II SA/Wa 2053/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmawiającą wydania J.M. pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Organ, rozpatrując przedmiotową sprawę, ustalił następujący stan faktyczny. J.M. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r., który wpłynął do organu I instancji w dniu [...] stycznia 2010 r., wystąpił o wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Strona poinformowała, że jest funkcjonariuszem Policji, z dniem [...] stycznia 2010 r. po wypracowaniu pełnej wysługi emerytalnej odchodzi na emeryturę. Potrzebę posiadania broni umotywowała faktem, iż w czasie pełnienia służby dokonywała zatrzymań wielu przestępców i wielokrotnie pod jej adresem kierowane były groźby i ostrzeżenia. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. organ I instancji poinformował J.M. o ustawowym obowiązku przedłożenia aktualnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych potwierdzających zdolność do posługiwania się bronią. Pismo to odebrane zostało w miejscu zamieszkania strony w dniu [...] czerwca 2010 r. Z uwagi na fakt nieprzedstawienia w terminie określonym w tym piśmie przedmiotowych orzeczeń, organ wydał decyzję odmawiającą wydania stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Od powyższej decyzji J.M. złożył odwołanie, w którym wskazał, iż raport o wydanie pozwolenia na broń złożył, będąc funkcjonariuszem Policji, a ta grupa osób zgodnie z przepisami ustawy o broń jest zwolniona z obowiązku przedkładania orzeczeń. Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji jest dla niego krzywdząca. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że ustawodawca nałożył na osoby występujące z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń obowiązek przedstawienia orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających, że mogą one dysponować bronią (art. 15 ust. 3). W art. 17 ust. 4 ustawy umieścił zaś zapis obligujący organy Policji do odmowy wydania pozwolenia na broń osobie, która składając wniosek o wydanie pozwolenia, orzeczeń tych nie przedstawi. J.M. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na broń, będąc jeszcze policjantem w służbie czynnej, jednakże uczynił to na kilka dni przed swoim odejściem na emeryturę (9 dni, jeśli za datę złożenia wniosku przyjmie się datę na nim umieszczoną – [...] stycznia 2010 r., 4 dni, jeśli przyjmie się datę z prezentaty Komisariatu Policji w R. – [...] stycznia 2010 r.). Zdawał więc sobie sprawę, iż w toku postępowania (zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. organ właściwy w sprawach broni winien załatwić wniosek nie później niż w ciągu miesiąca), jego sytuacja faktyczna ulegnie zmianie, tj. przestanie mieć do niego zastosowanie przepis art. 15 ust. 6 ustawy zwalniający, m.in. funkcjonariuszy Policji z obowiązku dostarczenia orzeczeń, o których mowa w ust. 3, jeśli na podstawie odrębnych przepisów posiadają broń służbową. Organ wskazał, iż miał obowiązek w toku prowadzonego postępowania wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, także te, które zaistniały już po złożeniu wniosku, a które mają wpływ na sposób jej rozstrzygnięcia. Z tego też względu organ I instancji nie mógł pominąć faktu, iż skarżący po złożeniu wniosku odszedł ze służby w Policji, a więc jego sytuacja faktyczna i prawna uległa zmianie, której konsekwencją jest brak możliwości zastosowania przepisu art. 15 ust. 6 ustawy. Z tego powodu organ I instancji wezwał skarżącego do przedstawienia orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego. Skoro zatem skarżący wymaganych orzeczeń nie przedstawił, organ zobligowany był do odmowy wydania pozwolenia na broń. Brak bowiem orzeczeń potwierdzających zdolność psychofizyczną osoby zainteresowanej posiadaniem broni stanowi negatywną przesłankę wydania pozwolenia (art. 17 ust. 4 ustawy). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę art. 15 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z art. 65 § 2 k.p.a., polegającą na błędnym przyjęciu, że obowiązek przedstawienia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego dotyczy także osoby, która w dniu złożenia wniosku na wydanie pozwolenia na broń była funkcjonariuszem Policji, a przed wydaniem decyzji (pozwolenia na broń) przeszła na emeryturę. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),w myśl którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], odmawiająca skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej została podpisana z upoważnienia Komendanta Stołecznego Policji przez [...] M.N. – Naczelnika Wydziału [...] Komendy Stołecznej Policji. Decyzją Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w sprawie ustalenia zakresu upoważnienia do załatwiania spraw w imieniu Komendanta Stołecznego Policji, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych i postanowień wynikających z właściwości Komendanta Stołecznego Policji w § 3 upoważniono [...] M.N. – Naczelnika Wydziału [...] Komendy Stołecznej Policji do wydawania m.in. w imieniu Komendanta Stołecznego Policji decyzji administracyjnych w sprawie pozwoleń na broń palną, w tym bojową, myśliwską, sportową, gazową, sygnałową i alarmową z wyjątkiem decyzji administracyjnych zezwalających na posiadanie broni palnej w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do treści art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie z treścią art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia sprawy w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielone na podstawie powołanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu, przy czym pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji publicznej, nie ma zatem uprawnienia do upoważnienia innych pracowników do działania w imieniu organu. Działanie pracownika bez upoważnienia właściwego organu administracji publicznej pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Z analizy upoważnień do podpisywania decyzji w I instancji wynika, że [...] M.N. – Naczelnik Wydziału [...] Komendy Stołecznej Policji nie był osobą, która posiada stosowne upoważnienie Komendanta Stołecznego Policji do podpisywania decyzji administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń palną bojową, wydanych osobom fizycznym w celu ochrony osobistej, o które to pozwolenie wnioskował skarżący. W związku z tym, że decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. została podpisana przez osobę nieuprawnioną, należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd obowiązany był również wyeliminować z obrotu prawnego decyzję II instancji, albowiem Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotkniętą nieważnością, rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzekając o kosztach, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.