II SA/Wa 2071/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Sławomir Fularski (spr.) Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku S.G., powołując się na art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm., dalej jako ustawa o emeryturach i rentach z FUS), odmówił wnioskodawczyni przyznania renty specjalnej. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że przepis art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS daje mu możliwość przyznania emerytury i renty na warunkach i w wysokości innej niż w ustawie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Świadczenie specjalne może być przyznane osobie posiadającej wybitne i niepowtarzalne zasługi w jakiejś dziedzinie aktywności, np. zawodowej, artystycznej, społecznej czy politycznej oraz w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych, wyjątkowych zdarzeń losowych. Prezes Rady Ministrów stwierdził, że okoliczności wynikające z uzasadnienia wniosku i nadesłanych dokumentów nie dają podstaw do przyznania wnioskodawczyni świadczenia specjalnego. Pismem z dnia 15 lipca 2010 r. S.G. złożyła do Prezesa Rady Ministrów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniając wniosek podała, że miała nadzieję, iż premier podobnie jak to zrobił na wniosek śp. senator K.B. przyznając kilkudziesięciu wdowom świadczenie, przyzna takie świadczenie również jej. Zdaniem wnioskującej o ponowne rozpatrzenie sprawy, osoby którym przyznano świadczenia również nie posiadają niepowtarzalnych zasług, a ich sytuacja materialna nie odbiega od jej sytuacji. Prezes Rady Ministrów nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej także jako k.p.a.) utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawczyni powołała się na decyzję Prezesa Rady Ministrów o przyznaniu dożywotnich rent specjalnych 42 wdowom po [...], którzy zginęli w wypadkach przy pracy w [...]. Jak wynika z zaświadczenia Fundacji Rodzin [...] w K., mąż wnioskodawczyni zginął tragicznie w K. w dniu [...] marca 2002 r. podczas pracy. Wnioskodawczynię zastanawia fakt, czym różnią się od niej inne wdowy i czym zasłużyły sobie na spokojną starość zapewnioną im przez dożywotnie świadczenia specjalne. Z nadesłanego przez wnioskodawczynię zeznania o wysokości dochodu osiągniętego w 2009 r. wynika, że jej dochód roczny to [...] zł. Dodatkowo prowadzi również pozarolniczą działalność gospodarczą, przy czym w 2009 r. wykazała stratę w wysokości [...] zł. Syn wnioskodawczyni ma przyznaną rentę rodzinną po ojcu, przysługującą mu do końca marca 2012 r. w kwocie [...] zł miesięcznie. Wnioskodawczyni nigdy nie figurowała w ewidencji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., we wniosku zaś o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podniosła nowych okoliczności mających wpływ na sprawę. Organ wskazał dalej, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w celu ustalenia sytuacji socjalno-bytowej wnioskodawczyni ustalono, iż prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z synem, będącym studentem, a łączny dochód tej dwuosobowej rodziny to [...] zł, na które składa się wynagrodzenie wnioskodawczyni z pracy ([...] zł) oraz renta rodzinna syna ([...] zł). Aktualnie wnioskodawczyni opiekuje się swoją chorą matką (po [...]), której stan zdrowia stale się pogarsza. Wnioskodawczyni podała, że w sytuacji pogorszenia się stanu zdrowia matki, będzie musiała zrezygnować z pracy zarobkowej na rzecz opieki. Syn zaś utraci prawo do renty rodzinnej z chwilą ukończenia nauki, tj. za dwa lata. Sytuacja finansowa pracodawcy wnioskodawczyni jest bardzo trudna i w każdej chwili może ona stracić pracę. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zgromadzone w sprawie dokumenty oraz dodatkowa argumentacja wnioskodawczyni nie stanowią szczególnego przypadku dającego podstawę do przyznania świadczenia specjalnego. Ustawodawca pozostawił wyłącznemu uznaniu Prezesa Rady Ministrów, jakie okoliczności uprawniające do nabycia świadczenia specjalnego należy uznać za szczególne. Wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnych dokumentów, które mogłyby świadczyć o jej szczególnych zasługach na rzecz kraju i społeczeństwa. Niewątpliwie utrata życia przez jej męża w katastrofie [...], która miała miejsce w 2002 r. jest zdarzeniem tragicznym, jednak problem utraty jedynego żywiciela dotyczy nie tylko rodzin [...], ale także pracowników innych branż, w których ryzyko wypadku jest równie duże, jak np. w budownictwie czy rybactwie. W zreformowanym systemie emerytalno-rentowym ustalono jednolite zasady przechodzenia na rentę rodzinną dla wszystkich osób uprawnionych do tego świadczenia, tym samym likwidując przywilej korzystniejszych warunków przejścia na rentę rodzinną dla wdów [...]. Zasadniczym celem tego świadczenia jest dostarczanie środków utrzymania tym członkom rodziny zmarłego ubezpieczonego, którzy w związku z kształceniem się w szkole lub z racji wieku albo niezdolności do pracy nie wykonują pracy zarobkowej i nie mają niezbędnych źródeł utrzymania. Wnioskodawczyni jest zaś w wieku aktywności zawodowej, posiada wykształcenie wyższe oraz nie legitymuje się orzeczeniem o niezdolności do pracy. Zatem jej sytuacja nie wskazuje na brak możliwości zarobkowych, a w konsekwencji brak niezbędnych źródeł utrzymania. Organ zauważył, że jedynym argumentem podnoszonym przez wnioskodawczynię jest decyzja Prezesa Rady Ministrów o przyznaniu rent specjalnych innym wdowom, których mężowie zginęli w wypadkach [...], przy czym wnioskodawczyni powołuje się na informacje podane w środkach masowego przekazu i nie zna szczegółowych okoliczności, które wpłynęły na podjęte decyzje. Szereg zaś konsultacji, przeprowadzonych z parlamentarzystkami ziemi [...], które zainicjowały stworzenie listy wdów, których mężowie zatrudnieni w [...] przed 1999 rokiem, doprowadził do wyłonienia 39 osób spośród 54 przedstawionych nazwisk, w przypadku których inicjatorki listy wykazały szczególne okoliczności umożliwiające podjęcie decyzji o przyznaniu przedmiotowych świadczeń. Wykazana sytuacja socjalno – bytowa wnioskodawczyni nie pozwala natomiast na zaliczenie jej do wyróżnionej grupy wdów. Aktualny miesięczny dochód na osobę w rodzinie wnioskodawczyni wynosi ponad [...] tysiące zł. i znacznie przekracza kryterium uprawniające do uzyskania pomocy adekwatnej do prowadzonej przez rząd polityki społecznej. W sytuacji zaś rezygnacji przez wnioskodawczynię z pracy celem sprawowania opieki nad chorą matką zostaną spełnione wymogi formalne do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 z późn. zm). Z tego względu świadczenie specjalne nie powinno stać się świadczeniem zastępczym w sytuacji, dla której przewidziane zostało świadczenie pielęgnacyjne. Świadczenia specjalne nie stanowią odszkodowania bądź zadośćuczynienia za utratę jedynego żywiciela rodziny. Świadczenia te nie mają charakteru roszczeniowego, gdyż ustawa nie gwarantuje ich wypłaty, pozostawiając rozstrzygnięcie w tym zakresie uznaniowej decyzji Prezesa Rady Ministrów. Uznaniowość w żadnej mierze nie oznacza jednak zupełnej dowolności organu podejmującego decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Zdaniem skarżącej Prezes Rady Ministrów uchybił regułom postępowania administracyjnego zawartym w art. 7, 9, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1981 r. sygn. akt SA 820/81 (ONSA 1981, nr 1, poz. 57) w którym to wskazano, że jeżeli w sprawach pozostawionych przez przepisy prawa materialnego uznaniu administracyjnemu, nie stoi na przeszkodzie interes społeczny, a nie przekracza to możliwości organu administracji w realizacji przyznanego potencjalnie uprawnienia, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Nadto, powołała się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2347/06, z którego to wynika, że jeśli organ odmawia przyznania świadczenia specjalnego, zobowiązany jest wyjaśnić powody odmowy, nie pozostawiając w tym zakresie żadnych wątpliwości. Powoływanie się na bliżej nieokreślone kryteria tylko pogłębia obiekcje i czyni niezrozumiałym stanowisko organu. Skarżąca wyjaśniła, że wnosiła o przyznanie jej prawa do renty w oparciu "o te same szczególne" okoliczności, które umożliwiły podjęcie decyzji o przyznaniu przedmiotowych świadczeń w stosunku do 39 owdowiałych kobiet o których pisała we wnoszonych pismach do Prezesa Rady Ministrów. Zdaniem skarżącej kobiety te, pomimo, że znajdują się w takiej samej sytuacji jak ona i które podobnie jak ona nie wykazały żadnych specjalnych zasług – to otrzymały świadczenie. Skarżąca tak samo jak wdowy, którym świadczenie przyznano powołała się na nadzwyczajne zdarzenie losowe, jakim był wypadek śmiertelny podczas pracy na [...] jej męża i ojca ich dwójki dzieci. Niezrozumiałe i niesprawiedliwe jej zdaniem jest przyznawanie świadczenia jednym, przy odmowie jego przyznania innym wdowom, w sytuacji gdy charakteryzują się identyczną sytuacją życiową i spełniają identyczne kryteria. Różnica w rozpoznawanych sprawach polegała na tym, że 39 wdów znalazło się na liście wręczonej przez ówczesną senator B. – i te wnioski zostały jednogłośnie rozpatrzone pozytywnie, natomiast nazwiska wdów spoza listy spotkały się z odmową. Skarżącej nikt nie zamierza zaś dogłębnie wyjaśnić sytuacji w jakiej się znalazła. Tymczasem wdowy, które otrzymały przedmiotowe świadczenie (na których dokładne dane personalne skarżąca się powoła, w razie takiej potrzeby) także zarobkują a ich dzieci otrzymują renty po zmarłych tragicznie ojcach. Ponadto, sytuacja materialna skarżącej niedługo ulegnie diametralnemu pogorszeniu, bowiem jej syn się wyprowadza, czyli pozostanie ona z jedynym źródłem dochodu tj. ok. [...] zł netto. W konkluzji skargi skarżąca zarzuciła wydanej decyzji, że została wydana bez dogłębnego zbadania sprawy, bez zbadania materiału dowodowego (kryteria przyznawania świadczenia innym wdowom) i bez wyczerpującego wyjaśnienia stanowiska odmownego w stosunku do skarżącej. Prezes Rady Ministrów w żadnej mierze nie wyjaśnił bowiem skarżącej czym się różniła od osób, którym świadczenie przyznano. Organ nie wyjaśniając powodów odmowy pozostawił w tym zakresie mnóstwo wątpliwości. Według skarżącej po prostu nie znalazła się w odpowiednim momencie na "odpowiedniej" liście. W takiej sytuacji organ winien, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji, załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty prezentowane w wydanych w sprawie decyzjach. Wyjaśnił ponadto, że ocena warunkująca przyznanie świadczenia specjalnego nie mogła być dokonana wyłącznie na bazie subiektywnego odczucia skarżącej. Organ zaś w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 80 k.p.a. poddał go ocenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych Prezes Rady Ministrów w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przyznać emeryturę lub rentę na warunkach i w wysokości innej niż określone w ustawie. Konstrukcja tego przepisu wskazuje na uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na jego podstawie. Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru właściwego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych, oraz czy przeprowadził prawidłową ocenę dowodów i użył trafnych argumentów, uzasadniających decyzję. W myśl przepisu art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, w postępowaniu w sprawach o świadczenia w niej określone, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Ustawa inaczej nie stanowi, tak więc procesową regułą w tego rodzaju sprawach jest stosowanie przepisów k.p.a. Prezes Rady Ministrów, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku, związany jest regułami postępowania administracyjnego, określającymi jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. W szczególności winien on przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest zobowiązany również do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie Prezes Rady Ministrów uchybił wskazanym regułom postępowania i to w sposób który może mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, organ nie podjął bowiem wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy, jak również nie zebrał i nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Tym samym, ocenę materiału dowodowego na którym oparł swoje rozstrzygnięcie należy uznać za dowolną, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji za niewystarczające. Uchybienie organu w tym zakresie mogło mieć więc niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. Organ przede wszystkim nie odniósł się do zarzutu skarżącej i nie wyjaśnił w wyczerpujący sposób dlaczego przyznał świadczenie specjalne jedynie dla 39 wdów po [...] spośród 54 przedstawionych nazwisk, a w szczególności jakimi kryteriami przyznania świadczeń innym wdowom się kierował. Za niewystarczające w tym zakresie należy bowiem uznać wyjaśnienie organu, że do wyłonienia 39 z 54 przedstawionych wdów nazwisk doszło w wyniku "szeregu konsultacji przeprowadzonych z parlamentarzystkami ziemi [...], które zainicjowały stworzenie listy wdów, których mężowie zatrudnieni byli w [...] przed 1999 rokiem". Za niewystarczające należy również uznać wyjaśnienie organu, że to właśnie inicjatorki listy wykazały szczególne okoliczności umożliwiające podjęcie decyzji o przyznaniu przedmiotowych świadczeń. Skarżąca wskazuje bowiem, że wśród osób, którym przyznano świadczenia są również takie, które nie posiadają niepowtarzalnych zasług, a ich sytuacja materialna nie odbiega od jej sytuacji. Tym samym, zasadny może okazać się zarzut skarżącej, że "nie znalazła się w odpowiednim momencie na odpowiedniej liście", dlatego też nie przyznano jej wnioskowanego świadczenia. Z tych też względów rozstrzygnięcie organu, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, może a nawet ma prawo budzić uzasadnione wątpliwości skarżącej co do powodów odmowy, zwłaszcza że okoliczności, o których mowa w przepisie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wymagają należytego rozważenia i jasnej oceny. Jest to tym bardziej uzasadnione, że organ sam przecież przyznaje, iż utrata życia przez męża wnioskodawczyni w katastrofie [...], która miała miejsce w 2002 r. niewątpliwie jest zdarzeniem szczególnym, nadzwyczajnym, wyjątkowym i może być postrzegana w kategoriach zdarzenia losowego. Pomimo jednak powyższego, organ stwierdza, że okoliczności ustalone w niniejszej sprawie, w szczególności sytuacja socjalno – bytowa skarżącej, nie stanowią uzasadnionego przypadku argumentującego przyznanie świadczenia specjalnego. Uznanie administracyjne wymaga wyjątkowej staranności w przedstawieniu przesłanek i wniosków, jakie legły u podstaw jego zastosowania. Brak należytego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego uzasadnienia decyzji przeczy zarówno istocie, jak i samej konstrukcji uznania administracyjnego. Takie rozstrzygnięcie organu wykazuje zaś cechy dowolności. Jedynie bowiem wyczerpująca argumentacja organu, wyjaśniająca w pełni wszystkie wątpliwości skarżącej świadczyć może o zasadności rozstrzygnięcia. Emerytura (renta) specjalna może być przyznana, gdy zaistnieje szczególnie uzasadniony przypadek. Ustawodawca nie wprowadził żadnych innych kryteriów przyznania tego świadczenia. Przepis art. 82 ust. 1 ww. ustawy nie określa, jakiego rodzaju mają być to przypadki. Wobec tego za każdym razem winny być one badane i oceniane w sposób indywidualny. Mogą to być np., jak wskazał organ, m.in. wybitne zasługi w jakiejś dziedzinie albo szczególne zdarzenia losowe. Warto podkreślić, że oceniając przypadek konkretnej osoby w znaczeniu szczególnie uzasadnionego przypadku, należy mieć na względzie jej wybitne zasługi na niwie społecznej, politycznej, kulturalnej, oświatowej, etc., jak i wyjątkowość zdarzeń losowych, jakie ją dotykają. Takim wyjątkowym zdarzeniem, co nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, jest utrata życia przez męża skarżącej w katastrofie [...] jaka miała miejsce w K. w 2002 r. Jeśli więc organ odmawia przyznania świadczenia specjalnego, zobowiązany jest wyjaśnić powody odmowy, nie pozostawiając w tym zakresie żadnych wątpliwości. Powoływanie się bowiem na bliżej nieokreślone kryteria tylko pogłębia obiekcje i czyni niezrozumiałym stanowisko organu. Organ nie wyjaśnił zaś jakie właściwie konkretnie kryteria decydowały o przyznaniu świadczeń specjalnym 39 innym wdowom po [...] spośród 54 nazwisk wdów znajdujących się na przedmiotowej liście. Za trafne w tym zakresie należy więc uznać powołanie się przez skarżącą na wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2347/06. Z kolei zaś to, że rodzina skarżącej posiada określone, chociaż niewystarczające środki utrzymania, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie wyłącza automatycznie możliwości przyznania świadczenia specjalnego, a winno być uwzględnione przy określaniu jego wysokości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 1832/06, niepublikowany). Należy również wskazać na przywołany już wcześniej przepis art. 7 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek uwzględnienia słusznego interesu strony. Zasadę tę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stosowano nie tylko do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego (dowodowego), lecz także odnoszono do treści rozstrzygnięcia, tj. do stosowania norm prawa materialnego. W fundamentalnym dla tej kwestii, przywołanym zresztą przez samą skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1981 r. sygn. akt SA 820/81, Sąd ten stwierdził, że jeżeli w sprawach pozostawionych przez przepisy prawa materialnego uznaniu administracyjnemu, nie stoi na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji w realizacji przyznanego potencjalnie uprawnienia, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony (ONSA 1981, nr 1, poz. 57). Powyższy pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowym, a rozpoznający niniejszą sprawę Sąd w pełni go podziela. Rozpoznając ponownie sprawę, Prezes Rady Ministrów zobowiązany będzie do wydania decyzji z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.