II SA/Wa 2059/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2018 r. [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej - oddala skargę - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana W. Ł. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwanej dalej organem I instancji/CKL MSWiA) z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], na mocy której CKL MSWiA odmówiła zmiany własnej decyzji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Mazowieckiej Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Warszawie (zwanej dalej MRKL MSWiA) z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie umorzenia postępowania wszczętego w związku ze skierowaniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] wystawionym przez Biuro Ochrony Rządu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ I instancji wskazał, że skarżący wystąpił do Przewodniczącego CKL MSWiA z pismem z dnia [...] lutego 2018 r. zatytułowanym "Wezwanie do stwierdzenia nieważności decyzji". W piśmie zawarto żądanie zmiany w decyzji CKL MSWiA z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję MRKL MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie umorzenia postępowania wszczętego w związku ze skierowaniem Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], uchylenia ww. decyzji MRKL MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] oraz wznowienia postępowania orzeczniczego zainicjowanego ww. skierowaniem. Ustalono, że skarżący jest byłym funkcjonariuszem Biura Ochrony Rządu, który został zwolniony ze służby dnia [...] lipca 2016 r. CKL MSWiA ostatecznym orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] uznała, że skarżący jest niezdolny do służby oraz przyznano mu III grupę inwalidztwa w związku z wypadkiem w służbie oraz w związku ze służbą. W dniu 14 czerwca 2017 r. skarżący przedłożył w MRKL MSWiA skierowanie wystawione przez Biuro Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] kierujące go do MRKL MSWiA w celu: uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą albo ustalenia związku albo braku związku ze służbą funkcjonariusza i funkcjonariusza zwolnionego ze służby. MRKL MSWiA decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] - powołując się na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096; zwanej dalej Kpa) - umorzyła postępowanie orzecznicze wszczęte w związku ze skierowaniem Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], podnosząc w uzasadnieniu, iż na mocy ostatecznego orzeczenia CKL MSWiA z dnia [...] października 2016 r. nr [...] skarżący został uznany za niezdolnego do służby oraz przyznano mu III grupę inwalidztwa w związku z wypadkiem w służbie oraz w związku ze służbą. Z uwagi na istnienie w obrocie prawnym ostatecznego orzeczenia rozstrzygającego sprawę objętą ww. skierowaniem Biura Ochrony Rządu, organ uznał postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe i umorzył je, uznając, że jest to kolejne postępowanie orzecznicze dotyczące tej samej materii i nie może być prowadzone. MRKL MSWiA wskazała również, iż skarżący, jako były funkcjonariusz posiadający prawo do emerytury, zgodnie z art. 27 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 481 ze zm.), kierowany jest do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (w celu ustalenia aktualnej grupy inwalidzkiej) przez właściwy organ emerytalny. Organ wskazał, że skarżący jako podstawę prawną swoich żądań w przedmiocie zmiany bądź uchylenia decyzji CKL MSWiA nr [...]z dnia [...] września 2017 r. i MRKL MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], wskazał art. 154 § 1 Kpa w zw. z art. 157 § 2 Kpa. CKL MSWiA stwierdziła, iż żądanie to nie zasługuje na uwzględnienie albowiem za zmianą bądź uchyleniem tych decyzji nie przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, nie zachodzi zatem przesłanka zmiany decyzji wskazana w art. 154 § 1 Kpa. Podstawy do zmiany decyzji CKL MSWiA nr [...] z dnia [...] września 2017 r. w trybie art. 154 § 1 Kpa, w ocenie CKL MSWiA, nie stanowi uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczenia CKL MSWiA z dnia [...] października 2016 r. W dniu wydania decyzji MRKL MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] i CKL MSWiA nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Pan W.Ł. posiadał już uprawnienia emerytalne (posiada je od dnia [...] grudnia 2016 r.). Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich MSWiA emerytów i rencistów do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych kieruje, w celu ustalenia aktualnej grupy inwalidzkiej, właściwy organ emerytalny. Od decyzji CKL MSWiA z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] skarżący wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zarzucił naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz art. 25 § 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Powołując się również na zmianę okoliczności sprawy, tj. uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy wyroku z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 orzeczenia CKL MSWiA z dnia [...] października 2016 r. nr [...], wniósł o zmianę lub uchylenie decyzji CKL MSWiA nr [...] z dnia [...] września 2017 r. oraz decyzji MRKL MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], wznowienie postępowania orzeczniczego w związku ze skierowaniem Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r., wyłączenie pracownika na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 5 Kpa, jak również podjęcie działań wobec przewodniczącego CKL MSWiA na zasadzie art. 38 Kpa. Organ decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję CKL MSWiA z dnia [...] czerwca 2018 r. i stwierdził, że w jego ocenie odwołanie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem dalsze prowadzenie postępowania orzeczniczego w sprawie zainicjowanej skierowaniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], prowadziłoby do wydania orzeczenia niezgodnego z prawem. Zdaniem organu to wiązałoby się z ponownym orzekaniem przez komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w sprawie inwalidztwa skarżącego. W ocenie organu, sprawa inwalidztwa skarżącego była przedmiotem orzeczenia CKL MSWiA z dnia [...] października 2016 r. Postępowanie w sprawie objętej skierowaniem Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r. stało się bezprzedmiotowe (cel określony w skierowaniu został zrealizowany), wobec czego podległo umorzeniu. Sytuacji tej nie zmienia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 uchylający ww. orzeczenie CKL MSWiA z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Organ wskazał, że w odniesieniu do osoby zwolnionej ze służby, której ustalono prawo do renty inwalidzkiej, jedynym organem legitymowanym do wydania skierowania do komisji lekarskiej jest właściwy organ emerytalny - Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka słusznego interesu strony, który uzasadniałby uchylenie lub zmianę decyzji administracyjnej, o którym mowa w art. 154 § 1 Kpa oraz że żądanie strony dotyczy decyzji, na mocy której nie nabyła ona prawa. Decyzja umarzająca postępowanie w trybie art. 105 Kpa jest decyzją o charakterze procesowym i w przeciwieństwie do decyzji merytorycznych, tj. rozstrzygających sprawę co do jej istoty – nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów procedury szczegółowo opisane w skardze. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji lub jej zmianę oraz zobowiązanie Przewodniczącego CKL MSWiA do wydania decyzji administracyjnej na okoliczność zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] września 2017 r. i podjęcia czynności zgodnie ze skierowaniem z dnia [...] lipca 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] sierpnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2018 r. odmawiającą zmiany własnej decyzji. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W ocenie Sądu zarzuty skargi są bezzasadne. W opisanym wyżej stanie faktycznym nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia zarzucane przez skarżącego rażące naruszenia przez organy orzekające przepisów procedury administracyjnej wynikających z Kpa oraz ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie został pozbawiony praw przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym. Zasadne jest twierdzenie organu, że zgodnie z art. 122a § 1 Kpa sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Wobec tego w tym stanie faktycznym nie było możliwości załatwienia sprawy milcząco. Podniesiony zarzut naruszenia art. 104 § 1 i 2 Kpa poprzez spowodowanie rażącej przewlekłości postępowania administracyjnego w związku ze złożonymi wnioskami skarżącego z dnia [...] lutego, [...] marca, [...] i [...] czerwca 2018 r. nie odnosi się do postępowania prowadzonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji tak więc nie może być uwzględniony. Odnośnie do zarzutów dotyczących niezastosowania art. 145 § 1 pkt 3, 4, 5 i 7, art. 147, art. 149 w zw. z art. 150, art. 154 § 1 w zw. z art. 157 § 2 oraz art. 156 § w zw. z art. 157 § 1 i 2 Kpa. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 oraz orzeczeniem [...], zasadne jest twierdzenie, że stosownie do art. 61 § 1 Kpa to strona w żądaniu wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania. Wniosek strony wiąże organ co do treści żądania. Ostatecznie skarżący wskazał, iż domaga się uchylenia decyzji na podstawie art. 154 § 1 Kpa. Zasadne jest twierdzenie organu, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w ramach przepisu art. 154 § 1 Kpa. organ administracji powinien wyjaśnić, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony może uzasadniać uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 § 1 Kpa jedynie wówczas, gdy strona spełnia przesłanki materialnoprawne do przyznania jej danego uprawnienia. Słuszny interes strony nie może być rozumiany jako kwestionowanie decyzji, bo jest ona wadliwa merytorycznie i tym samym krzywdząca dla strony. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 Kpa musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 Kpa nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Sprawa inwalidztwa skarżącego była przedmiotem orzeczenia CKL MSWiA z dnia [...] października 2016 r. i z tego powodu postępowanie w sprawie objętej skierowaniem Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r. stało się bezprzedmiotowe (cel określony w skierowaniu został zrealizowany), wobec czego podległo umorzeniu. Sytuacji tej nie zmienia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 uchylający ww. orzeczenie CKL MSWiA z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Należy zauważyć, że w obecnym stanie faktycznym zasadne jest twierdzenie, że w odniesieniu do osoby zwolnionej ze służby, której ustalono prawo do renty inwalidzkiej, jedynym organem legitymowanym do wydania skierowania do komisji lekarskiej jest właściwy organ emerytalny (Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA). W tym stanie rzeczy na podstawie skierowania Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r. nie jest możliwe prowadzenie postępowania. Mając na uwadze stan faktyczny i prawny organ słusznie stwierdził, iż uwzględnienie żądania skarżącego zmiany decyzji CKL MSWiA z dnia [...] września 2017 r. i uchylenia decyzji MRKL MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. w sprawie umorzenia postępowania wszczętego w związku ze skierowaniem Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r., prowadziłoby do wydania decyzji niezgodnej z prawem, albowiem wiązałoby się z ponownym orzekaniem w tej samej sprawie, tj. sprawie inwalidztwa skarżącego. Tym samym w sprawie brak jest przesłanki słusznego interesu strony, który uzasadniałby uchylenie lub zmianę decyzji administracyjnej w trybie określonym w art. 154 § 1 Kpa. Ponadto żądanie skarżącego dotyczy decyzji, na mocy której nie nabył on prawa. Decyzja umarzająca postępowanie w trybie art. 105 Kpa jest decyzją o charakterze procesowym, nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Analiza decyzji o umorzeniu postępowania w kontekście nabycia bądź też nie nabycia praw nie jest zatem w ogóle możliwa. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonały jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił i wyjaśnił w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ppsa orzekł, jak w sentencji.