II SA/Wa 2044/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia - odrzucić skargę. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1, w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687) po rozpatrzeniu wniosku J. S. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Z., decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. W pouczeniu do ww. decyzji organ wskazał, że od przedmiotowej decyzji służy stronie prawo złożenia do Komendanta Głównego Policji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Pismem z dnia 12 października 2012 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotową decyzję Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zauważając jednocześnie, że od zaskarżonej decyzji, zgodnie z pouczeniem zawartym w ww. decyzji, stronie przysługiwało prawo wystąpienia do KGP z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, natomiast strona do chwili obecnej z powyższego prawa nie korzystała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 2 ww. art., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 1 i § 2 ww. ustawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać, czy skarga wniesiona przez stronę jest dopuszczalna. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona czyni akt, co do którego nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. W świetle niniejszej sprawy wskazać należy, iż rozpatrywana skarga dotyczy decyzji wydanej w pierwszej instancji, od którego stronie przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z tym skargę, jako niedopuszczalną należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 3