II SA/Wa 2073/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie świadczenia motywacyjnego oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]; zwany dalej jako "Dyrektor IAS" decyzją z [...] maja 2023 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 226b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2023 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 roku, poz. 615 ze zm.); zwanej dalej jako "ustawa o KAS", odmówił przyznania J.A. świadczenia motywacyjnego po osiągnięciu 25 lat służby wskazując, że okres jego służby nie czyni zadość wymaganiom określonym w art. 226b ust. 1 i 2 ustawy o KAS. Po rozpatrzeniu odwołania, Szef Krajowej Administracji Skarbowej; zwany dalej jako "Szef KAS" decyzją z [...] lipca 2023 r. nr [...], na mocy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.); zwanej dalej "K.p.a.", uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Szef KAS stanął na stanowisku, że zagadnienie stanowiące przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora IAS nie stanowi indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, do której miałyby zastosowanie przepisy K.p.a. (art. 1 i 2 K.p.a.). Zdaniem organu z art. 226b ust. 3 ustawy o KAS wynika, że decyzja o przyznaniu lub odmowie prawa do świadczenia motywacyjnego wydawana jest przez kierownika jednostki organizacyjnej, o którym mowa w art. 145 ustawy o KAS, nie później niż w terminie 30 dni od osiągnięcia przez funkcjonariusza wymaganego stażu służby. Powyższa decyzja jest wydawana z urzędu, niezależnie od inicjatywy funkcjonariusza, w oparciu wyłącznie o okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz ust. 6 art. 226b ustawy o KAS. W ust. 6 powołanego przepisu enumeratywnie zaś wskazano przesłanki uniemożliwiające przyznanie świadczenia motywacyjnego, których zaistnienie w odniesieniu do funkcjonariusza posiadającego wymagany staż służby, o którym mowa w art. 226b ust. 1 i 2, warunkuje wydanie decyzji odmownej. W ocenie Szefa KAS obowiązek kierownika jednostki do wydania w trybie administracyjnym decyzji o odmowie przyznania funkcjonariuszowi ww. świadczenia motywacyjnego zachodzi jedynie wówczas, gdy funkcjonariusz osiągnął określony w art. 226b ust. 1 i 2 staż służby oraz wystąpiła którakolwiek z przesłanek enumeratywnie wymienionych w ust. 6 powołanego przepisu. Decyzja o odmowie prawa do świadczenia, o której mowa w art. 226b ust. 3 w zw. z ust. 1, 2 i 6 ustawy o KAS, wydawana jest przez kierownika jednostki nie później niż w terminie 30 dni od osiągnięcia wymaganego stażu. Wobec tego, zdaniem Szefa KAS, w sytuacji, gdy funkcjonariusz nie osiągnął wymaganego stażu służby, żadna z decyzji wymienionych w ust. 3 art. 226b ustawy o KAS nie powinna zostać przez kierownika jednostki wydana. W ocenie Szefa KAS w sytuacji kiedy funkcjonariusz nie posiada stażu służby wymaganego dla nabycia uprawnień do świadczenia motywacyjnego, brak jest "sprawy" podlegającej rozpoznaniu na drodze administracyjnej. Organ wyjaśnił ponadto, że w sytuacji złożenia wniosku przez funkcjonariusza, który nie legitymuje się wymaganym stażem służby uprawniającym do przyznania świadczenia motywacyjnego, kierownik jednostki powinien w formie pisemnej, niestanowiącej władczego rozstrzygnięcia organu administracji, poinformować funkcjonariusza, iż nie wypełnia on przesłanki wymaganego stażu służby, a zatem przedmiotowe świadczenie obecnie mu nie przysługuje. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 1 pkt 1 i art. 105 K.p.a., poprzez uznanie, że postępowanie w sprawie przyznania mu świadczenia motywacyjnego po osiągnięciu 25 lat służby jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, 2. art. 6,10 i 11 K.p.a. poprzez niewskazanie w oparciu o jakie, merytoryczne przepisy prawa poczyniono ustalenia o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie przyznania mu świadczenia motywacyjnego po osiągnięciu 25 lat służby, poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, czym naruszył prawo strony do realnego udziału w toczącym się postępowaniu uniemożliwiając merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organu odwoławczego, 3. art. 15 K.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażającej się nie tylko w obowiązku podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale przede wszystkim obowiązku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy, 4. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a, poprzez zaniechanie realizacji zasad wyrażonych tymi przepisami, 5. art. 80 K.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oceny w zakresie okresu służby, warunkującej przyznanie mu świadczenia motywacyjnego, 6. art. 226b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 226b ust. 2 pkt 3 ustawy o KAS, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, w tym poprzez niedokonanie ich wykładni, skutkujące niezaliczeniem w poczet służby, traktowanego jako równorzędny służbą, jego okresu zatrudnienia od 1 lipca 2002 r., jako inspektora prowadzącego czynności dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 720,1165 i 2261), 7. art. 226b ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 226b ust. 2 pkt 3 ustawy o KAS, poprzez ich niezastosowanie, 8. art. 150 ust. 8 ustawy o KAS, poprzez niezastosowanie w sprawie, w tym poprzez niedokonanie jego wykładni, skutkujące niezaliczeniem w poczet służby, traktowanego jako równorzędny służbą, okresu zatrudnienia jako członka korpusu służby cywilnej, który stał się funkcjonariuszem, okresu stażu pracy w służbie cywilnej lub jednostkach organizacyjnych KAS, który wlicza się do okresu służby w Służbie Celno-Skarbowej, z zastrzeżeniem przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, 9. art. 171 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948) poprzez niezastosowanie, w tym niedokonanie jego wykładni, skutkujące niezaliczeniem do okresu służby w Służbie Celno -Skarbowej od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi, wliczenia okresu pracy w administracji celnej tj. w Głównym Urzędzie Ceł w [...] w okresie od [...] grudnia 1993 r. do [...] grudnia 1997 r., pracy w Generalnym Inspektoracie Celnym i Regionalnym Inspektoracie Celnym w okresie od [...] stycznia 1998 r. do [...] czerwca 2002 r. pracy w Urzędzie Kontroli Skarbowej w [...] w okresie od [...] lipca 2002 r. do [...] lutego 2017 r., 10. art. 16 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wprowadzeniem świadczenia za długoletnia służbę (Dz.U. z 2023 r. poz. 347), poprzez niezastosowanie w sprawie, w tym poprzez niedokonanie jego wykładni, określającej okres do wydania decyzji w sprawie przyznania lub odmowy przyznania świadczenia motywacyjnego. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i związanie organu dokonaną przez Sąd oceną prawną w zakresie: stanu faktycznego, wykładni art. 226b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 226b ust. 2 pkt 3 ustawy o KAS, wykładni art. 226b ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 226b ust. 2 pkt 3 ustawy o KAS, poprzez wskazanie tego przepisu jako podstawy prawnej do wydania decyzji o przyznaniu świadczenia motywacyjnego w związku z osiągniętym okresem służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1945/23 odrzucił skargę J.A. na decyzję Szefa KAS z [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie świadczenia motywacyjnego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja Dyrektora IAS o odmowie przyznania świadczenia motywacyjnego, została wydana na podstawie art. 226b ust. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy o KAS. Podkreślił, że kwestia rozstrzygania sporów o roszczenia ze stosunków służbowych funkcjonariuszy KAS, została uregulowana kompleksowo w Rozdziale 3 Działu VII ustawy o KAS. Przywołał brzmienie art. 276 ust. 1-3 i ust. 6 oraz art. 277 ustawy o KAS. W ocenie Sądu kluczowe znaczenie dla sprawy ma jednak regulacja zawarta w art. 277 ustawy o KAS, zgodnie z którym spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 276 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Sąd wywiódł, że ustawodawca enumeratywnie wymienił sprawy służbowe funkcjonariuszy, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Zauważył, że podobną konstrukcję ustawodawca przyjął w art. 188 ust. 1 i art. 189 nieobowiązującej już ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1799, z późn. zm.). Sąd zważył, że sprawy dotyczące świadczeń motywacyjnych, choć co do zasady rozstrzygane w formie decyzji, nie są wymienione w art. 276 ust. 1 ustawy o KAS. W związku z tym, spory o roszczenia w tej kategorii spraw rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Niezależnie zatem od tego, że Szef KAS wydał decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i uchylił decyzję Dyrektora IAS w [...] oraz umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji w całości, uznając, iż w okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw do jej rozstrzygnięcia w drodze decyzji, to decyzja ta została wydana w sprawie nieobjętej kognicją sądów administracyjnych. Powyższe stanowiło podstawę do odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.); zwanej dalej jako "P.p.s.a.". Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że mimo odrzucenia skargi, w świetle art. 277 ustawy o KAS skarżący może dochodzić swoich racji przed sądem właściwym w sprawach z zakresu prawa pracy. Od powyższego postanowienia J.A. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego żądając uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 października 2024 r., sygn. akt III OSK 2201/24 uchylił zaskarżone postanowienie uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Szefa KAS stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i podlega kontroli sądu administracyjnego. Zaznaczył, że przedmiotem rozstrzygnięcia organu drugiej instancji jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania przed tym organem. Sednem sprawy jest zatem rozstrzygnięcie procesowe organu drugiej instancji przewidziane w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., który ocenił, że przedmiot rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie jest sprawą administracyjną. Szef KAS nie dokonywał zatem rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie świadczenia motywacyjnego, o którym mowa w art. 226b ustawy o KAS. W tej sytuacji nie można stwierdzić, że przedmiotem niniejszej sprawy jest przyznanie lub odmowa przyznania świadczenia motywacyjnego per se, lecz dopuszczalność prowadzenia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Taka zaś decyzja podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie dotyczy ona bezpośrednio kwestii świadczenia motywacyjnego, lecz oceny organu drugiej instancji, że postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania świadczenia motywacyjnego niepotrzebnie zostało przez organ pierwszej instancji wszczęte i zakończone decyzją administracyjną. Zatem sąd administracyjny powinien merytorycznie rozpoznać skargę na taką decyzję, kontrolując, czy organ drugiej instancji prawidłowo przyjął, że takie postępowanie administracyjne nie może się toczyć i zasadnie uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie administracyjne w tym przedmiocie. W ramach takiej kontroli sądu administracyjnego sąd nie rozstrzyga merytorycznie w przedmiocie przyznania świadczenia motywacyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Mając na względzie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2024 r. o sygn. akt III OSK 2201/24 należy stwierdzić, iż skarga jest dopuszczalna, a zaskarżona decyzja podlega kontroli legalności. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd jest związany wykładnią prawa, dokonaną przez NSA w postanowieniu z 22 października 2024 r. Stosownie do art. 190 ustawy P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Z mocy art. 153 i art. 141 § 4 w związku z art. 193 P.p.s.a. charakter wiążący dla wojewódzkiego sądu administracyjnego mają też wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez NSA. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie organu odwoławczego stosującego ten przepis i rozstrzygającego aktem formalnie kończącym postępowanie administracyjne, sprawa z wniosku skarżącego nie ma charakteru administracyjnego rozpoznawanego na podstawie przepisów K.p.a. i z tej przyczyny podlega umorzeniu. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na poglądy doktryny wskazujące, że w demokratycznym państwie prawnym jednostka ma zagwarantowane zasadą konstytucyjną prawo do obrony na drodze postępowania regulowanego przepisami prawa. Naruszenie tej zasady przez pozbawienie prawa do obrony w regulowanym prawem postępowaniu stanowi naruszenie prawa. Dokonanie autorytatywnej konkretyzacji materialnej normy prawa poza postępowaniem administracyjnym (ogólnym lub szczególnym) ma znaczenie prawne dla oceny prawidłowości działania administracji publicznej, a nie dla oceny dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym. Wskazuje się także na konieczność zagwarantowania stronie prawa do sądu nawet wówczas, "gdy wykonując administrację publiczną organ zastosuje formę decyzji administracyjnej w sprawach, w których zastrzeżona jest forma umowy cywilnej, sąd administracyjny nie może uchylić się od kontroli, stanowi to bowiem kwalifikowane naruszenie prawa" – tak Adamiak Barbara, Borkowski Janusz, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Lex/el. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia Szefa KAS stanowi art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis ten może znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy po otrzymaniu odwołania organ odwoławczy uzna, iż postępowanie organu I instancji było bezprzedmiotowe. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił do Dyrektora IAS w [...] o wydanie decyzji przyznającej świadczenie motywacyjne na podstawie art. 226b ustawy o KAS. Zgodnie z art. 226b ust. 1 powołanej ustawy, funkcjonariuszowi przyznaje się świadczenie motywacyjne po osiągnięciu: 1) 25 lat służby w Służbie Celno-Skarbowej, ale nie więcej niż 28 lat i 6 miesięcy - w wysokości 1500 zł miesięcznie albo 2) 28 lat i 6 miesięcy służby w Służbie Celno-Skarbowej - w wysokości 2500 zł miesięcznie. Decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia motywacyjnego kierownik jednostki organizacyjnej wydaje nie później niż w terminie 30 dni po osiągnięciu przez funkcjonariusza stażu służby, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2. (ust. 3). Jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 6, niezwłocznie wydaje się decyzję stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego świadczenia (ust. 7). W świetle art. 226b ust. 8 zd. pierwsze tej ustawy, od decyzji o odmowie przyznania świadczenia motywacyjnego oraz od decyzji stwierdzającej ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Stosownie do art. 226b ust. 10 powołanej ustawy, świadczenie motywacyjne wypłaca się w każdym kolejnym miesiącu kalendarzowym, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydano decyzję o przyznaniu świadczenia motywacyjnego. W świetle natomiast art. 276 ust. 1 ustawy o KAS, w przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ust. 2 tego art. stanowi, iż w przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W przypadku gdy decyzję o zwolnieniu ze służby wydaje Szef Krajowej Administracji Skarbowej, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 3). W art. 276 ust. 5 ustawy o KAS ustawodawca zadecydował, że do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185). Zaś od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydanej w wyniku odwołania przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego (ust. 6). Zgodnie z art. 277 ustawy o KAS, spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 276 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Analiza powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że ustawodawca wprowadził dwa niezależne od siebie tryby procedowania i załatwiania spraw ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Celno – Skarbowej. Decyzje kształtujące stosunek służbowy począwszy od mianowania (z mocy konkretnej decyzji administracyjnej funkcjonariusz zyskuje określone uprawnienia wynikające z aktu mianowania i zostaje mianowany na określone stanowisko służbowe), poprzez zmianę istotnych warunków tego stosunku, tj. przeniesienie, powierzenie pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesienie na niższe stanowisko, przeniesienie na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, określenie warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS, zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych, aż po zwolnienie funkcjonariusza ze służby, czyli elementy stosunku służbowego najściślej związane z podległością służbową, z dyskrecjonalną władzą kształtowania sytuacji prawnej podwładnego, zostały poddane reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego i kontroli sądowoadministracyjnej. Świadczy o tym wprost brzmienie art. 276 ustawy o KAS, w szczególności zakreślone przez ustawodawcę terminy do wniesienia odwołania i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zbieżne z w tym zakresie z K.p.a. (ust. 2 i 3 ) oraz odesłanie do stosowania w tych sprawach przepisów K.p.a. (ust. 5), a także prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego (ust. 6). W pozostałych sprawach ze stosunku służbowego, do których należy świadczenie motywacyjne z art. 226b ustawy o KAS, nie wydaje się "decyzji administracyjnych" w rozumieniu K.p.a. Wynika to z odmiennego trybu procedowania, sprowadzającego się do zakreślenia krótszych niż w K.p.a. terminów do wniesienia odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – 7 dni (ust. 8), braku odesłania do stosowania przepisów K.p.a. jak to uczynił prawodawca w art. 276 ust. 5 ustawy o KAS oraz poddania tego typu spraw ze stosunku służbowego kontroli sądów właściwych w sprawach z zakresu prawa pracy (art. 277 ustawy o KAS). Choć w powołanym art. 226b ustawodawca posłużył się pojęciem decyzji, nie jest to jednak decyzja administracyjna w rozumieniu art. 104 K.p.a., od której przysługuje stronie odwołanie według reguł proceduralnych określonych w Rozdziale 10 K.p.a. i prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt określony w art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. W tej sytuacji, prawidłowo Szef KAS jako organ odwoławczy uznał, że wydanie decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Przedmiotem niniejszego postępowania nie była sprawa w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. W myśl art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Stwierdzenie w trakcie postępowania, że nie istnieje jego przedmiot skutkuje obowiązkiem umorzenia tego postępowania. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że poglądy na istotę umorzenia są uwarunkowane przyjmowanym stanowiskiem wobec przedmiotu postępowania. Na ogół przyjmuje się, że przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Tym samym, postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. mamy zatem do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 K.p.a. (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt - Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el. 2024). Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce, gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy (zob. wyrok NSA w Łodzi z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94). Istotne jest także to, że umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu - organ ten jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Okoliczności powodujące bezprzedmiotowość muszą być stwierdzone i wykazane w decyzji o umorzeniu postępowania (M. Wolanin, Bezprzedmiotowość a bezzasadność roszczenia o zwrot nieruchomości wywłaszczonej, PS 2000, nr 7-8, s. 18). Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie przed organem pierwszej instancji w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., jeżeli postępowanie to było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli istniały podstawy jego umorzenia przez organ pierwszej instancji. Dzieje się tak m.in. wówczas, gdy sprawa nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Szefa KAS z [...] lipca 2023 r. odpowiada prawu. Nie jest to równoznaczne z odmową przeprowadzenia przez organu drugiej instancji kontroli inicjacyjnej, a następnie uniemożliwienie kontroli sądowej, co zasygnalizował funkcjonariusz w skardze. Skarżący działaniem organu nie został pozbawiony ochrony prawnej, bowiem roszczeń we wskazanym przedmiocie może dochodzić przed sądem właściwym w sprawach z zakresu prawa pracy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- oboępowanią alizowano bo wiąz ku; czynności oraz do ny interes vodowego rodów, na dowodom iowej - na w sprawie sza Kloza,