II SA/Wa 2049/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Eugeniusz Wasilewski Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2008 r. [...], którą to decyzją cofnięto W. J. wydane w dniu [...] maja 1994 r. pozwolenie na broń myśliwską. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że przeciwko W. J. toczą się postępowania karne o czyny z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (przestępstwo przeciwko mieniu w powiązaniu z oszustwem kapitałowym) i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 109b ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (przestępstwo przeciwko mieniu), co potwierdzają akt oskarżenia Prokuratury Okręgowej [...] z dnia [...] marca 2007 r., sygn. akt [...] i akt oskarżenia Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zatwierdzony w dniu [...] grudnia 2008 r. przez asesora Prokuratury Rejonowej w [...]. Organ wskazał, że W. J. oskarżony został o to, że w dniu [...] października 2004 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził [...] Bank S.A. do niekorzystnego rozporządzania mieniem, poprzez wprowadzenie w błąd co do autentyczności przedłożonego przy zawieraniu umowy pożyczki zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach w [...] Spółka z o.o. oraz zamiaru realizacji warunków powyższej umowy, czym działał na szkodę [...] Banku S.A. Nadto aktem oskarżenia z dnia [...] grudnia 2008 r. został oskarżony o to, że w kwietniu 2008 r. w P., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić uczestników aukcji prowadzonej na portalu internetowym Allegro do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem, wprowadzając ich w błąd w ten sposób, że wystawił na sprzedaż przedmiot opisany jako zabytek ruchomy – [...], wiedząc, że jest on podrobiony. Organ ustalił też, że w przeszłości W. J. był ukarany wieloma mandatami karnymi, co – jego zdaniem - świadczy o lekceważącym podejściu do przepisów obowiązującego prawa. W konsekwencji stwierdził, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji zostały ustawowo zobligowane do cofania pozwolenia na broń w przypadku, gdy osoba posiadająca pozwolenie na broń zostanie zaliczona do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy o broni i amunicji. Wyjaśnił również, że pozytywne opinie z miejsca zamieszkania nie eliminują ustawowej przesłanki obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dotyczącej możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stwierdził, że wobec osób skazanych lub oskarżonych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o te przestępstwa, ponieważ z tymi okolicznościami obawę możliwości użycia broni sprzecznie z prawem związał sam ustawodawca. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. J. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skarżący zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w związku z przyjęciem, że toczące się postępowania karne mogą być okolicznościami wystarczającymi do cofnięcia pozwolenia na broń i uznanie, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W skardze wniósł o dopuszczenie dowodów, tj. zaświadczenia o niekaralności z dnia [...] listopada 2009 r., opinii Koła Łowieckiego nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., legitymacji PZŁ nr [...], wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2009 r. o sygn. akt [...] na okoliczność prezentowanej przez skarżącego postawy i jego warunków osobistych oraz na okoliczność umorzenia postępowania karnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, iż samo prowadzenie postępowań o przestępstwo przeciwko mieniu, uprawniało organ i zobowiązywało do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. W piśmie z dnia 20 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego w ślad za skargą rozwinął argumentację skargi i przytoczył orzecznictwo sądów w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu, lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Bezsporne w sprawie jest, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji przeciwko skarżącemu toczyły się dwa postępowania karne, pierwsze o czyn z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (przestępstwo przeciwko mieniu w powiązaniu z oszustwem kapitałowym), drugie z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 109b ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (przestępstwo przeciwko mieniu). Z załączonego do skargi wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] wynika, że to ostatnie zostało umorzone. Podkreślić jednak należy, iż Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonych decyzji na dzień ich wydania, a nie na dzień orzekania w sprawie. A zatem okoliczność, że jedno z postępowań zakończone zostało jego umorzeniem, na mocy art. 1 § 2 kk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk, nie może mieć żadnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonych decyzji. W pełni zgodzić należało się z oceną organu, iż sam fakt, iż w stosunku do skarżącego toczyły się dwa postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, uprawniał i zobowiązywał do uznania, iż istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustalenie, że przeciwko skarżącemu toczyły się dwa postępowania, w których zarzucono mu popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, uzasadnia obawę, że skarżący może posiadaną broń użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Sądu zachodziła podstawa do stwierdzenia, że skarżący spełnił przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, które zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zobowiązywały organy Policji do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 powołanej ustawy - "cofa pozwolenie na broń" - oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcia pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższy przepis zatem ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A zatem osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Reasumując, skoro bezsporne jest, że wobec skarżącego toczyły się dwa postępowania karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, prawidłowo organ uznał, iż w świetle przywołanych przepisów zaistniała obligatoryjna przesłanka, uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń. Powyższe stanowisko potwierdza uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09. Nie można też zgodzić się z zarzutem, że zaskarżone decyzje naruszają Dyrektywę Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni oraz art. 42 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wskazane bowiem wcześniej stanowisko Sądu koresponduje również z treścią powołanej przez skarżącego Dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE L. 91.256.51, 2008.179.5), a konkretnie z art. 5 lit. b tej dyrektywy, który stanowi, iż bez uszczerbku dla art. 3, państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; wyrok skazujący za popełnione umyślne przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Państwa członkowskie mogą wycofać pozwolenie na posiadanie broni palnej, jeżeli nie jest już spełniony którykolwiek z warunków, na podstawie którego zostało ono wydane. Na grunt systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej zapisy dyrektywy zostały implementowane ustawą z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Ustawa ta jest aktem prawnym, w oparciu o który realizowane są na terenie Polski uprawnienia i obowiązki osób posiadających pozwolenie na posiadanie broni palnej oraz osób ubiegających się o wydanie takiego pozwolenia, z uwzględnieniem zapisów dyrektywy. Powołany akt w sposób kompleksowy i zgodny z celami określonymi w dyrektywie reguluje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej kwestie dotyczące m.in. posiadania, nabywania, używania broni palnej, w tym także myśliwskiej. Należy wskazać, iż art. 5 dyrektywy w żaden sposób nie oznacza sprzeczności z uregulowaniami przyjętymi na gruncie prawa krajowego w ustawie o broni i amunicji. Polski ustawodawca skorzystał z uprawnienia jakie zostało przyjęte w art. 3 dyrektywy i zakaz wydania pozwolenia na posiadanie broni obwarował dodatkowymi okolicznościami, o których mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Postępowanie karne prowadzone przeciwko posiadaczowi broni o popełnienie przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu należy w tej sytuacji uznać również za element wskazujący na zagrożenie, o którym mowa w art. 5 powołanej dyrektywy. Niezasadny jest również zarzut naruszenia Konstytucji RP, w szczególności art. 42 ust. 3. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 z póżn. zm.), orzekł jak w sentencji.