II SA/Wa 2063/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. zwolnił P. B. ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] sierpnia 2014 r., na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 49 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] września 2013 r. Komendant Główny Straży Granicznej wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia P. B. ze służby stałej w Straży Granicznej w trybie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675, z późn. zm.). Wszczęcie postępowania nastąpiło z powodu trwającego nieprzerwanie od dnia [...] czerwca 2006 r. zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w związku z postawieniem P. B. przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 Nr 88, poz. 553 z późn. zm.) w zw. z art. 12 kk. Organ wskazał, iż do dnia wydania rozkazu personalnego nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia, a zatem spełniona została przesłanka faktyczna oraz formalna niezbędna do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej. Komendant Główny Straży Granicznej uznał, iż biorąc pod uwagę analizę akt przedmiotowej sprawy, należy tę sankcję zastosować. Organ podkreślił przede wszystkim, iż zarzucane funkcjonariuszowi czyny pozostają w ścisłym związku z wykonywaniem przez niego zadań w Straży Granicznej, ich charakter pozostaje w rażącej sprzeczności z wymaganiami stawianymi funkcjonariuszom, wobec czego jego dalsze pozostawanie w formacji nie leży w jej interesie. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem odwołania P. B. do Ministra Spraw Wewnętrznych w którym zarzuciła m.inn. 1) niezgodne ze stanem faktycznym oraz treścią prawomocnej decyzji - rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] września 2013 r. przyjęcie, że w dniu wydawania zaskarżonej decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby stałej w Straży Granicznej: - skarżąca pozostawała zawieszeniu w czynnościach służbowych, podczas, gdy z mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] września 2013 r. została ona przeniesiona do dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej; - skarżąca pozostawała jednocześnie zarówno w zawieszeniu w czynnościach służbowych, jak i w dyspozycji (vide: wers 5 i 6 zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] KG SG o zwolnieniu skarżącej ze służby stałej w SG). W ocenie skarżącej, powyższe błędne ustalenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skarżąca została zwolniona na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, przewidującego zwolnienie funkcjonariusza pozostającego w okresie zawieszenia, podczas gdy w chwili wydawania rozkazu o zwolnieniu skarżącej ze służby stałej w SG, nie pozostawała ona już w zawieszeniu w czynnościach służbowych. Zarzuciła również rażące naruszenie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na normie prawnej wyrażonej w tym przepisie, podczas, gdy nie zaszły w stosunku do skarżącej przesłanki do jego zastosowania , a także naruszenie szeregu przepisów Kpa. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. na podstawie art.138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia P. B. ze Służby Straży Granicznej i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień [...] października 2014 r. zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 45 ust. 2 pkt. 11 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2011 r., Nr 116, poz. 675 z późn. zm.), funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Z regulacji tej i innych przepisów ustawy wynika, że funkcjonariuszom zawieszonym w obowiązkach służbowych nie zapewniono bezwzględnej trwałości stosunku służbowego aż do czasu zakończenia wszczętego przeciwko nim postępowania karnego. Ustawodawca przyznał tym funkcjonariuszom tylko ochronę czasową gwarantując, że przed upływem wyznaczonego okresu nie mogą być oni zwolnieni ze służby. Oznacza to, że dopóki nie upłynie 12-miesięczny okres zawieszenia, funkcjonariusze ci - niezależnie od wagi przypisywanych im przestępstw i innych okoliczności sprawy - nie mogą być wyeliminowani z grona funkcjonariuszy na omawianej podstawie. Organ wskazał, iż od czasu zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych minęło już ponad 12 miesięcy, a postępowanie karne w jej sprawie prowadzone przez Sąd Rejonowy [...] w S. w sprawie sygn. akt [...] - trwa nadal. W dniu [...] maja 2014 r. Sąd wydał wyrok, którym uznał [...] SG P. B. winną popełnienia zarzucanych jej czynów i wymierzył karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, ustalając, że wysokość stawki dziennej wynosi 80 zł oraz orzekł zastosowanie środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowiska związanego z pełnieniem funkcji publicznej w Straży Granicznej przez okres [...] lat i przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa w wysokości 350 zł., przy czym wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat. Wyrok ten na chwilę obecną jest nieprawomocny. W tym stanie rzeczy zdaniem organu zaistniały łącznie dwa warunki dotyczące możliwości zastosowania przez organ administracji sankcji przewidzianej w art. 45 ust. 2 pkt. 11 ustawy o Straży Granicznej. W opinii organu odwoławczego za rozwiązaniem stosunku służbowego z [...] SG P. B. przemawia również charakter zarzucanych jej czynów. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżącej postawiono zarzuty popełnienia czynów karanych przewidzianych w art. 228 § 1 kk polegających na przyjęciu korzyści majątkowych w zamian za odstąpienie od czynności służbowych. Waga i rodzaj zarzucanego jej przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego dawały pełną podstawę do powzięcia wątpliwości co do dochowania przez skarżącą wymogu nieposzlakowanej opinii niezbędnej do dalszego pełnienia służby w Straży Granicznej. Powołując się na treść art. 31 ust 1 ustawy o Straży Granicznej organ wskazał, iż służby w straży Granicznej może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, posiadający zdolność psychiczną i fizyczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Stąd też w świetle powyższej regulacji bezspornym jest, że funkcjonariusz, któremu przedstawiono zarzut obejmujący czyn popełniony w związku z pełnieniem funkcji publicznej, ścigany z oskarżenia publicznego, nie spełnia ustawowego wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii. Nie zmienia tego stanu rzeczy fakt, że postępowanie karne nie zostało do chwili obecnej zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca nie uzależnia rozwiązania stosunku w służbowego na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej od stwierdzenia winy funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu (w takim przypadku ustawodawca przewidział obligatoryjne zwolnienie ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy). Stąd też w ocenie organu odwoławczego, nie można zarzucić organowi I instancji, iż nie orzekł w omawianej sprawie na podstawie i w granicach prawa, albowiem okoliczności faktyczne sprawy, jak również zebrany materiał dowodowy uzasadniały zastosowanie wobec [...] SG P. B. trybu zwolnienia określonego w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej. W zaistniałej sytuacji interes społeczny przeważa nad interesem strony. W sprawie nie może mieć decydującego znaczenia fakt, że funkcjonariusz wcześniej nienagannie wykonywał obowiązki służbowe i otrzymywał nagrody uznaniowe. Pozostawienie zawieszonego funkcjonariusza w służbie leży niewątpliwie w jego interesie. Ewidentna sprzeczność pomiędzy interesem społecznym a indywidualnym interesem funkcjonariusza nie oznacza, że nie przyznając pierwszeństwa argumentacji funkcjonariusza przemawiającej za pozostawieniem go w służbie, organ naruszył granice uznania administracyjnego. Zatem organ I instancji prawidłowo uznał, że wobec nadrzędności interesu społecznego, jakim jest skuteczność wypełniania ustawowych zadań Straży Granicznej, sprawa nie mogła być załatwiona w sposób zgodny z oczekiwaniem strony. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy podniósł, że dobro publicznych służb mundurowych wymaga, aby w gronie ich funkcjonariuszy znajdowały się wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, wolne od jakichkolwiek podejrzeń (wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 327/11, LEX nr 1068504). Budowaniu autorytetu i dobrego wizerunku Straży Granicznej nie może zatem sprzyjać pozostawieniu w służbie funkcjonariuszy, którzy wskazanych wymogów nie spełniają. Ponadto przypisywane [...] SG P. B. czyny muszą być surowo traktowane nie z uwagi na samą wysokość ewentualnych korzyści majątkowych, ale ze względu na fakt, że czynów tych miała się ona dopuścić w trakcie wykonywania obowiązków służbowych i w zamian za odstąpienie od czynności służbowych. Dlatego też w przypadku zarzucanych funkcjonariuszowi przestępstw korupcyjnych, popełnionych z wykorzystaniem zajmowanego stanowiska służbowego, indywidualny interes skarżącej w żadnej mierze nie mógł zyskać przewagi nad interesem państwa i formacji, której jest ona funkcjonariuszem. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżonej decyzji zarzuciła jak w odwołaniu miedzy innymi; 1. pominięcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie faktu, że skarżąca w dniu wydawania rozkazu o zwolnieniu jej ze służby w SG opartego na przesłance pozostawania w długotrwałym zawieszenia w czynnościach służbowych, nie pozostawała już w zawieszeniu, lecz z mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] września 2013 r., z dniem [...] października 2013 r., została zwolniona z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesiona do dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem skarżąca została zwolniona z mocy art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, przewidującego zwolnienie funkcjonariusza pozostającego w okresie zawieszenia, podczas, gdy w chwili wydawania rozkazu o zwolnieniu skarżącej ze służby stałej w SG, nie pozostawała ona już w zawieszeniu w czynnościach służbowych. W konsekwencji, zaskarżoną decyzję oraz decyzję ja poprzedzającą, oparto na niewłaściwej podstawie prawnej - rażąco naruszając art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, w sytuacji gdy nie zaszły w stosunku do skarżącej przesłanki do zastosowania tego przepisu. Zarzuciła również naruszenie art. 8,9,11,10 § 1, 75 § 1 w zw. z 78 § 1 i § 2, art. 77,80,108 § 1 Kpa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.) funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Regulacja zawarta w tym przepisie oznacza, że ustawodawca funkcjonariuszom zawieszonym w czynnościach służbowych zapewnił ochronę przed zwolnieniem ze służby, jednocześnie określając, że przyznane gwarancje mają charakter czasowy i maksymalnie obejmują okres 12 miesięcy zawieszenia. Przed upływem tego okresu zwolnienie zawieszonego funkcjonariusza ze służby w tej formacji nie jest zatem dopuszczalne. Po upływie tego okresu organ Straży Granicznej uzyskuje możliwość zwolnienia ze służby zawieszonego funkcjonariusza, przy czym jednocześnie jest zobowiązany do ustalenia, czy nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia. Okoliczność, że postępowanie karne nie zostało zakończone, nie wpływa na możliwość wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, jeśli upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Istnienie w obrocie prawnym decyzji o przedłużeniu funkcjonariuszowi okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego nie uniemożliwia wydania decyzji o zwolnieniu go ze służby. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest bowiem okresem gwarancyjnym, w którym funkcjonariusz jest objęty ochroną przed zwolnieniem ze służby, aż do czasu prawomocnego zakończenia jego sprawy w postępowaniu karnym. Samo zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych pełni rolę podobną do roli środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym. Możliwość przedłużenia okresu zawieszenia, realizowanego w trybie administracyjnym, ma przede wszystkim służyć dobru służby w kontekście zarzucanego funkcjonariuszowi czynu. Podobieństwo instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym wskazuje, że specyfika tego rodzaju spraw ogranicza zakres postępowania administracyjnego, regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem sam fakt toczącego się postępowania karnego z zarzutem popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa, bez względu na jego wynik, może determinować rozstrzygnięcie organu Straży Granicznej o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, czego następstwem, w przypadku niezakończenia postępowania karnego w okresie 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, może być decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W świetle cyt. art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego ("można zwolnić"). Pozostaje ona pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem decyzji, a nie celowość jej podjęcia. Kontrola tego rodzaju decyzji przez Sąd polega na ustaleniu, czy wydanie decyzji na podstawie obowiązujących przepisów prawa było dopuszczalne, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 Kpa. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Przyznany organowi luz decyzyjny może być również częściowo determinowany już w samej treści przepisu upoważniającego organ do działania na zasadzie uznania administracyjnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż jak wyżej podano , regulacja przewidziana w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej przewiduje podjęcie rozkazu personalnego o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w ramach uznania administracyjnego. Przy czym sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza granicami kontroli sądowej. Ocena, czy przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza zawieszonego w .czynnościach służbowych ze służby w Straży Granicznej doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 Kpa. Wskazać należy, iż zarówno pojęcie interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywatela, nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes strony nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 Kpa. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, publ. OSNCP 1994/9/181 wyraził pogląd, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". Zagadnienie wyważenia słusznego interesu w sprawie jest trudne, gdyż opiera się na elementach ocennych. Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż w sprawie jest niesporne, że P. B. została zawieszona w czynnościach służbowych decyzją nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2006 r. na okres 3 miesięcy tj. od dnia [...] kwietnia 2006 r. do [...] lipca 2006 r. w związku z postawieniem jej przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 w zw. z art.12 Kodeksu Karnego Decyzją nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2006 r. okres zawieszenia w czynnościach służbowych został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. Sąd Rejonowy [...] w S. wyrokiem z dnia [...] maja 2014 r. sygn. akt [...] uznal P. B. winną popełnienia zarzucanych jej czynów z art. 228 § 3 kk w zw. z art.12 kk i i wymierzył karę 1 roku 1 miesiąca pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 80 stawek dziennych wskazując, że wysokość stawki dziennej wynosi 80 zł. oraz orzekł zastosowanie środka karnego w postaci zakazu zajmowanego stanowiska związanego z pełnieniem funkcji publicznej w Straży Granicznej przez okres 2 lat i przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa w wysokości 350 zł., przy czym wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat. Wyrok ten w dacie wydania decyzji był nieprawomocny w dniu wydania przez organ Straży Granicznej rozkazu o zwolnieniu skarżącej ze służby 12 miesięcy okres zawieszenia w czynnościach służbowych upłynął i nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia, gdyż toczące się przeciwko niej postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone. Oceniając we wskazanych kategoriach rozstrzygniecie w przedmiocie zwolnienia P. B. ze służby organ zasadnie uznał, że przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione. Prawidłowym jest również przyjęcie, że przedłużający się okres zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych i niemożność świadczenia przez nią służby wpływa negatywnie na wykonywanie ustawowych zadań stojących przed jednostką organizacyjną Straży Granicznej w której pełniła służbę. Niewątpliwie długotrwała nieobecność skarżącej w służbie ( zawieszonej w czynnościach służbowych przez okres ponad 8 lat) miała wpływ zarówno na organizację jak i efektywność działania jednostki Straży Granicznej, w której uprzednio pełniła ona służbę z jednej strony skutkowała ona zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jej miejsce innego funkcjonariusza, z drugiej strony stwarzała konieczność zapewnienia przez jednostkę tej formacji prawidłowej realizacji zadań, poprzez zobowiązanie innych funkcjonariuszy do wykonywania przez długi czas czynności skarżącej. Interes społeczny przejawiał się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której skarżąca pełniła służbę. Interes skarżącej przejawiał się w chęci pozostawania nadal w służbie. Zauważyć należy, iż dobro Straży Granicznej i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes skarżącego trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Straż Graniczna. W związku z powyższym, w tej sprawie organ był uprawniony do uznania, że dalsze pozostawanie w służbie skarżącej zawieszonej w czynnościach służbowych i fakt niezakończenia toczącego się w stosunku do niej postępowania karnego, uprawniają do skorzystania z możliwości zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej. Odwołując się do pozostałych zarzutów skarżącej wskazać należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Faktem jest, iż rozkazem personelnym nr [...] z [...] września 2013 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej zwolnił [...] SG P. B. z dniem [...] września 2013 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] października 2013 r. przeniósł do swojej dyspozycji w związku z przewidywanym zwolnieniem ze służby. Rozpoznając sprawę wskutek odwołania strony, Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z [...] listopada 2013 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej terminu zwolnienia i przeniesienia do dyspozycji, orzekł że zwolnienie ze stanowiska następuje z dniem [...] października 2013 r., a przeniesienie do dyspozycji z dniem [...] października 2013 r. oraz utrzymał w mocy badany rozkaz w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. oddalił skargę na powyższą decyzję ( sygn. akt II SA/Wa 234/14). Nie można podzielić stanowiska skarżącej, iż fakt przeniesienia jej do dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej powoduje, iż nie pozostaje ona w zawieszeniu w czynnościach służbowych. Nadal bowiem w obrocie prawnym pozostaje prawomocna decyzja nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2006 r. którą okres zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącej został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karne. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów części ogólnej Kpa., to wskazać należało, iż strona pozbawiła Sąd możliwości weryfikacji wpływu zarzucanych naruszeń na wynik sprawy. Nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów świadczących o tym, że te potencjalne naruszenia miały Istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny jest zobowiązany badać zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez pryzmat normy art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., 270 ze zm.). W myśl powołanej normy prawnej podstawą do uchylenia decyzji mogą zaś być jedynie takie naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W realiach niniejszej sprawy, tutejszy Sąd nie dopatrzył się zaś naruszeń prawa przez organ, które miałyby nie tylko istotny, ale wręcz, jakikolwiek wpływ na kwestionowane rozstrzygnięcie. W szczególności na wynik sprawy nie rzutowała kwestia ewentualnego przesłuchania strony. Podstawą spornej decyzji był bowiem stan faktyczny ustalony prawidłowo i wyczerpująco. Tych ustaleń nie mogły by zaś zmienić dywagacje strony podnoszone chociażby w odwołaniu czy skardze do Sądu. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).