II SA/Wa 2060/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej (sprawozdawca) Protokolant – starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni palnej – oddala skargę – Wnioskiem z dnia II SA/WA 42/16 lutego 2015 r. A. L. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o dopuszczenie go do posiadania broni palnej sportowej podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 30 ust. 1 i 1 a, art. 30 ust. 1 b i ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 104 i 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "Kpa", dopuścił A. L. do posiadania broni palnej: - centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, - bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, - gładkolufowej, - przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego) podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych. W odwołaniu od powyższej decyzji A. L. wniósł o jej uchylenie oraz dopuszczenie do posiadania broni palnej sportowej podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych, gdyż przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, a nadto nie jest ona zgodna z żądaniem strony oraz sprawia wrażenie, że popisująca ją osoba nie zna ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu powołał się na decyzję wydaną w stosunku do G. K., mocą której Komendant Główny Policji dopuścił ww. do posiadania broni palnej podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych, a tym samym organ wskazał, że nie ma tu zastosowania art. 12 ustawy. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 30 ust. 1 i 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań. Zgodnie zaś z ust. 1 a tego przepisu, wymóg zatrudnienia o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek sportowy w rozumieniu odrębnych przepisów, ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzenia strzeleckich zawodów sportowych. Ponadto w myśl ust. 1 b tego przepisu, osoby o których mowa w ust. 1a, są zwolnione z egzaminu w zakresie broni sportowej określonego w art. 16 ust. 1, jeśli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Organ stwierdził następnie, że wnioskodawca spełnia wszelkie przesłanki, by dopuścić go do posiadania broni palnej wymienionej w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, iż w ramach dopuszczenia do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych (art. 30 ust. 1), można uzyskać prawo do dysponowania jedynie bronią określoną w art. 10 ust. 4 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, a więc bronią do celów sportowych. Ustawodawca zalicza do niej broń centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze 12 mm oraz broń bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze 6 mm, gładkolufową oraz przystosowana do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego). Taką właśnie broń (nie określając jej kalibru) wskazał organ I instancji. To zaś, że nie użył określenia "broń palna sportowa" nie oznacza, że przyznał stronie prawo do dysponowania bronią inną, niż określona w jej żądaniu. Organ odwoławczy nie zgodził się ponadto z zarzutem, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 Kpa wobec wydania decyzji przed upływem wyznaczonych 21 dni, skoro decyzja jest zgodnie z żądaniem. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. L. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organ I instancji. Zarzucił jej wydanie z rażącym naruszeniem: art. 6, art. 8, art. 10 § 1, art. 61 § 1 i art. 107 § 1 Kpa oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu podniósł, że organy obydwu instancji naruszyły art. 61a § 1 Kpa poprzez samowolną zmianę żądania strony. Strona natomiast uprzedziła organ, że rezygnuje z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ale tylko wtedy, gdy decyzja będzie zgodna z jej żądaniem. Zatem w takiej sytuacji wydając decyzję wcześniej niż wskazany przez organ termin, dopuścił się on naruszenia art. 10 § 1 Kpa. Wyjaśniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 Kpa skarżący podniósł, iż osnowa decyzji organu I instancji wbrew wymogowi, nie jest sformułowana w sposób jasny i precyzyjny, a jedynie pośrednio wynika z uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), dalej "uba", w brzmieniu obowiązującym do 30 listopada 2015 r., osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, w których mowa w art. 29 ust. 1 (m.in. szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom kursów, kształcącym w zasadzie pracownika obrony), przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań. Zgodnie zaś do ust. 1a tego przepisu, wymóg zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek sportowy w rozumieniu odrębnych przepisów, ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych. Ponadto w myśl ust. 1b art. 30, osoby o których mowa w ust. 1a, są zwolnione z egzaminu w zakresie broni sportowej określonego w art. 16 ust. 1, jeśli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Poza sporem jest w niniejszej sprawie, że skarżący posiada aktualną licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, a tym samym jest zwolniony z konieczności zdawania egzaminu z art. 16 ust. 1 uba. Legitymuje się również pozytywnym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym, które stwierdza ją, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 uba. Oznacza to, że spełnia przesłanki umożliwiające wydanie decyzji o dopuszczeniu go do posiadania broni palnej sportowej w postaci broni: bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze 6 mm; centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze 12 mm; gładkolufowej, przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego), podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych. Osnowa decyzji dopuszczającej A. L. do posiadania broni palnej wymienionej wyżej, lecz bez określenia kalibru, podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych, jest w ocenie Sądu prawidłowa, zaś decyzja rozstrzyga sprawę zgodnie z żądaniem. Oczywistym jest przecież, że chodzi w niniejszej sprawie o dopuszczenie do posiadania broni palnej do celów sportowych, a więc broni palnej wymienionej w art. 10 ust. 4 pkt 4. Żadna inna broń palna nie może zatem wchodzić w rachubę. Stąd też niezrozumiałe i nietrafne jest twierdzenie skarżącego, iż uzyskał szersze uprawnienia niż te, o które wnosił, a nadto, iż przyznano mu uprawnienia, których nie zna ustawa. W konsekwencji jako chybiony należy ocenić zarzut naruszenia art. 61 § 1 Kpa. Nietrafny jest też w sytuacji wydania decyzji zgodnie z żądaniem skarżącego, zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8 Kpa, a więc zasady pogłębienia zaufania do organów państwa. Powoływanie się przez skarżącego na okoliczność, że Komendant Główny Policji w 2011 r. wydał decyzję, mocą której dopuścił do posiadania broni palnej podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych innego członka klubu strzeleckiego, którego członkiem jest też skarżący, bez określenia rodzajów broni palnej, nie ma żadnego znaczenia. Na podstawie wskazanej decyzji ww. członek klubu strzeleckiego uzyskał bowiem takie same uprawnienia jak skarżący. Niezasadny jest wreszcie w świetle powyższego zarzut naruszenia art. 107 § 1 Kpa poprzez niejasne i nieprecyzyjne sformułowanie rozstrzygnięcia decyzji organu pierwszej instancji. Nadmienić trzeba bowiem, że adnotacja dokonana w wydanej skarżącemu legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni wskazuje wyraźnie (dla celów porządkowych), jaką bronią może on dysponować. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.