II SA/Wa 2048/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby oddala skargę Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi do Spraw Wewnętrznych (dalej CKL w [...]/organ) orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania Pana A. M. (dalej Orzekany/Skarżący) od orzeczenia L. Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. (dalej RKL w L.) nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., uchyliła orzeczenie RKL i wydała nowe. Skarżący został skierowany na komisję lekarską celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Służbie Więziennej (skierowanie z dnia [...] grudnia 2019 r. wystawione przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L.). CKL w W. zaskarżonym orzeczeniem, po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia RKL w L. uchyliła to orzeczenie i wydała na korzyść Skarżącego nowe. Skarżący uznany został za zdolnego do służby w Służbie Więziennej i zaszeregowany do kategorii Z. W części A pkt. 15 orzeczenia, zatytułowanym "Uwagi" CKL w W., wskazując jednocześnie w pkt. 15 części A orzeczenia w uwagach komisji lekarskiej, że z uwagi na rozpoznane schorzenia - brak widzenia obuocznego, niewielki astygmatyzm mieszany obu oczu - Orzekany jest niezdolny do posługiwania się bronią. Podniosła, że uwagi komisji lekarskiej zawarte w części A pkt. 15 mają charakter zalecenia lekarskiego kierowanego do strony, dlatego też nie powinny podlegać zaskarżeniu. Jej zdaniem brak substratu zaskarżenia. Wskazała, że do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) Orzekanego do określonej kategorii zdolności do służby. Rozstrzygnięcie CKL zostało postawione na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie, w tym po wykonaniu badania dodatkowego - konsultacji okulistycznej. W tym stanie rzeczy wnosiła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając istotne naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów postępowania w postaci art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 Kpa. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu, jakie cechy oraz przesłanki doprowadziły do uznania, że pomimo uznania, iż Skarżący jest całkowicie zdolny do służby w Służbie Więziennej, nie jest zdolny do posługiwania się bronią palną. Jego zdaniem orzeczenie jest niezgodne ze stanem faktycznym sprawy oraz dotychczasowym przebiegiem kariery mundurowej. Wskazał, iż już jako uczeń Liceum Ogólnokształcącego Centrum Szkół M. Z., ukończył szkolenie z zakresu strzelectwa sportowego ([...] kwietnia 2019 roku). Od dnia [...] listopada 2018 r. służy w Wojsku Obrony Terytorialnej, gdzie na podstawie orzeczenia z dnia [...] listopada 2018 roku uzyskał kategorię A i został uznany za zdolnego do służby wojskowej. Podniósł, że ramach służby w Wojsku Obrony Terytorialnej posługuje się bronią palną, w tym bronią KBK BERYL, a także ostrą amunicją. Zauważył, że w ramach przystąpienia do służby wojskowej i dotychczasowej kwalifikacji do posługiwania się bronią, nigdy nie były zgłaszane jakiekolwiek zastrzeżenia co do jego zdolności w tym zakresie. Kolejno Skarżący podjął starania w celu przyjęcia do Służby Więziennej, gdzie uzyskał kwalifikację, zaś skierowany do RKL w L. uznany został za niezdolnego do służby w Służbie Więziennej. W wyniku odwołania od orzeczenie RKL w L. został uznany za zdolnego do służby w Służbie Więziennej, z tym zastrzeżeniem, że został uznany za niezdolnego do posługiwania się bronią. Podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, znajdującym się w części F, wskazano jednoznacznie, iż "CKL uznaje odwołującego za zdolnego do służby w SW" i brak jest jakichkolwiek wzmianek na temat podstaw do orzeczenia o niezdolności Skarżącego do posługiwania się bronią. Zauważył, że niezrozumiałe jest uznanie przez CKL w W., iż jest niezdolny do posługiwania się bronią, podczas gdy równocześnie, służąc w Wojsku Obrony Terytorialnej posługuje się taką bronią, a nawet bronią o większej sile rażenia, bez jakichkolwiek obiekcji. Zdaniem skarżącego CKL w W. wydała orzeczenie w sposób pochopny, bagatelizując podstawowe przepisy postępowania administracyjnego, w tym zasadę prawdy obiektywnej, obowiązku organu w zakresie materiału dowodowego i jego wyczerpującego rozpoznania, a także w sposób nienależyty i uniemożliwiający Skarżącemu odniesienie się do depozycji Komisji - uzasadniła zaskarżone orzeczenie, poprzestając na tendencyjnym zamieszczeniu w części F orzeczenia formuł, w żaden sposób nie wyjaśniających podstaw rozstrzygnięcia. W związku z powyższym wnosił o uchylenie orzeczenia w zakresie objętym skargą ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie objętym niniejszą skargą i wydanie orzeczenia stwierdzającego brak przeciwwskazań do posługiwania się bronią palną oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest orzeczenie organu nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. uchylające orzeczenie RKL w L.nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. i orzekające w sprawie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 398; dalej ustawa o komisjach lekarskich) zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń powyższych komisji lekarskich, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w załączniku do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz.U. z 2014r., poz. 1989) - nazywany również dalej "załącznikiem do rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2014 r.". Wskazać należy, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami K.p.a. i ma swój autonomiczny byt prawny i znajduje swoje umocowanie w ustawie o komisjach lekarskich jednakże zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735). W związku z przytoczonymi powyżej przepisami prawa oraz na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy należy zauważyć, że w zaskarżonym orzeczeniu CKL w W. uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie RKL w L., nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., wydając nowe własne orzeczenie. CKL w W. uznała, że Skarżący jest zdolny do służby w Służbie Więziennej, "zakwalifikowano go do kategorii Z", o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, wskazując jednocześnie w pkt. 15 części A orzeczenia w uwagach komisji lekarskiej, że z uwagi na rozpoznane schorzenia - brak widzenia obuocznego, niewielki astygmatyzm mieszany obu oczu - Orzekany jest niezdolny do posługiwania się bronią. Należy zauważyć, że CKL w W. zmienił orzeczenie RKL w L. na korzyść Skarżącego, ponieważ organ pierwszej instancji uznał Orzekanego za niezdolnego do służby w Służbie Więziennej z uwagi, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2014 r. zawierający wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej - przy schorzeniu zakwalifikowanym w § 11 pkt 1 r. 4 ww. rozporządzenia prawodawca dał możliwość - przy uwzględnieniu aspektów medycznych występujących w indywidualnym przypadku - przypisanie Orzekanemu albo kat. "N" – niezdolny do służby albo kat. "Z" - zdolny do służby. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko CKL w W., że uwagi komisji lekarskiej zawarte w części A pkt. 15 mają charakter zalecenia lekarskiego kierowanego do strony, dlatego też nie mają wpływu na orzeczenie co do zdolności do służby w Służbie Więziennej, ale jednocześnie z uwagi na zapis umożliwiający fakultatywne (w przypadku takiego stanu zdrowia) orzeczenie o zdolności lub niezdolności do służby, CKL w W. powinna umieścić taki zapis w uwagach. Sąd podziela stanowisko organu uznającego, że do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) Orzekanego do określonej kategorii zdolności do służby. Rozstrzygnięcie CKL zostało postawione na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie, w tym po wykonaniu badania dodatkowego - konsultacji okulistycznej. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa.. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.