II SA/Wa 2068/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. i S. M. na pismo uchwałę Rady Dzielnicy [...] W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji burmistrza p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić solidarnie skarżącym L. B. i S. M. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z [...] maja 2021 r. L. B. i S. M. – radni Dzielnicy [...] miasta W. (dalej: "skarżący", "radni") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Dzielnicy [...] W. z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odwołania K. L.. z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...] miasta W. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie przepisu art. 20 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372; dalej: "u.s.g.") w związku z art. 11 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1817) w związku z § 22 ust. 7 Statutu Dzielnicy [...] miasta W. stanowiącego załącznik nr 5 do uchwały nr LXX/2182/2010 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r., poz. 8814 ze zm.; dalej: "Statut") poprzez zwołanie sesji Rady Dzielnicy [...] miasta W. w sposób niezgodny z przywołanymi przepisami, co polegało na braku skutecznego powiadomienia wszystkich radnych o terminie, miejscu i proponowanym porządku obrad sesji. W oparciu o ww. zarzut skarżący wnieśli o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały (na podstawie art. 101 u.s.g.), - zasądzenie kosztów postępowania, - dopuszczenie dowodów załączonych do niniejszej skargi w postaci zaskarżonej uchwały i oświadczeń skarżących na okoliczność: nieprawidłowego poinformowania skarżących o sesji zwołanej w trybie nadzwyczajnym, nieotrzymania zawiadomienia o terminie sesji nadzwyczajnej i niewypełnienia przez Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...] miasta W. ciążących na nim obowiązków prawidłowego i skutecznego poinformowania radnych o terminie sesji, - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, - wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi radni podali, że [...] kwietnia 2021 r. w późnych godzinach popołudniowych Przewodniczący Rady Dzielnicy [...] miasta W. zwołał w trybie nadzwyczajnym sesję na [...] kwietnia 2021 r. na godzinę 18:00. O terminie sesji skarżący dowiedzieli się już po jej dacie. Radni podnieśli, że są wybierani w demokratycznych wyborach przez mieszkańców danej dzielnicy celem skutecznego reprezentowania ich praw i obowiązków. Pozbawienie ich możliwości udziału w sesji nadzwyczajnej stanowi ograniczenie ich praw. W odpowiedzi na skargę Rada Dzielnicy [...] miasta W., reprezentowana przez Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...] miasta stołecznego W. wniosła o: - odrzucenie skargi radnych z uwagi na brak po ich stronie legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady Dzielnicy [...] miasta W. z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej; - oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały; - przeprowadzenie dowodów uzupełniających z kopii pełnomocnictw i upoważnienia na okoliczność braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały oraz do wniesienia skargi; - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak po stronie radnych legitymacji do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie skarżący domagali się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Dzielnicy [...] miasta W. z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odwołania K. L. z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...] miasta W., powołując się na art. 101 u.s.g. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Według art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Interes prawny strony skarżącej musi być aktualny, osobisty, indywidualny; nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (vide J. Zimmermann, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95, OSP z 1997 r. nr 4, poz. 83A). Obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie jedynie hipotetycznym, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia, spoczywa na skarżącym. W postępowaniu administracyjnym interes prawny musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także na przepisach prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (vide B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). W przypadku skargi na uchwałę rady gminy należy zatem wykazać związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a podjęciem przez organ gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie ani interes prawny ani uprawnienie skarżących nie zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Zaskarżona uchwała kształtuje sytuację prawną K. L. - nie dotyczy radnych i nie kształtuje ich sytuacji prawnej. Nie powoduje także dla skarżących negatywnych konsekwencji prawnych. Skoro zaskarżona uchwała nie odnosi się do radnych, to nie może ona stanowić o naruszeniu ich interesu prawnego w rozumieniu art. 101 u.s.g. Skarżący upatrują ograniczenia swoich praw w pozbawieniu ich możliwości udziału w tzw. sesji nadzwyczajnej poprzez nieprawidłowe i nieskuteczne zawiadomienie ich o tej sesji. Przepisy u.s.g. nie określają terminów, w jakich należy poinformować radnych i mieszkańców o sesji rady, jak też nie regulują trybu tego powiadomienia, zatem miarodajne w tym zakresie są wyłącznie przepisy Statutu. Jak wynika z § 22 ust. 5 Statutu, w przypadku nadzwyczajnego trybu zwołania sesji, tj. na wniosek podmiotów wymienionych w § 22 ust. 4 Statutu, do zawiadomienia o zwołaniu sesji w nie stosuje się 7-dniowego terminu określonego w ust. 2. Zawiadomienie takie powinno zostać dokonane niezwłocznie. Również elektroniczną formę zawiadomienia, o której mowa w § 22 ust. 7 Statutu należy odczytywać – w odniesieniu do tzw. sesji nadzwyczajnej - z pominięciem terminu wskazanego w ust. 2. W przedmiotowej sprawie elektroniczna forma zawiadomienia została zachowana. Okoliczność, że skarżący nie odczytali wiadomości elektronicznej, jak też nie odbierali połączeń telefonicznych nie ma wpływu na skuteczność zawiadomienia. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.