobowych znajdują się m. in. informacje: "W latach 1967-1974 byłem aktywnym działaczem Związku Młodzieży Socjalistycznej oraz pokrewnych organizacji młodzieżowych. W 1973 r. z własnej inicjatywy i rekomendacji Związku Młodzieży Wojskowej wstąpiłem do PZPR. (...) Pracę w Resorcie Spraw Wewnętrznych rozpocząłem [...].09.1974 r. z własnej woli i za aprobatą najbliższej rodziny." - ankieta osobowa z dnia [...] stycznia 1987 r.; "[...] A.K. (...) Posiada właściwe wyrobienie polityczne i materialistyczny światopogląd. Jest członkiem PZPR. W poprzedniej kadencji aktywnie działał jako Z-ca członka KMiG PZPR, a aktualnie został wybrany w skład Miejsko Gminnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej."- wniosek personalny z dnia [...] grudnia 1986 r.; "Tow. A.K. jest członkiem PZPR od [...].08.1973 r. Do POP przy RUSW w Z. należy od [...].08.1976 r. W okresie swojej przynależności wykazał się dużym zaangażowaniem w działalności partyjnej i służbowej. (...) W bieżącej kadencji pełni funkcję członka Miejsko-Gminnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR, a także piastuje mandat radnego Miejsko-Gminnej Rady Narodowej w Z.. Na dotychczasowym stanowisku służbowym Z-cy Szefa RUSW ds. [...] dał się poznać jako wzorowy i ambitny przełożony (...) Jest oficerem sumiennym i zdyscyplinowanym, wykonującym z zaangażowaniem obowiązki członka partii i funkcjonariusza MO. Jego postawa moralno-polityczna (...) nie budzi zastrzeżeń." - uchwała Nr [...] Podstawowej Organizacji Partyjnej przy RUSW w Z. z dnia [...] lutego 1989 r. Odnosząc się natomiast do podniesionej przez A.K. działalności opozycyjnej (pomoc niesiona działaczom "Solidarności" w czasie stanu wojennego) organ wskazał, że nie jest właściwy do ustalania wysokości emerytury, w tym do orzekania na podstawie art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej. Ustalanie wysokości świadczeń emerytalno-rentowych pozostaje w gestii Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA i w ramach tego postępowania są brane pod uwagę okoliczności dotyczące w szczególności wspierania osób lub organizacji działających na rzecz niepodległości Państwa Polskiego i dokumenty potwierdzające te fakty. W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2020 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. w całości oraz o zobowiązanie organu do wydania w terminie określonym przez Sąd decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wyłączającej stosowanie wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że jego służba na rzecz totalitarnego państwa wyniosła ok. 8% całości jego okresu służby, co należy uznać za okres krótkotrwały. Powołał się też na przykłady prowadzonych przez niego spraw na potwierdzenie pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia podkreślając, że podobnych sytuacji w służbie było kilkadziesiąt, a konsekwencją powyższego było wystąpienie u niego choroby "lęk przed atakiem z tyłu pleców", co zostało potwierdzone w orzeczeniu Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 1999 r. Zaznaczył też, że za służbę w Policji został wyróżniony nagrodą pieniężną Ministra. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2019 r., którą odmówiono wyłączenia stosowania wobec A.K. art. 15c, art. 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej (...), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) (Dz.U. z 2016 r., poz. 2270). Powołana ustawa przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i którzy w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. W świetle art. 8a ust. 1 ustawy decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, 22a i 24a ustawy ma charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres, jednak obejmuje badanie, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zgodnie z celem danej ustawy oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej. Przy takim zakresie kontroli obowiązkiem sądu jest sprawdzenie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a przede wszystkim, czy uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami, tak aby nie można było mu zarzucić dowolności, czy arbitralności (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009, s. 404 - 405). Uznaniowość w doktrynie i orzecznictwie ujmowana jest jako szczególny rodzaj dyskrecjonalnej kompetencji organu, której granice wyznacza - wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - zasada związania administracji publicznej prawem (por. M. Jaśkowska [w:] System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski i A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 222 i nast.). Stopień dyskrecjonalności działania organu konkretyzują normy prawa materialnego - w analizowanym przypadku art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Jak podkreśla się w orzecznictwie, organ może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przepis ten w istocie zawiera bowiem jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19; publ. CBOSA). Organ trafnie przytaczając w uzasadnieniu decyzji fragmenty powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego doszedł jednak do błędnych konkluzji, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. W uzasadnieniu ww. wyroku NSA wskazał, iż "największe trudności interpretacyjne budzi wykładnia kryterium "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." ze względu na bardzo wysoki stopień nieostrości pojęcia "krótkotrwałości" czyniący je w istocie pojęciem nieczytelnym. Należy przyjąć, że o ile przymiotnik "krótki" w podstawowym znaczeniu oznacza "mający małą długość (w stosunku do typowej) zwykłej długości czegoś" to bliskoznaczny przymiotnik "krótkotrwały" rozumiany jako "trwający krótko, szybko przemijający" (zob. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Warszawa 1999, tom 1, s. 431) akcentuje pewną trwałość w krótkim czasie, gdzie "krótkość" powinna być oceniana na tle "zwykłej długości czegoś". Skoro postępowanie prowadzone na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej dotyczy indywidualnej sprawy administracyjnej, to konieczność uwzględniania indywidualnej sytuacji określonego funkcjonariusza sprawia, że punktem odniesienia dla ustalenia "krótkotrwałości służby przed 31 lipca 1990 r." powinien być cały okres służby pełnionej przez osobę, której dotyczy postępowanie prowadzone na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy i na tym tle należy oceniać, czy okres służby tej osoby przed 31 lipca 1990 r. w stosunku do całego okresu służby tej osoby spełnia kryterium "krótkotrwałości". Jako pewna wskazówka interpretacyjna może w tym zakresie służyć treść art. 13c pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Skoro, zgodnie z tą regulacją, służby, która rozpoczęła się po raz pierwszy nie wcześniej niż w dniu 12 września 1989 r. ustawodawca w ogóle nie uznaje za służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b, to można przyjąć, że służba nie spełniająca wymogu "rozpoczęcia się po raz pierwszy nie wcześniej niż w dniu 12 września 1989 r.", będąc jednak służbą w okresie "totalitarnego państwa" obejmującą okres około 10 miesięcy (tj. długość okresu wyznaczonego datami 12 września 1989 r. i 31 lipca 1990 r.) będzie służbą krótkotrwałą. Nie oznacza to jednak, że również służba wyrażana w latach nie będzie mogła być w realiach indywidualnej sprawy uznana za służbę krótkotrwałą". Z kolei w wyroku z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2125/19 (publ. j. w.) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż w trakcie dyskusji nad poprawką osoby popierające jej wprowadzenie nie precyzowały jednoznacznie, jak rozumieją pojęcie służby "krótkotrwałej". Wykluczono jedynie odnoszenie tego pojęcia wyłącznie do okresu pomiędzy 12 września 1989 r. a 31 lipca 1990 r. Prezentując poprawkę wskazano: "Wyjaśniam, że nie chodzi (...) o okres między (...) 12 września 1989 r. a 31 lipca 1990 r., tylko chodzi o cały ten okres, który jest objęty ustawą, czyli od 1944 r. do 31 lipca 1990 r., bo ten okres traktujemy jako czas służby w tych formacjach, które były formacjami totalitarnego państwa" - wypowiedź J. Zielińskiego Sekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji (Zapis Posiedzenia Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji (75) i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (nr 55) z dnia 14 grudnia 2016 r. Sejm VIII Kadencji, s. 16). W świetle tej wypowiedzi wąskie rozumienie pojęcia "krótkotrwałości" poprzez odnoszenie go do służby pełnionej kilka lub kilkanaście miesięcy (...) należy uznać za nieuzasadnione. Wspomniana wypowiedź prominentnego przedstawiciela rządu nie pozwala również wykluczyć, że - w ocenie projektodawcy a potem prawodawcy - pojęcie "krótkotrwałej" służby odnosić należy do całego okresu funkcjonowania totalitarnego państwa. Przemawia to dodatkowo za możliwością kwalifikowania służby kilkuletniej jako mającej charakter "krótkotrwały" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy. Okres krótkotrwałej służby powinien być brany pod uwagę, gdy chodzi o całość okresu pełnienia służby przez byłego funkcjonariusza. W tym zakresie warto wskazać, że jako pewnego rodzaju wskazówkę interpretacyjną wskazywano w trakcie prac nad treścią art. 8a ustawy, że co najmniej 20% całego okresu służby funkcjonariusza można uznać za okres krótkotrwałej służby, (por. wypowiedź posła J. Meysztowicza podczas komisji sejmowych obradujących nad poprawką - Zapis Posiedzenia Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji (76) i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (nr 55) z dnia 14 grudnia 2016 r. Sejm VIII Kadencji, s. 19). Tak więc w sytuacji, gdy okres służby w organach wymienionych w art. 13b ustawy jest stosunkowo krótki w stosunku do okresu całej służby skarżącego można uznać, że spełniona została przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy. W odniesieniu natomiast do kryterium "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", NSA stwierdził, iż brak powodów, aby kryterium rzetelności rozumieć inaczej niż w sposób standardowo przyjęty w języku polskim. Działać "rzetelnie" to działać dokładnie, należycie, uczciwie (zob. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Warszawa 1999, tom 2, s. 285), czyli innymi słowy w sposób, który powinien cechować normalne wykonywanie obowiązków przez każdego człowieka. Nie ma podstaw do kwestionowania rzetelności wykonywania obowiązków, jeżeli brak dowodów na działanie nierzetelne, takich jak np. nagany czy inne przewidziane prawem sankcje negatywne będące reakcją na sposób działania określonej osoby. Dla stwierdzenia rzetelności działania nie jest konieczne legitymowanie się nagrodami czy wyróżnieniami dotyczącymi przebiegu służby, chociaż niewątpliwie nagrody takie i wyróżnienia mogą ugruntowywać w przekonaniu o rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Dla oceny rzetelności tego rodzaju działań nie jest również konieczne wykazywanie działania z narażeniem zdrowia i życia, chociaż niewątpliwie również takie działania (ustawodawca posługuje się w tym przypadku zwrotem "w szczególności") mogą przemawiać za rzetelnością wykonywania zadań i obowiązków. (...) Zwrot "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" odnoszący się do generalnego kryterium "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r." stanowi dodatkowy kwantyfikator oceny sposobu wykonywania służby po wskazanej dacie, ukierunkowując organ na szczególne uwzględnienie sytuacji, w których rzetelności w wykonywanej służbie towarzyszyło właśnie realnie istniejące zagrożenie życia i zdrowia - w związku z pełnionymi rzetelnie zadaniami i obowiązkami. Zwrot ten nie wyklucza natomiast w żadnym wypadku konieczności oceny rzetelności wykonywania zadań i obowiązków służbowych w przypadku niestwierdzenia okoliczności faktycznego narażania zdrowia i życia. Przenosząc powyższe na stan niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż organ nie wyjaśnił w sposób przekonujący z jakich względów uznał, że w przypadku skarżącego służba na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, która trwała od dnia [...] lutego 1987 r. do dnia [...] kwietnia 1989 r., tj. przez 2 lata, 2 miesiące i 15 dni, nie może być rozumiana jako krótkotrwała. Podkreślenia przy tym wymaga, że całkowity okres służby skarżącego wynosi 25 lat, 4 miesiące i 15 dni i tym samym znacznie przeważa nad ww. okresem służby przed dniem 31 lipca 1990 r. Zatem w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości okresu służby na rzecz totalitarnego państwa do okresu całej służby - okres służby skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. jest stosunkowo krótki, co powinno być przez organ należycie rozważone. W ocenie Sądu, argumentem przemawiającym przeciwko uznaniu służby skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. za krótkotrwałą nie może być bezpodstawne twierdzenie organu, że skarżący w tym czasie "z całą pewnością dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych przez niego zadań oraz ich charakterem". Nie jest to bowiem kryterium oceny czasu trwania służby niezależnie od tego, że organ owej "specyfiki" i "charakteru" zadań nie analizował. Organ nie wyjaśnił zatem na tle okoliczności faktycznych tej konkretnej, indywidualnej sprawy administracyjnej, z jakich względów uznał, że ww. okres 2 lat, 2 miesięcy i 15 dni służby w Służbie Bezpieczeństwa, nie może być uznany za krótkotrwały zwłaszcza w odniesieniu do trwającego łącznie ponad 25 lat okresu służby skarżącego. Odnośnie przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej organ stwierdził, iż jej ocena winna każdorazowo być opracowana na podstawie charakteru zadań wykonywanych przez funkcjonariusza oraz zaangażowania w ich realizację. Powołał przy tym stanowisko Komendanta Głównego Policji zawarte w piśmie z [...] marca 2018 r. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zawarte w "Informacji dotyczącej przebiegu służby" oraz w "Ocenie rzetelności służby" z dnia [...] lutego 2018 r., iż skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji. Jednocześnie organ zaznaczył, że brak jest dokumentów potwierdzających, że służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. W kontekście powyższego stwierdzenia organu należy zauważyć, że w świetle wykładni art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej zwrot "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" odnoszący się do generalnego kryterium "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r." stanowi dodatkowy kwantyfikator oceny sposobu wykonywania służby po wskazanej dacie, ukierunkowując organ na szczególne uwzględnienie sytuacji, w których rzetelności w wykonywanej służbie towarzyszyło właśnie realnie istniejące zagrożenie życia i zdrowia - w związku z pełnionymi rzetelnie zadaniami i obowiązkami. Zwrot ten nie wyklucza natomiast w żadnym wypadku konieczności oceny rzetelności wykonywania zadań i obowiązków służbowych w przypadku niestwierdzenia okoliczności faktycznego narażania zdrowia i życia (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19). Innymi słowy, narażanie zdrowia i życia nie stanowi warunku rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, lecz zostało potraktowane jako przykład takiej rzetelności. Podsumowując swoje rozważania organ stwierdził w konkluzji, iż przebieg służby skarżącego nie pozwala przyjąć, że został spełniony warunek "szczególnie uzasadnionego przypadku" wynikający z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że dokonując takiej oceny organ skoncentrował się na analizie przebiegu służby skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. przywołując wybiórczo informacje z akt osobowych o sygn. [...]. Jednocześnie organ w sposób bardzo lakoniczny odniósł się do przebiegu służby skarżącego po dniu 12 września 1989 r. w świetle ww. przesłanki. Organ podniósł jedynie, że w trakcie służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nie zostały skarżącemu nadane żadne ordery i odznaczenia państwowe oraz odznaki/medale resortowe, co pozwala na stwierdzenie, że w służbie skarżący nie wyróżniał się szczególnymi osiągnięciami wykraczającymi poza zakres zwykłych obowiązków, czy też czynami przynoszącymi znaczną korzyść Państwu lub obywatelom. Jak wynika jednak z "Informacji dotyczącej przebiegu służby" oraz z "Oceny rzetelności służby" sporządzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu [...] lutego 2018 r. - skarżący był wielokrotnie awansowany, pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, podejmował działania usprawniające funkcjonowanie służby kryminalistycznej w województwie, miał przyznaną nagrodę pieniężną przez Komendanta, a służbę zakończył w stopniu podinspektora Policji. Ponadto, z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] kwietnia 1999 r. wynika, że skarżący został zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą. Powyższe okoliczności nie zostały w żaden sposób rozważone przez organ w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy organ nie zakwestionował faktu, że skarżący pełnił służbę po dniu 12 września 1989 r. sumiennie i rzetelnie, był awansowany i nagradzany, to powinien w sposób pełny i wyczerpujący odnieść się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pomijając żadnych okoliczności mogących mieć znaczenie dla oceny ww. przesłanki. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni przedstawioną ocenę prawną. Dokona wyczerpującej oceny co do tego, czy sprawa skarżącego stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Wyrażając ocenę w tym zakresie, organ powinien przywołać fakty dotyczące służby skarżącego, jej postawy, charakteru służby, warunków jej pełnienia i odnieść powyższe do kryterium "rzetelnego pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.". Powinien również dokonać przedmiotowej oceny w kontekście służby przed 31 lipca 1990 r. biorąc pod uwagę charakter zadań wykonywanych przez skarżącego w tym okresie. Dopiero wnikliwa ocena przebiegu całej ponad 25-letniej służby skarżącego, dokonana stosownie do reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., winna stanowić punkt wyjścia do rozważań, czy w sprawie mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" pozwalającym pozytywnie załatwić wniosek z dnia [...] lipca 2017 r. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] lutego 2019 r. zostały wydane z naruszeniem wymienionych powyżej przepisów prawa, zaś zarzuty i argumenty skargi zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.