II SA/Wa 2050/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie powołania na stanowisko służbowe - oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., odmawiającą policjantowi T. K. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o powołaniu z dniem 29 marca 2010 r. W. J. na stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w C. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Komendant Miejski Policji w C. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. na podstawie art. 6d ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) powołał podinsp. W. J. z dniem 29 marca 2010 r. na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji [...] w C. Alternatywnym wnioskiem mł. insp. T. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, ewentualnie o stwierdzenie w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nieważności powyższego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Komendant Miejski Policji w C. świadomie rażąco naruszając prawo szeregiem swoich czynności, doprowadził do bardzo poważnego naruszenia konstytucyjnych praw podmiotowych jednostki, a mianowicie do pozbawienia jej realnego prawa do dwuinstancyjnego postępowania wynikającej z art. 78 ustawy zasadniczej, skonkretyzowanego w art. 15 i 127 Kpa. Ponadto Komendant Miejski Policji w C. swoimi działaniami naruszył szereg zasad wypływających z Konstytucji RP oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. demokratycznego państwa prawa poprzez doprowadzenie do iluzji możliwości obrony interesu prawnego w przewidzianym prawem postępowaniu; praworządności poprzez brak poszanowania dla działania na podstawie i w granicach prawa; prawa do sprawiedliwego, jawnego i szybkiego procesu poprzez brak działania w sposób bezstronny oraz prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wymienione natomiast okoliczności zadaniem mł. insp. T. K. stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji bądź wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. na zasadzie art. 157 § 1 i 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kpa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] marca 2010 r. T. K. odwołał się do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powodem powyższego rozstrzygnięcia był brak interesu prawnego po stronie wnioskującego policjanta uzasadniającego wszczęcie niniejszego postępowania, a zatem brak legitymacji prawnej do wszczęcia postępowania i brak możliwości bycia stroną postępowania. Organ wskazał, iż skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną prawnie gwarantowaną, a nie wyłącznie faktyczną sytuacją a zaskarżaną przezeń decyzją, związek polegający na tym, że decyzja ta narusza, czyli pozbawia lub ogranicza, właśnie jego interes prawny lub uprawnienia jako indywidualnego podmiotu. O tym czy wnioskodawca jest stroną postępowania administracyjnego nie decyduje bowiem sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest norma prawna ogólna albo też norma prawna jednostkowa, konkretna. Zainteresowany we wniosku z dnia 3 czerwca 2010 r. nie przywołał żadnej okoliczności świadczącej o naruszeniu przez rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] marca 2010 r. jego prawem chronionego uprawnienia. Nie wskazał także żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego, którego złamanie przez organ narusza jego prawa, a tylko w takiej sytuacji można mówić o posiadaniu interesu we wszczęciu postępowania nadzorczego, którego celem będzie wykazanie, że powołany przepis rzeczywiście został przy wydawaniu decyzji naruszony i to w sposób określony przez jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Organ podkreślił, iż od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może powołać się na przepis prawa materialnego, z którego wynikałyby dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W sytuacji wnioskodawcy taki interes faktyczny występuje, ale w rozumieniu art. 28 Kpa nie rodzi on legitymacji do bycia stroną postępowania administracyjnego. T. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 157 § 2 w zw. z art. 28 Kpa poprzez błędną ocenę interesu prawnego. Wskazywał na związek pomiędzy decyzją odwołującą go ze stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w C. i decyzją z dnia [...] marca 2010 o powołaniu na to stanowisko W. J., zaznaczając, iż organ II instancji uchylił decyzję o odwołaniu w części dotyczącej daty jego dowołania i nadto decyzja w zakresie prawidłowości odwołania stała się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Skarżący uważa, iż posiada interes prawny w kwestionowaniu zasadności decyzji o powołaniu W. J.. Nadto interes ten wyprowadza także z okoliczności wadliwego wykonywania swoich obowiązków przez W. J., co nie powinno być obojętne, jego zdaniem dla interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja, na którą powołuje się skarżący zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w skardze, która ma w jego ocenie wykazać istnienie interesu prawnego w zakwestionowaniu w formie wznowienia postępowania administracyjnego albo stwierdzenia nieważności decyzji o powołaniu W. J. na stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w C., dotyczy jedynie interesu faktycznego. Trafnie argumentuje organ, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego uzasadniającego jego uprawniania do bycia stroną zarówno w postępowaniu wznowieniowym jak i nieważnościowym. Zatem ze względów formalno - prawnych organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o powołaniu W. J. na stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w C. Zaznaczyć tu należy, iż skarżący sam wniosek w przedmiocie zakwestionowania przedmiotowej decyzji złożył w formie alternatywnej, pozostawiając organowi prawo wyboru pomiędzy wznowieniem postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją o powołaniu W. J. na stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w C., a stwierdzeniem nieważności powyższej decyzji o powołaniu, jednakże w obu wypadkach dla czynnego uczestniczenia w każdym z tych postępowań niezbędne jest legitymowanie się interesem prawnym, niezbędnym do posiadania statusu strony w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z treścią art. 28 Kpa. Skarżący wskazuje tu na interes faktyczny, który niewątpliwie posiada, ale nie potrafi wykazać interesu prawnego, pojmowanego wprost jako interesu wypływającego z określonej normy prawnej, wynikającego z tej normy wprost a nie pośrednio. Legitymację w postępowaniu administracyjnym określają bowiem przepisy prawa, a nie czynności prawne pomiędzy poszczególnymi podmiotami. Interpretując pojęcie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym organ trafnie przywołuje wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/11, stwierdzającego, iż skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną prawnie gwarantowaną, a nie wyłącznie faktyczną sytuacją a zaskarżaną przezeń decyzją, związek polegający na tym, że decyzja ta narusza, czyli pozbawia lub ogranicza, właśnie jego interes prawny lub uprawnienia jako indywidualnego podmiotu. O tym, czy wnioskodawca jest stroną postępowania administracyjnego nie decyduje bowiem sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest norma prawna ogólna albo też norma prawna jednostkowa, konkretna. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podzielił stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu objętych niniejszą skargą decyzji, które to naruszenia mogłyby skutkować uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności tych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.