II SA/Wa 2069/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w [...] podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2023 r. [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej w [...] podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz skarżącego P. K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wydała w dniu [...] kwietnia 2023r. orzeczenie w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w policji – P. K. – i rozpoznała u niego: 1. Odchylenia w badaniu od stanu prawidłowego wymagające dalszej diagnostyki - podwyższona wartość ciśnienia tętniczego - § 45 p.2, kol. 4, kat. N 2. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa - § 64 p. 1, kol. 4, kat. N Rozpoznając odwołanie od w/w rozstrzygnięcia Centralna Komisja Lekarska w [...] podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2023r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu wskazała, że nie znalazła przesłanek do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Podniosła, że wezwała Odwołującego się na badanie własne, które odbyło się [...] czerwca 2023r. Wykonany przez CKL dwukrotny pomiar ciśnienia tętniczego potwierdził konieczność dalszej jego obserwacji, nie wykluczając diagnostyki (Wartość RR 187/125, 184/121, 160/105 przy wartości tętna 68/64 min. W RTG kręgosłupa odcinka L-S organ odwoławczy stwierdził dyskopatię na poziomie L5-S1 przy zachowanej sprawności ustroju. Od powyższego orzeczenia skargę do tut. Sądu wywiódł P. K. zarzucając organowi naruszenie : -art 7, 77 § 1, 80 i 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 u.k.l. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i czynienia ustaleń na podstawie całokształtu materiału a w szczególności poprzez brak wyjaśnienia rozbieżności między wynikami badań, brak uwzględnienia i odniesienia się do dowodów dostarczonych przez Skarżącego w postępowaniu odwoławczym, brak zlecenia dodatkowych badań i skierowania na dodatkowe badania konsultacje, - art. 32 ust. 2 i 3, 33 ust. 1, 38 ust. 1 (w tym w zw. z art. 47 ust. 3) oraz art. 46 u.k.l. poprzez brak zlecenia dodatkowych badań i skierowania na dodatkowe badania konsultacje w sytuacji, gdy zachodziła taka obiektywna potrzeba (z uwagi na rozbieżności czy niejednoznaczność wyników badań) i dokonanie oceny stanu zdrowia oraz orzekanie i kwalifikację w oparciu niepełną dokumentację i badania Skarżącego, - art. 107 § 1 pkt 7 i § 3, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 4 u.k.l. poprzez istotne braki w uzasadnieniu orzeczenia w szczególności w zakresie stanu faktycznego, przeprowadzonego postępowania dowodowego i zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zaniechania jego uzupełnienia, brak szczegółowego i przekonującego wyjaśnienia przesłanek dokonanego rozpoznania, kwalifikacji i ustalenia kategorii zdolności Skarżącego do służby "N'' - § 64 pkt 1 kot. 4 "N" wraz ze szczegółowymi objaśnieniami i zalecanymi czynnościami oraz § 45 pkt 2 kol. 4 "N" wykazu - załącznika do Rozporządzenia MSWiA z 2018 r. w zw. z art. w zw. z art. 33 ust. 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.k.l. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie poprzez błędne, a ewentualnie przedwczesne dokonanie tych rozpoznań i kwalifikacji oraz ustalenia kategorii zdolności kandydata do służby "N" na ich podstawie było błędne, a co najmniej przedwczesne i gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało. że rozpoznania i kwalifikacji należało dokonać według innych przepisów, pozwalających na ustalenie kategorii zdolności "Z". W oparciu o powyższe strona wniosła o uchylenie wydanych w sprawie orzeczeń. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ, odnosząc się do przepisów prawa, w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko. Materia orzekania w przedmiocie zdolności do służby została uregulowana w ustawie z 28 listopada 2014r o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności (...). Dodatkowo prawodawca dla większego ujednolicenia działalności orzeczniczej komisji lekarskich, zawarł w formie załącznika do w/w rozporządzenia wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności do czynnej służby wojskowej – opatrzony objaśnieniami szczegółowymi. Objaśnienia te w sposób bardziej dokładny wskazują, w jaki sposób dokonywać kwalifikacji zdolności do służby wojskowej w przypadkach konkretnych rozpoznań. Z uwagi na fakt, że owe objaśnienia szczegółowe są częścią załącznika do rozporządzenia, same nabierają również charakteru normatywnego. Stąd organ orzekający, winien dokonywać kwalifikacji osoby orzekanej przez pryzmat stwierdzonego rozpoznania medycznego i z uwzględnieniem zarówno treści w/w rozporządzenia jak i treści owych szczegółowych objaśnień. Oczywistym jest, że wynik powyższej pracy intelektualnej, powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, aby zarówno orzekany, jak i Sąd administracyjny mogli poznać drogę dochodzenia przez organ do wniosków zmaterializowanych w treści orzeczenia. Oczywistym też jest, że organ jako podmiot dysponujący specjalistyczną wiedzą medyczną, winien w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia w sposób wielce wyczerpujący wyjaśnić powody dla jakich dokonane zostało dane rozpoznanie , jak też powody, dla jakich owo rozpoznanie zostało zakwalifikowane do konkretnego przepisu w/w rozporządzenia. Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, że organ uchybił swoim obowiązkom. Uzasadnienie ograniczył bowiem do przywołania rozpoznania dokonanego przez organ I instancji i do stwierdzenia, że nie znaleziono podstaw do uchylenia skarżonego orzeczenia. Pominął jednakże zupełnie wyjaśnienie powodów dla jakich wyciągnął takie wnioski. W szczególności nie wyjaśnił tego, jakie winno być prawidłowe ciśnienie tętnicze i dlaczego uznał konieczność dalszej obserwacji poziomu ciśnienia tętniczego strony. Nie wskazał też tego z jakich powodów nie wykluczył diagnostyki jak i nie wskazał rodzaju owej diagnostyki. Odnosząc się do rozpoznania dotyczącego kręgosłupa również nie wyjaśnił powodów dla jakich uznał wynik badania przed komisją I instancji za prawidłowy. W ocenie tut. Sądu omawiane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wyjaśniając bowiem orzekanemu w sposób dokładny, powodów swego orzeczenia uniemożliwił mu skuteczne zrozumienie motywów jakimi się kierował przy orzekaniu. Próba usunięcia omawianych braków na etapie odpowiedzi na skargę pozostaje zaś bez wpływu na rozstrzygnięcie. Jedynym miejscem przewidzianym przez prawodawcę dla wyjaśnienia przyczyn wydanego rozstrzygnięcia jest bowiem uzasadnienie wydawanego orzeczenia. Odpowiedz na skargę stanowi zaś wyłącznie pismo procesowe nie będące częścią skarżonego rozstrzygnięcia. Na marginesie dodać należało, iż Sąd administracyjny jest oczywiście świadom merytorycznego obciążenia komisji lekarskich oraz tego, że wiele aspektów rozpoznania czy kwalifikacji, dla doświadczonych lekarzy zasiadających w komisjach jawi się jako oczywiste. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, iż orzeczenia dotyczą osób, nie posiadających najczęściej nawet w przybliżeniu tak rozległej wiedzy medycznej i doświadczenia zawodowego. Uzasadnienia orzeczeń winny więc uwzględniać tę okoliczność i być sporządzane w taki sposób, aby nie tylko wyjaśniać rozstrzygnięcie, ale też przekonać do jego poprawności osobę, której dotyczy. W związku z powyższym, uznając że skarżone orzeczenie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 §1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni uwagi zawarte w powyższym uzasadnieniu.