II SA/Wa 2057/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 711/12 w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej postępowanie administracyjne postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 711/12, umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie dodatku mieszkaniowego, z uwagi na śmierć skarżącego. J. D. – następca prawny B. D. – pismem z dnia 16 listopada 2012 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 711/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność rozpoznawanej skargi. Skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. Stosownie do przepisu art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania, zakończonego prawomocnym orzeczeniem, z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona niemożności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 P.p.s.a.). W myśl art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zgodnie natomiast z art. 276 zd. 1 P.p.s.a. do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Zatem oprócz zachowania terminu i podstawy wznowienia Sąd w pierwszej kolejności, w związku z art. 276 P.p.s.a., ma obowiązek zbadać na zasadach ogólnych, czy skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1229/04 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) stwierdził, iż: "niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej będzie miała miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i przyczyn podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe to prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach, które nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. Przyczyny podmiotowe to prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie skargi wniesionej przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego. Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Jeżeli legitymacja podmiotu opiera się na interesie prawnym, badanie legitymacji następuje w toku postępowania. Podmioty powołane do ochrony obiektywnego porządku prawnego mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi". Innymi słowy, jeżeli z przyczyn obiektywnych i oczywistych tj. bez konieczności badania interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. wynika, iż podmiot wnoszący skargę nie jest do tego uprawniony, Sąd odrzuca skargę jako niedopuszczalną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż przedmiotem postępowania w sprawie rozstrzygniętej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 711/12, była skarga B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie dodatku mieszkaniowego. Należy stwierdzić, iż dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem osobistym, czyli ściśle związanym z osobą, której zostało ono przyznane. Organ orzekający bada bowiem konkretną sytuację życiową i mieszkaniową wnioskującego. To z kolei prowadzi do wniosku, że świadczenie to nie podlega dziedziczeniu i nie dotyczy interesu prawnego innych osób. Skoro zatem postępowanie w sprawie dodatku mieszkaniowego dotyczyło wyłącznie osoby B. D. to oznacza, że jego brat nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż nie przechodzą na niego żadne obowiązki związane z postępowaniem w tej sprawie i nie przysługuje mu w związku z tym jakikolwiek interes prawny w tym przedmiocie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 276 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.