II SA/Wa 205/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do nadawania naukowego stopnia doktora nauk społecznych w dyscyplinie pedagogiki oddala skargę Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2017 r., poz. 1789) zwaną dalej "ustawą o stopniach naukowych", odmówiono przyznania Uniwersytetowi O., zwanemu dalej "Uczelnią", uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zwana dalej "Centralną Komisją", przywołała następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - wniosek o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia naukowego złożono [...] października 2018 r.; dotyczył on Wydziału [...], - Sekcja [...] Centralnej Komisji ([...]) - na posiedzeniu [...] września 2019 r. - po rozpatrzeniu wniosku oraz zapoznaniu się z opiniami recenzentów, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw przyznaniu uprawnienia do nadawania stopnia naukowego (za przyznaniem uprawnienia - 1 głos; przeciw przyznaniu - 38 głosów; wstrzymujący się – 1 głos), - Prezydium Centralnej Komisji - na posiedzeniu [...] września 2019 r., - podzieliło stanowisko Sekcji; w głosowaniu jawnym postanowiło odmówić przyznania uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora (za przyznaniem uprawnienia - 1 głos; przeciw przyznaniu - 10 głosów; wstrzymujących się - 0 głosów), - zgodnie z art. 169 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669 ze. zm.), zwanej dalej "ustawą wprowadzającą", z dniem wejścia w życie tego aktu straciła moc ustawa o stopniach naukowych; w myśl art. 350 ustawy wprowadzającej weszła ona w życie 1 października 2018 r.; art. 176 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że w okresie od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce do 30 czerwca 2020 r. postępowania w sprawie nadania uprawnień do nadawania stopnia doktora lub doktora habilitowanego wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych, z tym że w przypadku uczelni z wnioskiem występuje uczelnia; z kolei w postępowaniach w sprawach nadania uprawnienia do nadawania stopnia doktora lub doktora habilitowanego wszczętych w okresie przejściowym uprawnienia nadaje się na podstawie przepisów dotychczasowych, z tym że – m.in.: - uprawnienia nadaje się, biorąc pod uwagę poziom działalności naukowej lub artystycznej, w tym kategorie naukowe uzyskane w wyniku ostatniej kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej przeprowadzonej na podstawie przepisów uchylanej ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2018 r. poz. 87) – tak art. 176 ust. 2 pkt 1 ustawy wprowadzającej; - uprawnienia do nadawania stopnia doktora nadaje się podmiotowi zatrudniającemu co najmniej 12 osób, posiadających co najmniej stopień doktora, dla których ten podmiot jest podstawowym miejscem pracy, reprezentujących dyscyplinę naukową lub artystyczną, w zakresie której podmiot ma otrzymać uprawnienie; osoby te, mogą być wliczane do minimalnej liczby osób zatrudnionych, o ile są zatrudnione nie krócej niż rok w podmiocie wnioskującym; – tak art. 176 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy wprowadzającej, - zgodnie natomiast z art. 5 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, uprawnienie do nadawania stopnia naukowego doktora nadaje Centralna Komisja na wniosek jednostki organizacyjnej, biorąc pod uwagę poziom działalności naukowej lub artystycznej jednostki oraz liczbę zatrudnionych w niej osób posiadających tytuł profesora, lub stopnień doktora habilitowanego; art. 6 ust. 1 tej ustawy wskazywał, że uprawnienie do nadawania stopnia doktora może otrzymać jednostka organizacyjna, która zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej osiem osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego lub osób, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, dla których ta jednostka jest podstawowym miejscem pracy, w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm.), reprezentujących dziedzinę nauki lub dziedzinę sztuki, w zakresie której jednostka organizacyjna ma otrzymać uprawnienie; w myśl art. 6 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych uprawnienie do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego może obejmować tylko te dyscypliny naukowe lub artystyczne, które w danej jednostce organizacyjnej są reprezentowane przez co najmniej pięć osób, zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego lub osób, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, - biorąc pod uwagę powyższe - oprócz wymagań stawianych dotychczas - ustawodawca wprowadził dodatkowe kryterium w postaci konieczności zatrudniania co najmniej 12 osób posiadających co najmniej stopień doktora, dla których ten podmiot jest podstawowym miejscem pracy, reprezentujących dyscyplinę naukową lub artystyczną, w zakresie której podmiot ma otrzymać uprawnienie, - wzięto również pod uwagę poziom działalności naukowej lub artystycznej jednostki - kolejną przesłankę, określoną w art. 5 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, - wniosek Uczelni nie spełniał kryteriów formalno-prawnych i merytorycznych w odniesieniu do kompleksowej oceny jakości naukowej i pracy badawczo-rozwojowej; w oparciu o informacje podane we wniosku nie można przyjąć, że wnioskodawca spełnia warunki do nadania uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora [...] w dyscyplinie [...], określone w art. 6 ustawy z dnia o stopniach naukowych, - Wydział [...] Uczelni jest największą jednostką organizacyjną tej uczelni; powstał 1 września 2016 roku na bazie Wydziału [...]; składa się z Instytutu [...], Instytutu [...], Instytutu [...], Instytutu [...], Instytutu [...], Instytutu [...] oraz Instytutu [...]; do września 2018 roku funkcjonowały dwa instytuty, prowadzące badania naukowe i kształcenie z zakresu [...]: Instytut [...] oraz Instytut [...]; Wydział ma uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie [...], [...] w dyscyplinie [...] oraz [...] w dyscyplinie [...]; w jednostce są reprezentowane dwie dziedziny naukowe, - Wydział miał także uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]; Centralna Komisja przyznała takie uprawnienia na mocy decyzji z [...] listopada 1997 r.; jednak - po kontroli przewodów doktorskich przeprowadzonych w tej jednostce – cofnięto te uprawnienia - [...] listopada 2016 r.; powodem była bardzo niska ocena merytoryczna - przez kompetentnych uczonych - 6 wylosowanych rozpraw doktorskich oraz stwierdzone liczne błędy formalne, związane z przeprowadzonymi przewodami doktorskimi, - do rady naukowej zalicza się 64 nauczycieli akademickich z tytułem naukowym lub stopniem doktora habilitowanego, w tym 22 profesorów tytularnych; spośród nich 37 osób reprezentuje nauki [...]; wnioskodawcy wskazali 12 osób - spośród członków Rady Wydziału [...], wchodzących do minimum kadrowego w dyscyplinie [...]; trzech nauczycieli akademickich posiada tytuł naukowy, dziewięciu pozostałych stopień doktora habilitowanego; - we wniosku nie przedstawiono informacji o dacie urodzenia osób, wchodzących do minimum kadrowego, chociaż takie dane znalazły się w charakterystyce pozostałych członków rady wydziału; jednak - na podstawie daty uzyskania tytułu zawodowego magistra - można wnosić o wieku poszczególnych pracowników uczelni; i tak dwie osoby spośród profesorów tytularnych są już w wieku emerytalnym (magisterium odpowiednio 1965 i 1972); z pozostałych 10 pracowników wydziału - zaliczonych do minimum kadrowego - 4 osoby uzyskały stopień doktora habilitowanego za granicą (dwie na S., jedna w W., i jedna w K.); formalnie są one traktowane równorzędnie z polskimi habilitacjami; z pozostałej szóstki pracowników jedna osoba jest zatrudniona od [...] października 2018 r., a zatem nie może być wliczana do minimum kadrowego; pozostało pięcioro uczonych, spełniających wszelkie kryteria formalne i merytoryczne - uzyskali stopnie i tytuł naukowy w polskich uczelniach i nie są w wieku emerytalnym, - podsumowując - z osób wymienionych przez wnioskodawcę, wszystkie osoby zakwalifikowano do nauk [...] w dyscyplinie [...]; 11 osób spełnia wszystkie warunki wymienione w ustawie, jedna z osób - dr hab. I. D. — nie może być zaliczona do minimum kadrowego, ponieważ nie dostarczyła wymaganych oświadczeń; dokumentacja habilitacyjna nie spełnia warunków uznania jej za reprezentanta [...]; dr hab. F. A. jest z kolei zatrudniony krócej niż rok (od [...] października 2018 r.); stabilności w spełnianiu związanych z minimum kadrowym warunków nie sprzyja też fakt, że kilka osób przekroczyło wiek emerytalny, - przedstawiono rozwój kadry naukowej na Wydziale [...] Uczelni w latach 1996-2016 a następnie opisano, jaki był w latach 2015-2018 wkład osób zaliczonych do minimum kadrowego w rozwój kadry naukowej, oraz recenzowanie prac lub udział w różnych formach współpracy ze studiami doktoranckimi, prowadzonymi na Wydziale [...]; reasumując wskazano, że - doceniając wkład w rozwój kadr naukowych, szczególnie jednej z osób - zaangażowanie pozostałych jest niewielkie, - oceniono bazą dydaktyczną i badawczą Wydziału [...] – jako odpowiednią do podejmowanych zadań; odnotowano, że Biblioteka Uniwersytecka ma dosyć bogaty księgozbiór. znacznie skromniejsze są jednak zasoby Biblioteki [...] (zlokalizowanej w budynku Instytutu [...]), - podsumowując wskazano: - do minimum kadrowego jednostki organizacyjnej może być zaliczonych 11 osób; jedna z osób jest zatrudniona krócej niż rok (rok zatrudnienia osiągnie w [...] października 2019 r).; biorąc jednak pod uwagę strukturę wiekową tej grupy może być problemem stabilność uzyskanych ewentualnie uprawnień - ich utrzymanie w kolejnych latach; wnioskodawca spełni formalnie ustawowe warunki za 5 miesięcy, ale struktura wiekowa osób zaliczonych do minimum jest póki co niekorzystna; - przy docenieniu wkładu jednej z osób w kształcenie kadr naukowych, obciążającym większość wskazanego składu osobowego jest brak jakiegokolwiek zaangażowania w rozwój kadry naukowej i dość ograniczony wkład pozostałych osób, - Wydział [...] realizował uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...] w latach 1997-2017; w uzasadnieniu decyzji o cofnięciu uprawnień wskazano, że zadecydowały o tym dwa fakty: - w 5 przewodach doktorskich (z poddanych kontroli 6 przewodów doktorskich) stwierdzono "rażące naruszanie prawa i wysoką niestaranność w procedowaniu"; również 5 pracom wystawiono ocenę niedostateczną; skontrolowane prace i przewody doktorskie pochodziły z czasów, kiedy były prowadzone samodzielne studia doktoranckie w dyscyplinie pedagogika (lata 2003-2018); zauważono też "niezgodne ze stanem faktycznym przypisywanie afiliacji do dyscypliny naukowej’; w tej sytuacji zmiany, które nastąpiły, nie dają pełnej gwarancji należytej staranności. związanej z uzyskaniem wysokiego poziomu kształcenia kadr naukowych, - na podstawie przywołanych wyżej argumentów nie ma obecnie jeszcze podstaw do przyznania Wydziałowi [...] uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]; spośród podanych wyżej powodów najważniejsze są następujące: - tylko 11 osób zaliczonych do minimum spełnia formalne warunki zaliczenia ich dominimum kadrowego - jedna z nich będzie je spełniała za 5 miesięcy; - przekroczenie wieku emerytalnego przez więcej niż 50% składu, stanowiącego minimum kadrowe, nie gwarantuje utrzymania ciągłości uprawnień; - brak jakiegokolwiek zaangażowania w dzieło kształcenia kadr naukowych 3 osób i dość ograniczony wkład pozostałych osób (oprócz 1) nie gwarantuje zmiany jakościowej w kształceniu kadry naukowej; - stopnie doktora habilitowanego 2 osób wymagały nostryfikacji, a w kolejnych 2 przypadkach uznania uprawnień tych osób, jako równoważnych z uprawnieniami doktora habilitowanego; może to być czynnikiem utrudniającym wnoszenie znaczącego wkładu w rozwój dyscypliny i kształcenie kadr naukowych; - pomimo idących w dobrym kierunku zmian strukturalnych oraz zmian w zatrudnieniu samodzielnych pracowników w Instytucie [...], Wydział [...] uzyskał tylko kategorię naukową [...]. W skardze sformułowano zarzuty: - naruszenia przepisów prawa materialnego: - art. 176 ust. 2 ustawy wprowadzającej, poprzez błędną interpretację (i zastosowanie) - w szczególności pominięcie ustawowej dyspozycji stanowiącej, że: uprawnienia nadaje się, biorąc pod uwagę poziom działalności naukowej lub artystycznej, w tym kategorie naukowe uzyskane w wyniku ostatniej kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej; uprawnienia do nadawania stopnia doktora nadaje się podmiotowi zatrudniającemu co najmniej 12 osób posiadających co najmniej stopień doktora, dla których ten podmiot jest podstawowym miejscem pracy, reprezentujących dyscyplinę naukową lub artystyczną, w zakresie której podmiot ma otrzymać uprawnienie; - art. 33 ust. 1a i ust. 1b ustawy o stopniach - poprzez błędną interpretację (i zastosowanie), oraz przekroczenie granic kognicji; w szczególności naruszono obowiązek zapewnienia harmonijnego rozwoju kadry naukowej, zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego, oraz kanon kierowania się przez organ zasadą rzetelności, bezstronności i przejrzystości realizowanych działań oraz dążeniem do wyrównywania udziału kobiet i mężczyzn w jej pracach, - rażącego naruszenie prawa, co do regulacji: - art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanego dalej K.p.a., poprzez wydanie decyzji na podstawie okoliczności niemających znaczenia prawnego, a wręcz naruszające podstawowe prawa i zasady prawne obowiązujące w dacie orzeczenia, - art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także nieuwzględnienie w toku rozpoznania sprawy interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (publicznego), i w tym też zakresie naruszenie dyspozycji wskazanego art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach naukowych - art. 8 ustawy K.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji państwa, i w tym też zakresie naruszenie dyspozycji art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach naukowych, - art. 10 § 1 K.p.a.; poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, - art. 73 § 1 K.p.a., poprzez odmowę wydania odpisów z akt sprawy i uniemożliwienie zapoznania się z dokumentami przedstawianymi, które dotyczyły przedmiotowego postępowania, - art. 77 § 1 w zw. z art. 81 K.p.a., poprzez nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, - art. 78 § 1 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów, o które wnioskowała strona w toku postępowania administracyjnego, w tym zlecenia recenzji, - art. 80 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez wybiórcze ustalenia i dowolne uznanie - wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu - że nie spełniono przesłanek z art. 176 ust. 2 ustawy wprowadzającej, - art.107 § 1 i § 3 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia - w szczególności, gdy istniejący w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy stoją w sprzeczności z rozstrzygnięciem - a także przesłanek pozwalających stwierdzić poprawność zastosowania norm uznaniowych, wynikających z art. 176 ust. 2 ustawy wprowadzającej; przekroczono przez to granice uznania administracyjnego, - art. 107 § 1 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez nie wskazanie podstawy prawnej podjętej decyzji, - naruszenia zasad równości stron i poszanowania praw nabytych – wynikających z art. 32 ust. 1 i art.45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art.14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.) i art. 14 Międzynarodowego Pakt Praw Obywatelskich I Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38 poz. 167) - poprzez zastosowanie przesłanek dyskryminujących ze względu na wiek i z tytułu treści legalnie nabytych praw; stanowi to wprost naruszenie art. 2 i 32 Konstytucji RP. W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Wywodzono, że organ bezpodstawnie odnosił się do kryteriów, które nie mogły mieć znaczenia z perspektywy ustalenia, czy są spełniono warunki przyznanie wnioskowanego uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora. Organ - bez żadnych podstaw – nawiązał do kwestii wieku kadry dydaktycznej jak i kraju, gdzie uzyskano stopnie naukowe. Nie mogły mieć także znaczenia w sprawie przywoływane przez organ nieprawidłowości, jakie miały miejsce uprzednio - w kontekście cofnięcie uprawnień do nadawania stopnia naukowego. Nie zapewniono także Uczelni udziału w sprawie. Uwzględnienie tych wymagań umożliwiałoby usunięcie uchybień, w postaci braku wskazania właściwej kadry. Żądano przeprowadzenia dowodu z dokumentów na okoliczność zatrudniania przez Uczelnię właściwej ilości osób o stosownych kwalifikacjach, co jest wymagane dla uzyskania wnioskowego uprawnienia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 48 akt sądowych. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w zakresie w jakim wymagałoby to wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Trafna jest generalnie argumentacja Centralnej Komisji w kontekście przywołania istotnych w sprawie regulacji materialno-prawnych, jak i konstatacji o niespełnieniu przez Uczelnię jednego z wymaganych warunków - minimum kadrowego, wobec zbyt krótkiego okresu zatrudnienia jednej z osób (dr hab. F. A.). Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. W takiej sytuacji uwzględnienie wniosku nie było możliwe. Zakreślone stosownymi regułami prawa materialnego wymagania – w szczególności wobec treści art. 176 ust. 2 ustawy wprowadzającej - musiały być bowiem spełnione łącznie. Odnosząc się do zarzutów skargi należy natomiast wskazać, że są one zasadne tam, gdzie wywodzono wadliwą konstrukcję uzasadnienia zaskarżonego aktu. Centralna Komisja nie wskazała jednoznacznie, które z przyczyn i w kontekście jakich regulacji normatywnych, mają stanowić o nieuwzględnieniu wniosku, zaś w uzasadnieniu przywoływano kilkukrotnie tą samą argumentację. Nie mogło mieć to wprawdzie wpływu na wynik sprawy, gdy określone, powołane w uzasadnieniu, ustalenia organu są w istocie bezsporne i znajdują stwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, a równocześnie - z mocy ustawy - stanowią przesłankę negatywną uwzględnienia wniosku. W takiej sytuacji uchybienie wymaganiu odpowiedniego uzasadnienia orzeczenia - w kontekście realizacji idei budowania zaufania do organów państwa oraz przekonywania (tak art. 107 § 3, w zw. z art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a.), poprzez precyzyjne, spójne i komunikatywne przedstawienie motywów wydania rozstrzygnięcia - nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, choć nie budzi aprobaty. Należy jeszcze raz podkreślić, że - w myśl art. 176 ust. 2 pkt 2 ustawy wprowadzającej, który znajdzie w tej sprawie zastosowanie wobec terminu zainicjowania sprawy - dla uzyskania wnioskowanych uprawnień niezbędne było zatrudnianie kadry dydaktycznej w ilości co najmniej 12 osób, posiadających co najmniej stopień doktora, na których dany podmiot jest podstawowym miejscem pracy a reprezentujących dyscypliną naukową, w zakresie której ma być uzyskane uprawnienie. Osoby te musiały być zatrudnione co najmniej przez rok (ust. 2 pkt 4) i są określane mianem minimum kadrowego. Wbrew wywodom skargi, warunku tego Uczelnia oczywiście nie spełniała ani na dzień złożenia wniosku ([...] października 2018 r.) ani nawet na dzień wydania decyzji w sprawie ([...] września 2019 r.). Co jasno wynika z załączonych do wniosku materiałów, jedna z osób zaliczanych do minimum kadrowego (dr hab. F. A.) była tam zatrudniona dopiero od [...] października 2018 r. (tak poz. 1 tabeli w części 2.1. wniosku). Okoliczność ta – potwierdzona wprost we wniosku Uczelni - nie była kwestionowana nawet na etapie skargi. W takiej sytuacji bezzasadne byłoby przeprowadzanie przez Sąd jakichkolwiek dowodów na okoliczność zatrudnienia przez Uczelnię wymaganego minimum kadrowego. Nie wskazano zresztą, z jakiego dokumentu miałby on być przeprowadzony. Orzekając w sprawie organ nie był z kolei obowiązany oczekiwać, aż wymaganie w danym zakresie zostanie spełnione wobec upływu czasu, zwłaszcza że w dłuższym okresie nastąpić mogą też inne zmiany w zatrudnieniu pozostałych osób, wskazanych jako minimum kadrowe, zaś generalnie termin na rozpatrzenie wniosku to 6 miesięcy (tak art. 5 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych). Choć w rozpatrywanym przypadku został on przekroczony, Uczelnia - wskazując minimum kadrowe - winna była mieć świadomość o niespełnianiu wymagań formalnych. Bez znaczenia jest też mylne wskazanie w uzasadnieniu skarżonego aktu, jakoby wymagany staż zatrudnienia osoby zaliczonej we wniosku do minimum kadrowego miał być osiągnięty dopiero za pięć miesięcy (prawdopodobnie kopia ze wstępnych stanowisk). Nie ma to jednak znaczenia, gdy wymagany staż nie był osiągnięty na dzień orzekania. Nie mogło też mieć znaczenia w sprawie, podnoszone w skardze, ewentualne uchybienie obowiązkowi zapewnienia stronie pełnego udziału w postępowaniu. W sprawie - co do powyższej istotnej okoliczności - nie było żadnych wątpliwości a ustalenia Centralnej Komisji w danym zakresie były zgodne z własnym oświadczeniem Uczelni. Nie może być także uwzględniona argumentacja, jakoby uchybienie zapewnieniu udziału strony w postępowaniu mogło być istotną wadliwością, gdyż uniemożliwiło Uczelni modyfikację wniosku - wskazanie osób o kwalifikacjach, które spełniałyby wymagania. Postępowanie wyjaśniające - z udziałem strony (w tym w kontekście dostępu do dokumentów) - nie służy bowiem eliminacji wad, gdy chodzi o spełnienie wymagań formalnych uzyskania uprawnienia, lecz wyjaśnieniu określonych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Z kolei niewskazanie we wniosku osób, spełniających wymogi dla minimum kadrowego, nie może być traktowane jako brak formalny. Organ nie był więc zobowiązany wzywać do usunięcia określonych uchybień. Wypada odnotować, że - w myśl powołanego już art. 176 ust. 2 zdanie wstępne ustawy prowadzającej - w sprawie generalnie znajdą zastosowanie reguły wynikające z ustawy o tytule naukowym. W myśl więc jej art. 29 ust. 1 stosuje się w danym postępowaniu przepisy K.p.a., lecz jedynie odpowiednio. Procedura uzyskania uprawnienia do nadawania stopnia naukowego jest przy tym prowadzona pomiędzy dwoma, wyspecjalizowanymi podmiotami - Centralną Komisją oraz szkołą wyższą - w ramach procedury określonej przepisami szczególnymi, m.in. w zakresie procedowania przed Centralną Komisją - wymagania wniosku, sporządzania recenzji czy zasięgania opinii odpowiedniej sekcji Centralnej Komisji, wedle rozporządzenia Ministra Nauki I Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie trybu zgłaszania wniosków o przyznanie uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 402), czy statutu Centralnej Komisji, zatwierdzonego zarządzeniem nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r. W sprawie nie znajdowała więc zastosowania ogólna reguła art. 79a K.p.a. (przepis nieprzywołany zresztą w skardze). Centralna Komisja nie miała wobec tego obowiązku wskazywania Uczelni wymogów formalnych w zakresie minimum kadrowego, którym uchybiono. Odnosząc się do pozostałych kwestii należy wskazać, że ewentualne uchybienia, co do stosownie precyzyjnego uzasadnienia rozstrzygnięcia - w tym powołania kryteriów istotnych z perspektywy treści normatywnej art. 176 ust. 2 pkt 1 ustawy wprowadzającej, w kwestii poziomu działalności naukowej, co do zagadnień wykraczających poza uzyskanie wyniku ostatniej kompleksowej oceny jakości działalności (wskazano w danym zakresie na przyznanie kategorii [...], a więc poziomu zadowalającego, w myśl art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o zasadach finansowania nauki) - nie mogą mieć znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Istniała bowiem - jak już wskazano - negatywna przesłanka przyznania wnioskowanego uprawnienia. Jedynie na marginesie wypada odnotować, że oceniając minimum kadrowe w kontekście wieku zespołu dydaktycznego, nawiązano jakkolwiek do kryterium możliwości realizacji działalności naukowej (stabilność kadry). Nie wskazano natomiast logicznego związku w tym obszarze, co do przywołania faktu uzyskanie stopni naukowych za granicą. Kwestie te nie mają jednak istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, skoro trafnie odmówiono przyznanie Uczelni wnioskowanego uprawnienia. W takiej sytuacji poza oceną Sądu pozostają także zarzuty ewentualnego naruszenie przepisów prawa materialnego, w zakresie reguł równości czy niedyskryminacji, wyrażonych zarówno w Konstytucji RP, jak i umowach międzynarodowych. Kwestie te nie mogły rzutować na treść rozstrzygnięcia. Nie uchybiono też istotnie reguóm: działania organu na podstawie przepisów prawa, wyjaśniania sprawy w istotnym zakresie, uwzględnienia słusznego interesu strony czy przywołania w treści orzeczenia podstaw prawnych wydanej decyzji. W zakresie, gdzie pozostaje to w związku z wynikiem sprawy, Sąd nie dopatrzył się tym bardziej, wywodzonego w skardze, rażącego naruszenia prawa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.