II SA/Wa 2063/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Joanna Kube WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant Beata Gibzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w przedmiocie przeniesienia do dalszego pełnienia służby 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w P., w dniu [...] grudnia 2008 r., działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 2777 z późn. zm.), wydał rozkaz personalny nr [...], którym z dniem 30 grudnia 2008 r. przeniósł V. R. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. Organ na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), określonemu powyżej rozkazowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu organ podał m.in., że art. 32 ust. 1 ustawy o Policji przyznaje Komendantowi Wojewódzkiemu Policji uprawnienie do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Ponadto z art. 36 ust. 1 i 2 powołanej ustawy wynika, iż powyżej określony organ ma możliwość prowadzenia polityki kadrowej w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych na Policję. V. R. wniosła od powyższego rozkazu personalnego odwołanie, w którym zażądała: 1) jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, 2) stwierdzenia jego nieważności i wstrzymania jego wykonania, 3) wyeliminowania rozkazu z obrotu prawnego, 4) "ustalenia faktycznego, a także prawnego statusu kadrowego i uposażenia finansowego od 15 kwietnia 2007 r. do chwili obecnej z rozbiciem na czasokres, uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych na faktycznie i prawnie zajmowanym w przedmiotowym okresie stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokości". Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] stycznia 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał m.in., że "uzasadnienie prawne i faktyczne zawarte w skarżonym rozstrzygnięciu należy uznać za co najmniej satysfakcjonujące (...). W ocenie organu, trudno jest polemizować z zarzutem, że zaskarżony rozkaz personalny został wprowadzony do obrotu prawnego z naruszeniem prawa, skoro strona nie wskazała na czym konkretnie to naruszenie miałoby polegać (...). Zdaniem organu odwoławczego, nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności było zasadne i organ pierwszej instancji prawidłowo to uzasadnił (interes służby tożsamy z interesem służby)". W tym miejscu należy podać, iż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji stał się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd postanowieniem z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt II Sa/Wa 548/09 zawiesił postępowanie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa, w dniu [...] lipca 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] oraz utrzymującego go w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał m.in., że nie stwierdził zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2-7 Kpa. Powyżej określony organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] września 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r. Skarżąca we wniesionej skardze zarzuciła, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: 1) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, 2) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa, 3) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 11 Kpa, 4) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 107 § 1 i 3 Kpa. W dalszej części skargi, skarżąca wskazała inne naruszenia prawa procesowego i ustawy o Policji. Skarżąca, podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła środek zaskarżenia od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2008 r., który został utrzymany w mocy przez organ odwoławczy. Skarżąca wnosząc środek zaskarżenia, wniosła o jego uchylenie czy też stwierdzenie jego nieważności. W tym stanie rzeczy, organ rozpoznający odwołanie zobowiązany był do jego rozpoznania w pełnym zakresie, natomiast organ odwoławczy w niniejszej sprawie ograniczył się wyłącznie do zbadania zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących trybu zwykłego, gdy zobowiązany był do rozpoznania odwołania w pełnym zakresie, tzn. również w zakresie nieważności postępowania, o co wnosiła skarżąca. Zdaniem Sądu, organ w sposób nieuzasadniony wszczął, po wydaniu ostatecznej decyzji w trybie zwykłym, postępowanie w trybie nadzwyczajnym i wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz utrzymującego go w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] została wydana [...] lipca 2009 r., tj. po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tego organu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] r., bowiem skarga została wniesiona w dniu 17 marca 2009 r. W zaistniałej sytuacji procesowej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zobowiązany był na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa zawiesić postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym, gdyż zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.