II SA/Wa 2054/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, WSA Janusz Walawski, Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi T. S., K. S. oraz A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego - oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 95 ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.), nakazał T. S., K. S. i A. S., opróżnić wraz z wszelkimi rzeczami stanowiącymi ich własność, zajmowany lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w Ł., w terminie do dnia 15 listopada 2007 r. Od tej decyzji skarżący wnieśli odwołanie. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 127 § 1 pkt 2 oraz art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) oraz art. 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, uchylił decyzję w części dotyczącej orzeczenia o terminie opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. [...] m. [...] w Ł. i w tej części umorzył postępowanie w pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przedmiotowy lokal został przydzielony S. A. – funkcjonariuszowi KMMO w Ł., na podstawie przydziału kwatery stałej w dniu [...] września 1976 r. przez ówczesnego zastępcę Komendanta Miejskiego MO ds. Administracyjno-Gospodarczych w Ł. Do zamieszkania w tym lokalu uprawnieni byli: żona M. A. oraz synowie: A. i S. A. Jak wynika z akt sprawy, od dnia 1 stycznia 2003 r. w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, oprócz głównego najemcy i jego żony, zamieszkuje K. S. – wnuczka S. A. wraz z mężem T. S. i małoletnią córką A. S. S. A. zmarł w dniu 24 lipca 2006 r., natomiast jego żona w dniu 13 lipca 2004 r. Po śmierci S. A. T. S. zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. o uregulowanie stanu prawnego zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] m. [...] w Ł. T S został zameldowany w tym lokalu na pobyt stały w dniu 1 grudnia 2005 r. bez zgody dysponenta mieszkania. Komendant Główny Policji, rozpoznając sprawę, wskazał, że krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji jest zawężony i wyczerpująco wymieniony w ustawie o Policji (funkcjonariusze, ich małżonkowie, wstępni i dzieci) oraz w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214), której postanowienia art. 29 ust. 1 i 2 dają prawo do zajmowania takich mieszkań emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach. Do mieszkań tych, co jest istotne przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, odpowiednio stosuje się przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy, zatem prawo do lokalu mieszkalnego z zasobów Policji mają wyłącznie wskazane powyższej grupy osób. Organ wskazał, że zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Decyzję wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu – art. 95 ust. 4 ustawy. W świetle tych przepisów nielegitymowanie się tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji stanowi samodzielną przesłankę żądania opróżnienia takiego mieszkania, następującego – jak wykazano wyżej – w drodze postępowania administracyjnego. Organ uznał, że skarżący nie posiadają tytułu prawnego do tego lokalu. W szczególności nie są osobami uprawnionymi jego zajmowania w świetle ustawy o Policji oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Tytuł prawny do zasiedlenia takiego lokalu stanowi decyzja administracyjna o jego przydziale (na podstawie której właściwy organ gminy zawiera ze wskazaną w decyzji osobą umowę najmu) lub legitymowanie się uprawnieniami do jego zajmowania, wynikającymi, jak wskazano wyżej, z ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Fakt zameldowania skarżących w mieszkaniu przy ul. [...] m. [...] w Ł. nie stanowi uprawnienia do jego zajmowania, a zameldowanie w danym lokalu jest wyrazem dopełnienia obowiązku meldunkowego wynikającego z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Jednocześnie organ wskazał, iż żaden z przepisów zarówno ustawy pragmatycznej, jak i rozporządzenia wykonawczego nie przewiduje możliwości wyznaczenia terminu do opróżnienia lokalu mieszkalnego w decyzji administracyjnej. Termin ten wynikać będzie z czynności o charakterze faktycznym, technicznym podjętych w ramach postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji organ uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w części dotyczącej orzeczenia o terminie opróżnienia lokalu mieszkalnego i w tej części umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Od powyższej decyzji T. S. i K. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podkreślili, iż skoro zostali w przedmiotowym lokalu zameldowani, to nie wyrażają zgody na opróżnienie tegoż mieszkania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. odpowiadają prawu. W sprawie bezsporne jest, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w Ł. zajmowany przez T. S., K. S. oraz ich małoletnią córkę A. S. pozostaje w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Lokal ten przydzielony [...] września 1976 r. dziadkowi skarżącej K. S. – S. A. należy do mieszkań przeznaczonych dla policjantów. Cel przeznaczenia tego lokalu określony został wprost w art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, zamieszczonym w rozdziale 8 ustawy "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Zgodnie z tym przepisem na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 wymienionej ustawy decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 wydaje się, poza wypadkami wymienionymi w ust. 2 pkt 1-9, także w przypadku zajmowania tego lokalu mieszkalnego przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby bez tytułu prawnego. Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu (art. 95 ust. 4 ustawy o Policji). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ prawidłowo stwierdził, że K. S. oraz jej mąż T. S., oraz małoletnia córka A. S. nie dysponują tytułem prawnym do wymienionego lokalu mieszkalnego. Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że uprawnienie takie wynika z wywodzonego przez skarżących faktu zamieszkiwania w lokalu przydzielonym w 1976 r. dziadkowi K. S. i sprawowania nad nim opieki, jak również z faktu zameldowania T. St. w przedmiotowym lokalu w dniu 1 grudnia 2005 r. Fakt zameldowania na pobyt stały w konkretnym lokalu mieszkalnym nie stanowi okoliczności decydującej o posiadaniu przez osobę zameldowaną tam tytułu prawnego do zajmowania tegoż lokalu. Stosownie do treści przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji przez organ administracyjny, ewidencja ludności polega na rejestracji i danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach – art. 1 ust. 2 powołanej ustawy. Ponadto przepisy te nakładają na osobę przebywającą na terytorium RP obowiązek zameldowania się w miejscu stałego pobytu lub pobytu czasowego i wskazują, że pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania – art. 2, art. 4, art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Poza wspólnym zamieszkiwaniem z dziadkiem oraz zameldowaniem w przedmiotowym lokalu skarżący nie powołuje się na żadne inne okoliczności faktyczne i prawne, które mogłyby stanowić tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a rozstrzygnięcie organu, w świetle ustalonego i niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, jest prawidłowe. W związku z zajmowaniem przez skarżących lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, organ obowiązany był orzec o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.