II SA/Wa 2044/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Asesor WSA - Andrzej Kołodziej Asesor WSA - Janusz Walawski Protokolant - Tomasz Nowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego - oddala skargę - Skarżąca W. N. w dniu [...] lutego 2002 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako bezrobotna. Starosta S. decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2, art. 24, art. 25 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 6, poz. 56 ze zm.), uznał wymienioną z dniem [...] lutego 2002 za osobę bezrobotną i przyznał jej z dniem [...] lutego 2002 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% wysokości zasiłku na okres 12 miesięcy. Następnie Starosta S. decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], mając za podstawę art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit. b cytowanej już wyżej ustawy, orzekł o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku z dniem [...] lutego 2003 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W dniu [...] czerwca 2004 r. W. N. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa do zasiłku przedemerytalnego. Starosta S. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...], mając za podstawę art. 29 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) oraz art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 56) i art. 37j ust. 1 i art. 6 pkt 6 lit. b cytowanej już wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, odmówił skarżącej przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu podał, że w dniu rejestracji, tj. w dniu [...] lutego 2002 r., skarżąca posiadała udokumentowany okres 30 lat i 5 dni uprawniający do zasiłku. Do wniosku z dnia [...] czerwca 2004 r. załączyła ona akt urodzenia dziecka potwierdzający niewykonywanie pracy w okresie od [...] września 1978 r. do [...] listopada 1978 r. w związku z opieką nad synem. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z dnia 22 stycznia 2003 r.) prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. Zasiłek ten zaś przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Do okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się okresy niewykonywania pracy przed dniem [...] czerwca 1968 r. stanowiące przerwę w zatrudnieniu spowodowana opieką nad dzieckiem, a zatem niewykonywanie pracy we wskazanym przez skarżącą okresie nie może być zaliczone do okresu uprawniającego do zasiłku. Ponadto w dniu [...] stycznia 2002 r. skarżąca nie była osoba bezrobotną. W odwołaniu do Wojewody M. skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 6 – 14 k.p.a. poprzez, między innymi, uniemożliwienie jej czynnego udziału w postępowaniu, błędną wykładnię art. 3 cytowanej już wyżej ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty poprzez przyjęcie, że aby nabyć prawo do zasiłku, należało najpóźniej w dniu 12 stycznia 2002 r. być bezrobotnym oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym 2 miesięcznego okresu niewykonywania pracy. Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podała, że data 12 stycznia 2002 r. oznacza spełnienie prawa do nabycia zasiłku, a nie zarejestrowanie się jako bezrobotny. Natomiast niewykonywanie przez nią pracy zaliczało się do ciągłości pracy na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie zaliczania poprzedniego zatrudnienia do okresu pracy, od którego zależy długość okresu wypowiedzenia umowy o pracę (Dz. U. Nr 37, poz. 216), bowiem przerwa owa nie przekroczyła 3 miesięcy. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...], mając za podstawę art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) w zw. z art. 29 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o świadczenia przedemerytalnych w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 15 lipca 2004 r. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 11 ust. 2 cytowanej już w podstawie decyzji ustawy o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach. Ustawa ta weszła w życie w dniu 1 stycznia 2002 r., a zgodnie z obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. przepisem art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2 zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zasadniczą przesłanką przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego jest posiadanie statusu bezrobotnego, zaś bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, nieucząca się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy. Skarżąca natomiast zarejestrowała się w dniu [...] lutego 2002 r. w PUP, nie zaś przed 31 grudnia 2001 r. i bez względu na posiadany okres uprawniający do zasiłku nie przysługuje jej prawo do zasiłku przedemerytalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz sprzeczność pomiędzy materiałem dowodowym, a ustaleniami organu, a w uzasadnieniu – poza argumentacją przytoczoną już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji – podała, że ważniejszą przesłanką od zarejestrowania się jest przepracowanie odpowiedniej ilości lat. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z treścią art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 6, poz. 56 ze zm.) zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W pierwszej kolejności zatem badaniu podlega status osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, tzn. czy posiada ona status bezrobotnego. Stosownie zaś do brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej już wyżej ustawy bezrobotny oznacza osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że jedną z przesłanek uznania osoby za bezrobotną jest zarejestrowanie się przez nią we właściwym urzędzie pracy. Należy w tym miejscu zaakcentować, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) cytowany już wyżej przepis art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu został skreślony i zgodnie z art. 12 tej pierwszej ustawy, ustalającym datę wejścia jej w życie, nastąpiło to z dniem 1 stycznia 2002 r. Ponadto według art. 11 ust. 2 ustawy osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach. W rozpoznawanej zaś sprawie bezspornym jest, że skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu [...] lutego 2002 r., nie zaś przed 1 stycznia 2002 r. i w tej sytuacji nie spełniła wyżej opisanej przesłanki. Dodać w tym miejscu należy, ustosunkowując się do zarzutu skarżącej, że przyznanie zasiłku przedemerytalnego uzależnione jest od spełnienia wszystkich przesłanek, tj. posiadanie statusu bezrobotnego (zarejestrowanie się przed dniem 1 stycznia 2002 r.) oraz posiadanie prawa do zasiłku przed tym dniem, a nie tylko od przepracowanego okresu pracy w wymiarze 30 lat. Reasumując, zaskarżona decyzja Wojewody M. z dnia [...] września 2004 r. została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.