II SA/Wa 2061/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Ewa Marcinkowska Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji postanawia: umorzyć postępowanie Szef Oddziału [...] Biura Ochrony Rządu, pismem z dnia [...] marca 2011 r., wystąpił do Szefa Biura Ochrony Rządu z wnioskiem o przeniesienie do dyspozycji funkcjonariusza Wydziału [...] Oddziału [...] BOR – [...] J. F., który od dnia [...] lipca 2010 r. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Rozkazowi personalnemu, z uwagi na interes służby, nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Szef Biura Ochrony Rządu, działając na podstawie art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], z dniem [...] kwietnia 2011 r. zwolnił [...] J. F. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] kwietnia 2011 r. przeniósł do dyspozycji Szefa BOR, w związku z przewidywanym mianowaniem funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe lub zwolnieniem ze służby. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. J. F. złożył odwołanie od przedmiotowego rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2011 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania I instancji, w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.): uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Szefa BOR; orzekł, że zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego nastąpiło z dniem [...] maja 2011 r., a przeniesienie do dyspozycji Szefa BOR nastąpiło od dnia [...] maja 2011 r.; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.), Szef BOR kieruje Biurem Ochrony Rządu i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie jego zadań, m.in., poprzez prowadzenie polityki kadrowej. Jednym z elementów prowadzenia takiej polityki jest, wynikająca z art. 25 ww. ustawy, właściwość Szefa BOR do dokonywania rozstrzygnięć w zakresie mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o BOR funkcjonariusz w służbie stałej, zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, może być przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR, jeżeli przewiduje się mianowanie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Minister wskazał, że z wykazu zwolnień lekarskich [...] J. F. wynika, że ww. zaprzestał służby z powodu choroby z dniem [...] sierpnia 2010 r. i do dnia [...] maja 2011 r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim. Ponadto, pomimo skierowania ww. oficera do właściwej komisji lekarskiej, celem określenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do dalszej służby w BOR, do dnia [...] lipca 2011 r. brak było orzeczenia w tym zakresie. Organ II instancji wyjaśnił, że mając na względzie, iż zajmowane przez oficera stanowisko służbowe [...] Wydziału [...] Oddziału [...] Biura Ochrony Rządu jest newralgicznym stanowiskiem w strukturze Oddziału, wymagającym od zajmującego je funkcjonariusza zaangażowania, dyspozycyjności oraz ciągłości realizowanych na nim obowiązków i zadań, Szef Oddziału [...] Biura Ochrony Rządu wniósł o odwołanie [...] J. F. z tego stanowiska. W ocenie organu odwoławczego, Szef BOR, realizując obowiązek wynikający z cyt. art. 7 ustawy o BOR, dokonał analizy obsady stanowisk Oddziału [...], uznał wniosek Szefa Oddziału [...] za uzasadniony i rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. zwolnił ww. oficera ze stanowiska służbowego i przeniósł do swojej dyspozycji. Zdaniem Ministra, Szef BOR, realizując obowiązek wynikający z art. 7 ustawy o BOR i korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 25 i 26 ww. ustawy, dokonał rozstrzygnięcia, które uwzględniało nadrzędny w sprawie interes społeczny, rozumiany jako interes służby, nie pogarszało warunków służby funkcjonariusza, który zachował prawo do uposażenia, pozostałych świadczeń i uprawnień wynikających z ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestionowany rozkaz personalny uwzględnia potrzeby służby, polegające na zapewnieniu nieprzerwanej realizacji zadań na stanowisku [...], daje również funkcjonariuszowi czas zakończenia leczenia i rehabilitacji, a także uzyskania stosownego orzeczenia komisji lekarskiej, które stanowisko będzie podstawą do dopuszczenia oficera po długotrwałej chorobie do wykonywania obowiązków służbowych, jak również może mieć wpływ na ocenę możliwości i potrzeb służby w dalszym wykorzystaniu umiejętności i doświadczenia oficera w strukturze BOR. Pismem z dnia 05 sierpnia 2011 r. J. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie, uchylenie rozkazu personalnego wydanego w I instancji oraz przywrócenie do służby na uprzednio zajmowane stanowisko służbowe w BOR lub równorzędne. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu, polegające na bezzasadnym zwolnieniu go z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji; art. 26 ust. 1 w zw. z art. 34 ustawy o Biurze Ochrony Rządu, poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż fakt przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim i oczekiwanie na orzeczenie komisji lekarskiej jest przesłanką do zwolnienia ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Szefa BOR; art. 26 ust. 3 ustawy o Biurze Ochrony Rządu, poprzez nieskonkretyzowanie terminu na jaki przenosi się skarżącego do dyspozycji Szefa BOR; przepisów postępowania oraz błędne zinterpretowanie przez organ "interesu służby", a przez to wydanie niewłaściwej decyzji o przeniesieniu do dyspozycji; rażące naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie, poprzez przyjęcie, że rozkaz personalny Szefa BOR nie naruszył rażąco art. 107 § 1 i 3 kpa, wobec całkowitego braku uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz braku przeprowadzenia postępowania dowodowego; niezastosowanie art. 7, 9, 10, 77 § 1 kpa, polegające na niezapewnieniu stronie faktycznego udziału w prowadzonym postępowaniu, rozstrzygnięcie sprawy bez zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; przepisów postępowania przez nieuwzględnienie art. 107 § 3 kpa, w zakresie właściwej podstawy prawnej i uzasadnienia rozstrzygnięcia oraz bezzasadne zastosowanie art. 108 § 1 kpa i nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na przedmiotową skargę pełnomocnik organu, uznając skargę za bezzasadną, wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. strona skarżąca wniosła o umorzenie postępowania, z uwagi na przywrócenie jej do wykonywania obowiązków służbowych i zaproponowanie równorzędnego stanowiska, które przyjęła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe oznacza, że skarżący cofając skargę rezygnuje z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 4